Β. Σλατινόπουλος - Jimmy T said

Ο/Η JimmyT είπε... Εγώ γι' αυτό το θέμα έχω να πω το εξής παιδιά, επείδη ειχα την ευκαιρία να δω μια συνέντευξή του δεν μου έδωσε καμία εντύπωση αλμπάνη που εκμεταλλεύται το πόνο του ασθενούς για να πλουτίσει, είναι ένας σοβαρός επιστήμονας ο οποίος είναι αναγνωρισμένος παγκοσμίως από την ιατρική κοινότητα και προσωπικά το βρίσκω τελείως ανυπόστατο ψεύδος ότι χρηματίστηκε γιατί απλά δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον μεγάλο επιστήμονα να βάλει σε κίνδυνο την καριέρα και το κύρος του για 200 ευρώ. Όλα αυτά από ότι ξέρω έγιναν λόγω της "καρέκλας" στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας που κάποιοι "κύριοι" υποχθώνια του την απέσπασαν με αυτή τη μέγιστη συκοφαντία, βέβαια για αυτόν τον τύπο ονόματι Τριανταφυλλόπουλο δεν χρειάζεται να πω τι μέσα βγάζει για την προσωπική του δόξα, απορώ γιατί κανείς δεν αναφέρει τον δικό του χρηματισμό από πολιτικούς και επιχειρηματίες για να τα κουκουλώνει και τις βίλες, τα κότερα, τα τζιπ και τις μερσεντές που έχει στην κατοχή του, τέλος πάντων άλλο είναι το θέμα μας τώρα, ένας τοπικός δημιοσιογράφος που γνωρίζει τον καθηγητή έλεγε ότι χειρουργεί αφιλοκερδώς ασθενείς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, τώρα πως γίνεται αυτός ο άνθρωπος να χρηματίζεται με ευτελές ποσά; αλλά έτσι δεν έλεγαν και για τον γνωστό καρδιοχειρούργο τον Σπύρου; όμως όλοι ξέρουμε πως οι λαμπροί και καταξιομένοι άνθρωποι πολεμούνται οικτρά από κάποια ασήμαντα και μικρά υποκείμενα για να βγούνε στην επιφάνεια και ως γνωστόν τα σκουπίδια μόνο και κάτι άλλο ας μη το πω επιπλέουν στην επιφάνεια...Όχι μόνο επειδή έσωσε την Αρλέτα μας αλλά επειδή είναι ένας σπουδαίος επιστήμονας του οφείλουμε ένα μεγάλο εύγε.

Ο Γιατρός Βασίλειος Σλατινόπουλος

Όλον αυτό τον καιρό της αγωνίας που περάσαμε αυτοί που αγαπάμε την Αρλέτα, όχι απλά γιατί είναι μια περσόνα μοναδική για τα ελληνικά δεδομένα αλλά και γιατί εκτιμούμε εξίσου τον τρόπο με τον οποίο υπάρχει στο κόσμο μας, με απλότητα και σταθερότητα για να κρατά τις ψυχές μας σε ισορροπία. Κι αυτό είναι ανεκτίμητο. Όλον αυτό τον δύσκολο καιρό λοιπόν, είχα ένα βάρος, γιατί δεν κατάφερα, ενώ το ήθελα πολύ, να φτιάξω ένα ποστ για να ευχαριστήσουμε το Γιατρό! Αυτό τον μοναδικό άνθρωπο που, αν δεν ήταν αυτός, αν δεν ήταν εκεί την κατάλληλη στιγμή, δεν θα… ζούσαμε τη χαρά του… «Είναι καλά η Αρλέτα!» H συνέχεια ΕΔΩ

Το τρυφερό σου ροζ - Αρλέτα

Το τρυφερό σου ροζ - Αρλέτα

Το τρυφερό σου ροζ  
Στίχοι: Μαριαννίνα Κριεζή 
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος 
Δίσκος: Τσάι γιασεμιού

 Κι όταν μου φύγεις πώς θ αντέξω
να ξαναπάω να ξαναπαίξω
παιχνίδια ασπρόμαυρα

χωρίς εσένα πώς θα ζήσω
τώρα που μ’ άνοιξες το γκρίζο 
να δω τα χρώματα; 

  Δεν είναι ο κόσμος πουθενά 
πιο τρυφερός απ’ το δικό σου ροζ  
πιο απαγορευμένος 
κι από το μοβ σου πιο θλιμμένος  

Κι εγώ βαθιά μες το φιλί σου 
στο λαμπερό πορτοκαλί σου 
είδα το κάψιμο  
ό,τι ξεχνάς δε σε ξεχνάει 
σκιά σκουριάς και προχωράει  
πάνω στο πράσινο  

Κοιμήσου κι αύριο θυμήσου 
πόσο μακριά στο θαλασσί σου 
εγώ ταξίδεψα
Εγώ τον αναστεναγμό σου 
μέσα στο χρυσοκόκκινό σου 
ηλιοβασίλεψα

Δεν είναι ο κόσμος πουθενά 
πιο τρυφερός απ’ το δικό σου ροζ 
 πιο απαγορευμένος 
κι από το μοβ σου πιο θλιμμένος




 

Αρλέτα - Το πέλαγο είναι βαθύ

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Μουσική/ Στίχοι: Χατζιδάκις δίσκος:12+1 τραγούδια του Μ. Χατζιδάκι Το πέλαγο είναι βαθύ κι η αγάπη είναι μεγάλη Έχω ένα πόνο στην ψυχή και ποιος θα μου τον βγάλει Το πέλαγο είναι γλυκό, χάδι μαζί και δάκρυ και με κυλάει αφρίζοντας στου ορίζοντα την άκρη Το πέλαγο είναι παιδί, τρέχει και δεν το φτάνω Παιδί και στην αγάπη του, που σαν με δει το χάνω Το πέλαγο είναι γλυκό...

