ΣΤΟΝ ΠΡΟΜΗΘΕΑ - Αρλέτα

.
.

Οι Τιτάνες, Άτλας και Προμηθέας τιμωρούνται από τον Δία, Λακωνικός κύλιξ 550 π.Χ.

Στον Προμηθέα

Στίχοι: Αρλέτα

Μουσική: Αν. Τριανταφύλλου

δίσκος Ταξιδεύοντας

Τώρα ευχαριστώ

αυτόν που κράτησε το φως

Στα χρόνια της οργής

η μέρα όταν δείλιαζε

Τώρα ευχαριστώ

αυτόν που τόσο τρυφερά

Σε χέρια δυνατά

του ήλιου το παιδί φέρνει για σας

Τώρα τραγουδώ

τα μάτια εκείνα που στεγνά

Στη χώρα των τυφλών,

το βάθος του γκρεμού μετρούν

Τώρα ευχαριστώ

αυτόν που μόνος στη σιωπή

Με ήχους που κανείς

ν’ ακούσει δεν μπορεί κλαίει για σας

Τώρα ευχαριστώ

αυτόν που κράτησε το φως

Στα χρόνια της σιωπής

σκοτάδι παίρνοντας γι ανταμοιβή

Κάθομαι εδώ και γράφω χωρίς να έχω αποφασίσει αν πρόκειται για μέιλ ή για το blog. Έχω μόνο μια ανάγκη να «σου» γράψω που με τραβάει απ το μανίκι. Αρχίζω έχοντας εσένα στο μυαλό μου και βλέπουμε.

Όλα αυτά που έγιναν και συνεχίζουν ακόμη (αν είναι δυνατόν, θεέ μου) με, μας πήρε πίσω πολύ. Δεν σταμάτησε ο χρόνος εδώ. Πίσω πίσω τώρα κυλά, πίσω, χρόνια πίσω τώρα πάει, στη γέννηση του πιο γέρικου δέντρου που κάηκε. Πόσα είναι αυτά; 200; 300; 500; 1000; Αδύνατον να προσδιορίσεις αφού η διαδικασία υπήρχε και συνεχίζεται για χιλιάδες χρόνια… Άρα πόσο; Πριν την Ολυμπία; Πριν την Ιστορία; Πριν από το μεγάλο Μπαγκ; Στο τίποτα, στο χάος…
Εμείς το κάναμε αυτό; Εμείς γυρίσαμε τους δείκτες τόσο πίσω, στο μηδέν, στο τίποτα; Είμαστε ένα τίποτα; Ένα μεγάλο μηδενικό! Όλα όσα μας εμπιστεύτηκαν χάθηκαν σε μια νύχτα δύο, τρεις, πέντε όλα μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας. Μέσα από τις οθόνες των σαλονιών μας, δίπλα από τα κλιματιστικά μας…

Κι όταν αλλάξουμε κανάλι θα είναι αργά για να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε, τι χάσαμε.

Από την Πελοπόννησο, μόνο την Πάτρα ξέρω λίγο, (έχω μια αδελφική φίλη εκεί) και την Επίδαυρο, όπου παρακολούθησα τον Προμηθέα Δεσμώτη με το θίασο του Κουν και τον Λαζάνη στον πρώτο ρόλο, το 1985 αν δεν κάνω λάθος, με το κοινό ν αποθεώνει στο τέλος τον ίδιο τον Κουν μα και την Μελίνα που ήταν εκεί…

Προμηθέας Δεσμώτης! «πρόσωπο» Μυθικό, βγαλμένο από τα αρχέγονα βάθη της Ελληνικής Μυθολογίας και Θεογονίας».
Αυτός που αμφισβήτησε, που τόλμησε να συγκρουστεί με την παντοδύναμη εξουσία του Δία, ο "εν δυνάμει επαναστάτης", ο ευεργέτης και προστάτης των θνητών ανθρώπων.

Αυτόν τώρα εμείς εξευτελίσαμε, και προδώσαμε αφού δεν σταθήκαμε άξιοι της θυσίας του… Αφήσαμε το θείο δώρο του να γίνει φονικό όπλο στα χέρια της απληστίας, και της αναλγησίας και του ατομικισμού. Αυτά εναντίον των οποίων αυτός θυσιάστηκε εμείς τα αφήσαμε να μας κυβερνούν.

Απ αυτόν θέλω τώρα να ζητήσω ταπεινά συγνώμη...


Κάθομαι εδώ και γράφω χωρίς να έχω αποφασίσει αν πρόκειται για μέιλ ή για το blog. Έχω μόνο μια ανάγκη να «σου» γράψω που με τραβάει απ το μανίκι. Αρχίζω έχοντας εσένα στο μυαλό μου και βλέπουμε.

Να αυτά παθαίνει κανείς όταν μείνει μόνος σπίτι για να γράψει,,, ένα μέιλ!

ΑΣΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ - Αρλέτα

Άσε δεν είναι τίποτα (δεξι κλικ και νέο παράθυρο)


Άσε δεν είναι τίποτα
είναι που χει απόψε νοτιά
κι όταν φυσάει σαν τραύμα πονάει
εκείνη η παλιά μοναξιά

Είναι που έρημη μες τα φιλιά
κάνει μπλακ άουτ η καρδιά
και βρίσκομαι μόνο εγώ από εδώ
κι όλοι οι άλλοι απ’ την άλλη μεριά

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη
η ζωή σαν παράτα περνά
περνά η ζωή σιωπηλό καρναβάλι
ακόμα κι εσύ είσαι απόψε απ’ την άλλη

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη
η ζωή σαν παράτα περνά
και συ στην γιορτή της μαζί της
κι εγώ πουθενά

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη
η ζωή σαν παράτα περνά
περνά η ζωή σιωπηλό καρναβάλι
κι εγώ σε φωνάζω
μα είσαι απ’ την άλλη

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη
η ζωή σαν παράτα περνά
κι εσύ είσαι παιδί της
και φεύγεις μαζί της μακριά

Άσε δεν είναι τίποτα
είναι που χει απόψε νοτιά
κι όταν φυσάει σαν τραύμα πονάει
εκείνη η παλιά μοναξιά


Είναι κάτι μέρες που νιώθουμε να βρισκόμαστε απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη. Κοιτάμε και το μόνο που βλέπουμε είναι εκείνο το τραύμα το παλιό, το αιώνιο, που φώλιασε στην καρδιά μας σαν να βρήκε καταφύγιο.
Και δίπλα, ερήμην μας, η ζωή κυλάει, μες τη χαρμολύπη μια έτσι μια αλλιώς και συνεχίζει αδιάφορη, σαν ένα «σιωπηλό καρναβάλι» και μοιάζει να μας κοροϊδεύει, να γελά με τη μοναξιά μας…
Κι όλοι οι άλλοι, περνάν, χαμογελούν, κλαίνε πονάνε με κοιτούν χωρίς να με αναγνωρίζουν. Κι εσύ, εκεί μαζί τους να μου θυμίζεις εκείνη την παλιά μοναξιά που μου ’μεινε αμανάτι από τότε που προτίμησες, ακόμα κι εσύ, να πας απ’ την άλλη μεριά

Αφιερωμένο εξαιρετικά σ ένα δάκρυ που «είδα» να κυλά, με την ελπίδα να δράσει ομοιοπαθητικά…

Εκλογές - Ορφέας Περίδης

.

Εκλογές