Ακούστε το σα να ναι πρώτη φορά κι αφήστε τη φωνή να σας παρασύρει στον κυματισμό της κι αφήστε την ενορχήστρωση να σας τυλίξει σε μια γλυκιά δίνη, σαν να βρίσκεστε στο βυθό της μοναξιάς σας.

Ίσως η καλύτερη απόδοση του κλασσικού αυτού τραγουδιού του Μάνου Χατζιδάκι.

Υ.Γ. 1 Το αρχικό ποστ διαγράφηκε και μεταφέρθηκε στα… τραγούδια γιατί, τελικά, το Blog αυτό έχει πάρει τη μορφή του και δεν χωρά άλλες παρεμβάσεις, πιο προσωπικές, ή πιο ψυχαναγκαστικές (!) Υ.Γ.2 Ας με συγχωρέσει ο φίλος Πέτρος που άφησα μετέωρο το όμορφο σχόλιό του.. Πιστεύω όμως πως θα καταλάβει.

Αρλέτα - Μόνο μην κλαις

Μόνο μην κλαις

στίχοι/μουική: Αρλέτα

δίσκος: Έξη μέρες

θα σου πω ένα παραμύθι 
για της θάλασσας τα βάθη 
για κουρσάρους και φρεγάδες 
τις γοργόνες και τα φύκια 

 Μόνο μην κλαις, μόνο μην κλαις 

 Θα σου φτιάξω μία πόλη 
όλο δέντρα και λουλούδια 
στο προσκέφαλο σου επάνου 
αγριόμεντες και δυόσμο 

 Μόνο μην κλαις, μόνο μην κλαις 

 Σου χαρίζω ένα τραγούδι 
είν’ ολόκληρο δικό σου 
όλη τη ζωή σου μέσα 
έχω κλείσει να την έχεις

Μόνο μην κλαις, μόνο μην κλαις
/

(Στίχοι, μουσική και σκίτσο της Αρλέτας)

*

*

*

Μόνο μην κλαις μικρό μου, μόνο μη μου κλαις...

Όλα θ αλλάξουν θα το δεις,

στο υπόσχομαι.

ABORTED!

Προχθες, Σάββατο στις τρεις το απόγευμα, κάνω να μπω στο blog, πληκτρολογώ τα σχετικά… μα τίποτα. Άνοιγε δηλαδή η σελίδα και ξαφνικά μου πέταγε ένα απ αυτά τα φρικιαστικά με το ολοκόκκινο Χ, ότι δεν μπορώ να συνεχίσω γιατί είμαι λέει aborted! Aborted? Ξανακάνω να μπω, τα ίδια και χειρότερα. Το κόκκινο «aborted» έβγαινε όλο και πιο γρήγορα. Και το τραγελαφικό της όλης ιστορίας ήταν ότι το πρωί έκανα μια προσπάθεια να συνδεθώ με το Mozilla Firefox και έκανα κάτι αλλαγές στο Internet options και το μόνο που κατάφερα ήταν να χάσω τη σελίδα του Google σαν Home page!!! Φυσικό ήταν λοιπόν, να πιστέψω ότι κάτι αδιανόητο έκανα πάλι και έχασα το blog μου!.^%$#&@^%^%$$%%^*& -ξέρω τι σας λέω, τα έκανα ξανά, αλλά τότε μιλάμε για καμιά εικοσαριά ποστ. Τώρα να μην είναι κaμιά τρακοσιά; ΟΧΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Θα τρελαθώ… Προσπαθώ, ξανά και ξανά και ξανά. ΤΙΠΟΤΑ ΤΙΠΟΤΑ ΤΙΠΟΤΑ. Μπαίνω σε blog φίλων να δω μπας κι υπάρχει ένα γενικό μπλοκάρισμα. Όλα εκεί, ευτυχώς βέβαια, αλλά εμένα γιατί;;; Φέρνω το παλιό μου laptop, το στήνω και ξαναδοκιμάζω. ΤΙΠΟΤΑ κι εκεί. Aborted του έβγαζε! Ανοίγω το λεξικό να δω την ακριβή έννοια του διαολο aborted μπας και σήμαινε κάτι άλλο, ξέρω γω! Σκατά. «ΜΑΤΑΙΩΘΕΙΣ» αυτό σημαίνει, αν δεν το ξέρετε. «ΜΑ-ΤΑΙ-Ω-ΘΕΙΣ» Το blog μου! Τρελάθηκα. Σάββατο απόγευμα και ποιον να πάρεις να βοηθήσει; Ο pc doctor μου έφυγε για διακοπές. Όλοι φευγάτοι. Εγώ χωρίς διακοπές είπα εδώ θα τη βγάλω στο κλιματισμό μου και στο computer μου. Αμ δε! «ΜΑΤΑΙΩΘΕΙΣ» Έκλεισα το pc και το ξανάνοιξα, ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα. ABORTED ABORTED ABORTED AISIXTIRI. Το κλείνω και μένω να κοιτάζω στο κενό. Αν χάθηκε το Blog θα… δεν ξέρω τι. Αρχαία τραγωδία. Αλί και τρις αλί! Και έγινε τόση δουλειά. Το blog αυτό δεν είναι δικό μου πια, δεν μου ανήκει πια. Για την Αρλέτα ρε γαμώτο! Έχει γίνει μια βάση δεδομένων σιγά σιγά κι αν το έχασα, ντροπή μου. Ναι αυτό ένιωσα! Ένιωσα ντροπή που δεν στάθηκα άξια να το κρατήσω, να το περισώσω.

Έπεσα σε κατάθλιψη. Ούτε να φάω ούτε να πιω. Σκέφθηκα και το φίλο μου το a.f.Marx και η ντροπή έγινε ακόμη χειρότερη (για κάποιο λόγο αισθάνομαι μια ευθύνη ΚΑΙ απέναντί του γιατί… αυτός «φταίει» για όλα –τα καλά όμως!) Σκέφτηκα να του στείλω μήνυμα, ίσως μπορεί κάτι να ξέρει, να με βοηθήσει… Ή μήπως να ζητήσω βοήθεια από το Bloggers’ help? πού ξέρεις; Μπαίνω με μισή καρδιά, μη ελπίζοντας στ’ αλήθεια… Και διαβάζω εκεί σε μήνυμα υπαλλήλου των blogger (δεν ήξερα πως είχανε υπάλλήλους;) ότι κάτι προβλήματα span παρουσιάζονται και προσπαθούν να τα αντιμετωπίσουν γι αυτό ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ BLOG ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! Τι λες αγόρι μου, εδώ κοντέψαμε να πάθουμε εγκεφαλικό! Γύρω τις 8 ξαναμπαίνω με την καρδιά μου να κτυπά σαν τρελή………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

YES!!!!!! ΝΑ ΤΟ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Ποστάρω ένα κομμάτι που είχα έτοιμο, για τα...της "Αρλέτας Άσματα σε Επανεκδόσεις" δανεισμένο από άλλο blog που το ζήλεψα και… Όλα εντάξει. Όλα στη θέση τους! Ξανά μαζί! Σας πεθύμησα!

:-)

Cle

ΑΡΛΕΤΑΣ ΑΣΜΑΤΑ ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΩΣΕΙΣ...bosko

Μια παρουσίαση του Blog «ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ», blog με άποψη και γνώσεις, μεταφέρω εδώ ως link, όχι μόνο για το αρχείο του blog αλλά και για να γνωρίσουμε καλύτερα τον bosko, έναn αξιόλογο blogger.
Πολύ μ αρέσουν αυτά τα blog που εμμένουν με πείσμα «μικρού παιδιού» να μοιράζονται αυτά που αγαπάνε. Πάντα καλά φίλε και πάντα τέτοια.

"ΑΡΛΕΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΩΣΕΙΣ"

"Την Αρλέτα την πρωτογνώρισα από την Τρίτη Ανθολογία του Γιάννη Σπανού. Μια φωνή πράα, που όταν τραγουδούσε Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι, αναρωτιόσουν αν έβγαινε από ανθρώπινο στέρνο ή από τον κορμό ενός βιολοντσέλου. Χρόνια αργότερα την είδα να τα πίνει στο Μπαρ το Ναυάγιο, παρέα με της γης τους τσαλακωμένους. Με απασχόλησε η περίπτωση της, ανέτρεξα στη δισκογραφία της από το ξεκίνημα της κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1960. Εχθρεύτηκα τις νεοκυματικές ταμπέλες του τύπου Η Αρλέτα με την κιθάρα της και, ως ρομαντικός μάλλον, την ταύτισα μέσα μου περισσότερο με τη μεγάλη Joan Baez της εποχής της αμφισβήτησης. Μπορεί η Αρλέτα να μην έγινε ποτέ σύμβολο αμφισβήτησης, αλτρουισμού και λοιπών βαρύγδουπων για τη χώρα της – ούτε το επεδίωξε άλλωστε – παραμένει όμως κλασικό σπάνιο δείγμα διανοούμενου καλλιτέχνη, που όποτε δε φτιάχνει τραγούδια, ζωγραφίζει, γράφει ή λιώνει μέσα σε κινηματογραφικές αίθουσες βλέποντας Φριτς Λανγκ! Μετά την πρόσφατη περιπέτεια με την υγεία της, θα είναι κοντά μας και πάλι σύντομα! Ως τότε, οι επανεκδόσεις πέντε σημαντικών δίσκων της από τα παλιά, από την ανεξάντλητη Μουσική Πινακοθήκη της Lyra, αποδεικνύουν πόσο καθοριστική υπήρξε η παρουσία της στην εξέλιξη του νεοελληνικού τραγουδιού, του αποδεσμευμένου από τον Μεταπολιτευτικό μεγαλοϊδεατισμό, την απωθητική λαϊκοκαψούρα και την επιτηδευμένη εσωστρέφεια. Όχι, η Αρλέτα δεν είναι ακόμη μία καλή ή ποιοτική τραγουδίστρια, είναι ένας αντεργκράουντ ογκόλιθος, που το μόνο από το οποίο κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να ραγίσει, είναι η ευαισθησία της και μόνον αυτή...."

Η συνέχεια ΕΔΩ

Το καλοκαίρι - Αρλέτα

*

Το καλοκαίρι


  στίχοι, μουσική: Αρλέτα
δίσκος: Ένα καπέλο με τραγούδια

Θυμάμαι ένα άσπρο μεσημέρι κάποιο ωραίο καλοκαίρι
Είχες τα μάτια που τα δέρνουν άνεμοι άγριου πελάγου
Δεν ήξερες από χαρά είχες δεχτεί την ερημιά
γλάροι κι άγρια περιστέρια αφροί σε κάποια ξέρα

Θυμάμαι ένα άσπρο μεσημέρι κάποιο ωραίο καλοκαίρι
είχες το σώμα κάποιας μοίρας τη γεύση της αρμύρας
ήξερες μόνο να ζητάς χωρίς να ξέρεις να πονάς
τζίτζικας που δεν τραγουδά χορός χωρίς χαρά

Θυμάμαι ένα άσπρο μεσημέρι κάποιο ωραίο καλοκαίρι
είχες σ’ του έρωτα τα χείλη σκληρό απαλό κοχύλι
η αγάπη σου της μιας στιγμής ταξίδι άγονης γραμμής
ένας νερένιος θησαυρός κομμένος χαρταετός

Θυμάμαι ένα άσπρο μεσημέρι κάποιο ωραίο καλοκαίρι
ζεστή η μέρα ξαπλωμένη στα κύματα αφημένη
Του εφήμερου η ομορφιά κουράστηκε απ την αντηλιά
κύλησες όνειρο της άμμου μέσα απ’ τα δάκτυλά μου

Δίσκος Ενα καπελο με τραγούδια

κλικ για περισσότερα

Νησί μέσα στην πόλη - Αρλέτα

ΝΗΣΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

(στ. μουσ. Αρλέτα)

Παίζω με τη ζωή χορεύω το χορό μου

Κοιμάμαι αγκαλιά μαζί με τ’ όνειρό μου

κι η μέρα μου γελάει και με χαϊδεύει η νύχτα

κι ο έρωτας μου λέει παραμύθια

Γιατί είμαι ένα νησί μέσα στην πόλη

Κανείς δε με γνωρίζει κι ας με ξέρουν όλοι

Παίζω με τη ζωή στα δίχτυα της αράχνης

Γελάω με τον καιρό πίνω νερό της πάχνης

Κι εσένα π’ αγαπάω πάντα θα σε παιδεύω

Σαν ψάρι θα γλιστράω θα δραπετεύω

Γιατί είμαι ένα νησί μέσα στην πόλη

Κανείς δε με γνωρίζει κι ας με ξέρουν όλοι

Παίζω με τη ζωή παίζει κι αυτή με μένα

Κρατάω μυστικά στον άνεμο κρυμμένα

Κι η άγρια μοναξιά άνοιξε σαν λουλούδι

Και τα’ άρωμα της το ‘κανα τραγούδι

Γιατί είμαι ένα νησί μέσα στην πόλη

Κανείς δε με γνωρίζει κι ας με ξέρουν όλοι

"Νησί μέσα στην πόλη" από το δίσκο "Άσε τα κρυφά κρυμμένα", ένα τραγόύδι αυτοβιογραφικό μοναχικό μα και υπέροχο. Ο "εσωτερικός εθνικός ύμνος" της Αρλέτας, όπως η ίδια το χαρακτήρισε, σε αντιπαράθεση στους "επίσημους εθνικούς ύμνους" που το κοινό τμε αγάπη ης απέδωσε κατά καιρούς όπως το "μια φορά θυμάμαι" "το πέτρινο χαμόγελο", τη "Σερενάτα", "Μπαρ το ναυάγιο"...

κλικ στον δίσκο

Αρλέτα - "μια λεπταίσθητη" παρουσίαση του Ηριδανού

Μια "λεπταίσθητη" παρουσίαση του Γιάννη Αλαγιάννη που πολύ μου άρεσε Από το Ηλεκτρονικό Περιοδικό Ηριδανός
με την ευκαιρία των εμφανίσεων της Αρλέτας στο Χαμάμ πέρσι, την οποια αντιγράφω εδώ για σας και για το αρχείο του Blog...

Updated:
Η quartier libre είπε:
Cle, διόρθωσε!το κείμενο είναι του ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ο ύ Κώστα Αλαγιάννη


ΑΡΛΕΤΑ

«Νησί μέσα στην πόλη»...Λεπταίσθητη και αειθαλής
Μια "λεπταίσθητη" παρουσίαση του Γιάννη Αλαγιάννη
Φεβρουάριος 2006
τροβαδούρος μέσα στην πόλη… μετά από περιπλάνηση 40 χρόνων
στου τραγουδιού τις αυλές. Η Αρλέτα επιστρέφει με την κιθάρα της και την συντροφιά δυο ενδιαφερόντων μουσικών, «την εθνική Βαλκανίων» όπως τους αποκαλεί, στο Χαμάμ των Άνω Πετραλώνων για λίγες παραστάσεις.

Φωνή απαράλλακτη, πρόσωπο αρυτίδωτο, βλέμμα παιδικό, ομιλία κουρασμένη, χιούμορ δηκτικό. Κυρίες και κύριοι η Αρλέτα.
Η καλλιτέχνης που συναντά το κοινό της κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Κοινό αξιοσημείωτα ήσυχο, δεκτικό, προσηλωμένο, κοινό καλό στις
…δεύτερες φωνές, που σιγόκαιγαν συνοδευτικά όλο το βράδυ σαν σε νύχτες των μπουάτ. Λίγες ευκαιρίες παρουσιάζονται ή λίγες φορές επιδιώκει η ίδια η Αρλέτα να εμφανιστεί ζωντανά. Εκείνη την Παρασκευή που είδαμε εμείς το πρόγραμμα στο Χαμάμ- φάνηκε να κρατά απαλά στα χέρια της, αυτές τις «ακριβές» στιγμές εμπρός στα ονειροπόλα πάλαι ποτέ «Μικρά Παιδιά».

Το αυθεντικό πέτρινο Χαμάμ των Άνω Πετραλώνων γέμισε. Στη μικρή σκηνή του, ανέβηκαν πλάι στην Αρλέτα ο Κένυ Γιάνεφ με την κλασσική του κιθάρα και ο Βαλεντίνο Μπέικοφ με βιολί και ηλεκτρικό πιάνο.

Όπως αναμενόταν η Αρλέτα κρατούσε στην κιθάρα της τις νεοκυματικές μπαλάντες του Κοντογιώργου, του Χουλιαρά, του Σπανού, του Παπαστεφάνου: «Άδειες νύχτες», «Το Πέτρινο Χαμόγελο», «Τα Μικρά Παιδιά». Μπορεί εσείς κάποιο άλλο βράδυ να ακούσετε και το «Φώναξέ με» των Μαυρουδή/Δασκαλόπουλου αν εκείνη το θελήσει.

Ανάμεσα στις εύθραυστες νότες των παραπάνω να και η αντιστοίχηση στο σήμερα, που προσομοιάζει βέβαια στο χθες του νέου κύματος ως προς την βία των δύο εποχών (με την διαφορά ότι σήμερα βιώνουμε κυρίως την βία των Μέσων). Ένα τραγούδι για την showbiz, την φάμπρικα των Miss, των Barbie, των ιδιότυπων εραστών που περιτυλίγονται με λαμπρότητα στον κενόδοξο κόσμο τους. Δίχως να προλάβει η στιγμή να αφεθεί πλήρως στην μελαγχολία του κιθαριστικού μουρμουρητού, ρυθμός στην αίθουσα με το «Αδέσποτο σκυλάκι», Το «τσάι γιασεμιού», τη «Σερενάτα», τον «Λύκο» «…Είναι δώδεκα η ώρα ειν' η ώρα των τρελών…». Εναπόθεσε και ένα «κρυμμένο» από το δίσκο «Έμπορος Ονείρων»,το «Τσιφτετέλι Ξιδάτο».

Το ρεπερτόριο του Χατζιδάκι αποτέλεσε σημείο αναφοράς στη βραδιά.
Το «Μια φορά Θυμάμαι» στηριγμένο στο βιολί ήταν στιγμή βαθιάς ανάσας, σαν μια εξάρτηση να μας έχει δεμένους με το τραγούδι αυτό αποζητώντας επανεκτέλεση στο σήμερα δίχως κιθάρα (καλή η ιδέα του βιολιού!) και με την τωρινή φωνή της Αρλέτας. Είκοσι χρόνια πέρασαν μα εκεί: «Batida de Coco» -φρεσκάδα που την έχει!Το «Μπάρ το Ναυάγιο» έχει κι αυτό την δική του ιστορία. Την διηγείται η Αρλέτα αποδεχόμενη τη μανία της να γράφει τραγούδια για μπαρ.

Η μελωδία από το Serpico ως «Δρόμοι Παλιοί» σε ποίηση Αναγνωστάκη και ο Θεοδωράκης παίρνει θέση στο πρόγραμμα αν και λείπει από μια βραδιά Αρλέτας ένα απόσπασμα από το Romancero Gitano του Lorca σε απόδοση Ελύτη, ερμηνεία που τόσο την καταξίωσε.
Στις «ελλείψεις» επίσης καταγράφεται το ότι μοναχά ένα τραγούδι πέρασε από την βραδιά, προερχόμενο απ' το υλικό της belle epoque που ανέδειξε η ίδια στα μέσα της δεκαετίας του 1980.

Οι μουσικοί που την πλαισιώνουν αρκετά καλοί, μα τα όργανα λίγα για να αποδώσουν το εύρος των νεότερων τραγουδιών που καθιστούν σχεδόν αναγκαία την ύπαρξη μικρής ορχήστρας.

Στη νοερή και φυσική ζεστασιά του Χαμάμ οι θεατές έδειχναν να νοιώθουν πληρότητα, να λικνίζονται ενσωματώνοντας την αποπνέουσα τρυφερότητα της Αρλέτας. Δεν ήταν εύκολο να επαναφέρει η τραγουδοποιός εμπρός στο κοινό τις ωχρές νεοκυματικές μπαλάντες με νέα υφή, νέο δέρμα ηλικίας 40 χρόνων. Ειδικά σε αυτό το ρεπερτόριο της αμφιλεγόμενης εποχής του ελληνικού τραγουδιού που όμως άνοιξε ορίζοντα στον Σπανό, τον Μαυρουδή τον Σαββόπουλο και την ίδια, η Αρλέτα δοκίμασε την αντοχή της ευαισθησίας της και πέτυχε.

Κοιτώντας πίσω έως το 1985 και ακούγοντας ξανά σε ένα κλίμα παρέας, τους καρπούς των σύγχρονων συνεργασιών της και της ιδίας τραγουδοποιίας η Αρλέτα ως καλλιτεχνική προσωπικότητα ενέχει και εκπέμπει τελικώς το στοιχείο της πρωτοπορίας. Μια επαλήθευση που καλό είναι να την κάνουμε δοθείσης ευκαιρίας. Άφαντη εδώ η αίσθηση των κλισέ που νοιώθουμε συχνά για την πρώτη γενιά τραγουδοποιών της δεκαετίας του 1980. Η Αρλέτα δεν είναι η μοναχική κιθαρωδός που ξεχάστηκε στο παρελθόν και γρατζουνάει εμπρός σε ξεχασμένο κοινό όπως πιθανώς κάποιοι θεωρούν.
Ευφυής μουσικός με ευθύβολη στιχουργική γραφή. Μουσικά βαδίζει με ευκολία σε ποικιλόμορφους δρόμους παίρνοντας στα χέρια της ακόμα και την άποψη για την παραγωγή των τραγουδιών της.
Όλα τούτα την κάνουν σημερινή και αυριανή. Βιώνει ευαίσθητα το σήμερα επί σκηνής σύμφωνα με τον λόγο και τις μουσικές της πράξεις.
Αντέχει η ευαισθησία της Αρλέτας. Άλλωστε είναι παιδί της Άνοιξης*

(* Απ' τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορεί το βιβλίο της "Από πού πάνε για την άνοιξη;" με κείμενα πεζά, ποιητικά και με ζωγραφικά σχέδια της ίδιας.)


Κώστας Αλαγιάννης
kalagiannis@Hridanos.gr
Φεβρουάριος 2006

Χρυσαυγή Μανώλης Λιδάκης - Αρλέτα

*
*
Χρυσαυγή

στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
μουσική: Αρλέτα
Σε μάλωσα, σου μίλησα βαριά
σ' αυτή τη γη,
που κολασμένη όλο γυρίζει,
τον εαυτό της, λες και ορίζει
σε μάλωσα, σου μίλησα βαριά!

Άλλο χάραμα - κι άλλο χαραυγή
άλλο άντρας και γυναίκα
τέλος κι αρχή
άλλο χάραμα - κι άλλο χρυσαυγή
τόνα είναι τ' όνομά σου
τ' άλλο η ψυχή.

Κι απόψε που μετάνιωσα κρυφά
και καρτερώ
να μας σκεπάσει αγαπημένα
το βράδυ αυτό:
σβήσε το φως στα πεπρωμένα!

Άλλο χάραμα - κι άλλο χαραυγή
άλλο άντρας και γυναίκα
τέλος κι αρχή
άλλο χάραμα - κι άλλο χρυσαυγή
τόνα είναι τ' όνομά σου
τ' άλλο η ψυχή.



Τη Χρυσαυγή έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου, με αφορμή ένα παλιό δημοσίευμα στην εφημερίδα «Τα Νέα». Μια ιστορία οριακή όπου οι άνθρωποι ξεπερνούν κάθε φραγμό κι αφήνουν αναπάντητα ερωτήματα, ανοικτές πληγές που οπλίζουν το χέρι κατά του συντρόφου τους.
Ο σύζυγος της Χρυσαυγής την έσφαξε χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο…

Κι αν κάποιος έχει το LP «Ούτε που ρώτησα» του Μανώλη Λιδάκη παρακαλώ γράψτε μου το σχόλιο για το τραγούδι αυτό γιατί δεν το βρίσκω. Θυμάμαι ότι η Λίνα Νικολακοπούλου έγραψε τους στίχους τους οποίους εμπιστεύθηκε στην Αρλέτα για να τους ολοκληρώσει με τη μουσική της. Και συνόδεψε η ίδια τον Λιδάκη στο ρεφραίν που ακούγεται σαν παραμιλητό, σαν προσευχή, σαν λιτανεία για ν’ αναπαυθεί η ψυχή της Χρυσαυγής…

Και πόσο ταιριάζουν μαζί οι φωνές του Λιδάκη και της Αρλέτας!
Σπάνιο τραγούδι εύθραυστο και πολύτιμο, όσο και οι ψυχές των ανθρώπων…


Updated

Ο φίλος Πέτρος από τη Λευκωσία έστειλε για μας τις πληροφορίες που έψαχνα και να τες

Στις 14/8/86 ο γράφων, ψάχνοντας για πολικό-λαογραφικό υλικό μέσα << στα ψιλά >> της Ιστορίας του Ελληνικού Τύπου, βρήκε στο ΒΗΜΑ ( εκδότης : Χ.Δ ΛΑΜΡΑΚΗΣ Δ/ΝΤΗΣ : Α. ΔΗΜΑΚΟΣ, Δ/ΝΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ : Λ.Β ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ) της 28ΗΣ Μαΐου 1964 την εξής ειδησούλα : Χωρικός 85 ετών έξυλοκόπησε άγρια την σύζυγο του ! ΠΑΤΡΑΙ 28. Του ανταποκριτού μας. - Στο χωρίο Ίσωμα Αχαΐας, ο Ιω. Παρακευόπουλος, ετών 85, << έσπασε στο ξύλο >> την γρηά γυναίκα του Χρυσαυγή, ετών 70 με την όποια βρισκόταν σε διάσταση. Η Χρυσαυγή μετεφέρθη την νύκτα, σε αφασία στο νοσοκομείο Πατρών. Η Χρυσαυγή, είχε έρθει στο σπίτι του Παρασκευόπουλου όταν έμαθε ότι ο άνδρας της πήρε την αγροτική του σύνταξη και του ζήτησε το μερίδιο της. Τότε ο Παρασκευόπουλος αντί άλλης απαντήσεως , την έπιασε απ’ τα μαλλιά και την γρονθοκόπησε αγρίως. Ο Παρασκευόπουλος μετά την πράξη του εξαφανισθεί και καταζητείται απ’ την χωροφυλακή Την επόμενη ειδοποιήθηκε η Λίνα Νικολακοπούλου να σπεύσει << γιατί είναι ανάγκη ;>> - Τι συμβαίνει πάλι, καλέ ; - Διάβασε την είδηση και γράψε ένα τραγούδι. Μελοποιήθηκε την 1 του Ιουνίου 1989 από την Αρλέτα. .

Στην Αρλέτα

*

Κλείνουμε λοιπόν τον κύκλο αυτό μ’ ένα τραγούδι που η Σοφία η Βόσσου «έκρυψε» στο δίσκο που έκαναν μαζί με την Αρλέτα το 1991, «Εκτός Έδρας»
Ένας δίσκος πιο ηλεκτρικός από τους προηγούμενους όπου η Αρλέτα έγραψε κυρίως τους στίχους, κι έφτιαξαν μαζί έναν δίσκο που κρύβει κάποια διαμαντάκια όπως το «Αγαπάω τη βροχή» αλλά και το ολόδικο της «Εγώ μιλάω με τραγούδια» -τραγούδι με το οποίο η Αρλέτα αρχίζει συχνά τις ζωντανές εμφανίσεις, αφιερώνοντας το σε "όσους τα έχουν κάνει θάλασσα πάνω από δυο φορές στη ζωή τους"...

(μόνο δύο; δέκα δύο πες καλύτερα!)

Δίσκος λοιπόν που περιέχει την αύρα της παρέας και της συνεύρεσης των δυο γυναικών-δημιουργών. Από τότε η Σοφία Βόσσου δεν μπορούμε να πούμε ότι προχώρησε όπως «υποσχόταν» το ταλέντο της που σίγουρα διαθέτει και θυμηθείτε το «φιλαράκι» που έγραψε 5 χρόνια πριν και που αγαπήσαμε όλοι γιατί είναι απ αυτά που μένουν και μας ξανάρχονται σε στιγμές δύσκολες να μας κρατάν το χέρι…
Μετά, κάτι έγινε κι ο Μικρούτσικος την παρέσυρε στην άλλη όχθη, την πήρε στη Γιουροβίζιον και έχασε τη ρότα της…

Στο τέλος λοιπόν του δίσκου βρίσκεται «κρυμμένο» αυτό το τραγουδι που η Βόσσου έγραψε για την Αρλέτα, ένα πολύ γλυκό τραγουδάκι, σαν αυτά τα αυτοσχέδια που προκύπτουν μέσα από τη συγκίνηση και τη λύπη όταν κάτι όμορφο τελειώνει…

Στην Αρλέτα, λοιπόν κι εμείς κι ελπίζω να είστε όλοι σύμφωνοι!

Στην Αρλέτα

(δεξί κλικ και ανοίγετε νέο παράθυρο)

στίχοι/μουσική:Σοφία Βόσσου

Εμείς δε γνωριστήκαμε
τυχαία σε κάποια παραλία
αλλά συναντηθήκαμε
εκεί σ’του Νότη τη συναυλία

Ένα στιχάκι μου ‘δωσες
δικό σου να κρατώ στο χέρι
τη μουσική μου έβαλα
και να που γίναν ταίρι

Έτσι έγινε η δουλειά αυτή
γλυκιά, λευκή σαν τα κουφέτα
κι ότι σ’ αγαπώ πολύ
θέλω να σου πω Αρλέτα

Ήθελα να το αποφύγω το τραγούδι αυτό γιατί έχει μια «εφηβική» φόρτιση που δεν «αρμόζει» πια… στην ηλικία μου (sic!), όμως μετά την τελευταία περιπέτεια και τη λαχτάρα που πήραμε, για να συνειδητοποιήσουμε ότι ποτέ δεν θα μπορέσουμε να την χάσουμε και μετά από την τροπή που πήρε το Blog σαν ο «επίσημος ιστοχώρος» των φαν της Αρλέτας (αυτό πολύ μ αρέσει!!!!), αλλά ΚΑΙ για να διασκεδάσω την άποψη του κ. Τσαγκαρουσιάνου για το "λατρευτικό" blog, το ανεβάζω λοιπόν και το αφιερώνω σε όλους τους φίλους που περνάνε από δω και να τους ευχαριστήσω για την καλή παρέα.
φιλάκια,
Τα λέμε…

*

Ο JimmyT είπε...

Και εγώ μπορώ να επιβεβαιώσω την είδηση παιδιά ότι το Αρλετάκι είναι καλά. Έμαθα ότι δεν νοσηλεύεται πια στο Ερρίκος Ντυνάν αλλά έχει μεταφερθεί στο ΚΑΤ όπου κάνει φυσικοθεραπείες, κάτι το οποίο σημαίνει ότι η πλήρη ανάρρωσή της είναι θέμα χρόνου. Έτσι παιδιά θα μπορούμε και πάλι πολύ σύντομα να βρίσκουμε καταφύγιο στη ζεστή και απαλή φωνή της Αρλέτας μας όταν είμαστε ματωμένοι και πονεμένοι στη ψυχή μας, η καλή μας νεράϊδα δεν μας εγκατέλειψε αλλά είναι εδώ μαζί μας και με το μαγικό της ραβδάκι θα εκπληρώνει τις χαμένες επιθυμίες της καρδιάς και των ανεκλήρωτων ονείρων μας. Αχ τη όμορφη που είναι η ζωή που είσαι εδώ Αρλετάκι!!!!!!

*
jimmy, δεν ξέρω πως να σ' ευχαριστήσω για τα καλά νέα που μας φέρνεις κάθε φορά. Νομίζω πως όλοι οι φίλοι της Αρλέτας σου χρωστάμε πολλά γιατί όλο αυτό τον καιρό κρεμόμασταν από τα δικά σου μέιλ. Νασαι καλά
*

να σου αφιερώσουμε ένα τραγουδάκι;

Τι θα 'λεγες για το...

σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ...

ήσουν παιδί σαν το Χριστό...

Για σένα λοιπόν κρυμένο σ αυτό το λουλουδάκι

(δεξι κλικ στο λουλούδι και ανοίγεις νέο παράθυρο)

Αρλέτα - Πρωινό τσιγάρο - Μαυρουδής

*

Updated 21/5/08

Ο JimmyT είπε...
Και εγώ μπορώ να επιβεβαιώσω την είδηση παιδιά ότι το Αρλετάκι είναι καλά. Έμαθα ότι δεν νοσηλεύεται πια στο Ερρίκος Ντυνάν αλλά έχει μεταφερθεί στο ΚΑΤ όπου κάνει φυσικοθεραπείες, κάτι το οποίο σημαίνει ότι η πλήρη ανάρρωσή της είναι θέμα χρόνου. Έτσι παιδιά θα μπορούμε και πάλι πολύ σύντομα να βρίσκουμε καταφύγιο στη ζεστή και απαλή φωνή της Αρλέτας μας όταν είμαστε ματωμένοι και πονεμένοι στη ψυχή μας, η καλή μας νεράϊδα δεν μας εγκατέλειψε αλλά είναι εδώ μαζί μας και με το μαγικό της ραβδάκι θα εκπληρώνει τις χαμένες επιθυμίες της καρδιάς και των ανεκλήρωτων ονείρων μας. Αχ τη όμορφη που είναι η ζωή που είσαι εδώ Αρλετάκι!!!!!!

*

jimmy, δεν ξέρω πως να σ' ευχαριστήσω για τα καλά νέα που μας φέρνεις κάθε φορά. Νομίζω πως όλοι οι φίλοι της Αρλέτας σου χρωστάμε πολλά γιατί όλο αυτό τον καιρό κρεμόμασταν από τα δικά σου μέιλ. Νασαι καλά

*

Ο /Η Ανώνυμος/η είπε:

Η Αρλέτα με την βοηθεια της Ανοιξης ειναι και πάλι καλά, σε λιγο θα απολαμβανει την αγάπη των δικών της ανθρώπων στο σπιτι της

Ανώνυμε/η σ ευχαριστούμε για τα υπέροχα νέα
Έτσι οι φίλοι της Αρλέτας, μέσα απ αυτό το Blog, συνεχίζετε να μας κρατάτε ενήμερους, όλους εμάς που με το άκουσμα της είδησης 10 του Φλεβάρη νιώσαμε την καρδιά μας να παγώνει και τις μνήμες μας να απειλούνται. Όλοι, ο καθένας είτε με μια ευχή είτε με ένα χαρμόσυνο νέο, γεμίζατε τις άδειες νύχτες της αγωνίας για την αγαπημένη μας. Από τα ΜΜΕ είπαμε δεν περιμέναμε πολλά αφού αν οι ειδήσεις δεν περιέχουν καταστροφή δεν είναι ικανά να την χειριστούν, να την αξιολογήσουν. Αυτή τους η στάση, όχι μόνο aαγνοεί την Αρλέτα και τη μοναδική παρουσία της στο τραγούδι και στον πολιτισμό αυτής της χώρας (θα μου πείτε τι ξέρουν αυτοί από πολιτισμό; Έλα μου ντε…) αλλά γράφει κι εμάς τους αναγνώστες/ακροατές που περιμέναμε με την ψυχή στο στόμα για κάποιο νέο, κάποια ανάσταση –και εσείς ξέρετε πολύ καλά την αγωνία που περάσαμε όλοι αυτούς τους τρεις μήνες. Την αποτυπώσατε στα σχόλιά σας, στα blogs σας στον αέρα που αναπνέετε κι αυτός τη συντρόφευε και της θύμιζε πως είμαστε εδώ και την καρτερούμε να γίνει καλά να μας ξανατραγουδήσει, να μας μιλήσει μ αυτό το χαρακτηριστικά χαμηλότονο τρόπο της, γι αυτά που ξεχνάμε ή γι αυτά που ταλανίζουν τις ψυχές μας, να μας τα βάλει σε τάξη, να μας τα κάνει τραγούδι…


Θυμάμαι, την πρώτη φορά που είδα την Αρλέτα live στην Κύπρο, το 1986, καλοκαίρι στο κηποθέατρο της Λεμεσού και μου έκανε τόση εντύπωση το πηγαίο χιούμορ της και πόσο τρυφερά μας μιλούσε. Δεν το περίμενα, δεν το φανταζόμουν πως διέθετε τέτοιο χιούμορ και πώς μας έκανε όλους να γελάμε, να κρεμόμαστε απ τα χείλη της και να τραγουδάμε μαζί της τα αγαπημένα τραγούδια! Θυμάμαι πως μαζί της ήταν και ο Νότης Μαυρουδής με την μαγική του κιθάρα και μας χάρισαν το πιο όμορφο «Φώναξε με αγάπη, φώναξέ με» αλλά και εκείνο το φανταστικό «πρωινό τσιγάρο». Ακόμη και οι μπάτσοι που για άγνωστο λόγο «μας πρόσεχαν» μην… παρεκτραπούμε, ακόμα κι αυτοί γαλήνεψαν και έμειναν χαλαροί να ακούσουν την Αρλέτα! Κι όλοι φύγαμε μ ένα πλατύ χαμόγελο ηρεμίας και ευφορίας και πήγαμε σπίτια μας να ονειρευτούμε όνειρα ζαχαρωτά.
3 χρόνια μετά το 1989 κυκλοφόρησε η Αρλέτα τον live διπλό δίσκο «Δέκα και μία νύχτες στο Περοκέ» όπου προς μεγάλη μου χαρά βρήκα και το πρωινό τιγάρο, έτσι με τον Νότη Μαυρουδή να τη συνοδεύει ευλαβικά.

Το ανεβάζω και τ ακούω μαζί σας.
Καλά να ‘μαστε όλοι

18 Πρωϊνό τσιγάρο....

Πρρωινό Τσιγάρο
στίχοι: Άλκη Αλκαίου
μουσικη: Νότη Μαυρουδή
Ερμηνεία: Αρλέτα
Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή



Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ' ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ' ένα καρέ τυφλών σ' ένα καρέ τυφλών

Λεωφορείο το 2 - Αρλέτα - Σάννυ Μπαλτζή

Λεωφορείο το 2
Από το CD Έμπορος Ονείρων στίχοι: Σάννυ Μπαλτζη
μουσική: Αρλέτα


Ψυχρά μ’ οδήγησε ο έρωτας
κι η αγάπη μας διαδρομή
είναι το ψέμα άρωμα
σκεπάζει την καταστροφή
Είναι το ψέμα άρωμα

Τώρα περιμένω στη στάση για το 2
το πιο μοναχικό λεωφορείο
και στη γαλαρία,
ταξίδια μ’ ένα βλέμμα
η αφετηρία, η βροχή
και το τέρμα

Μες θες μου είπες και τ’ αρνήθηκα
πριν το πιστέψω στη στροφή
είναι το ψέμα άρωμα
να σώσεις λίγη ηδονή
Είναι το ψέμα άρωμα


Special hanks to jimmy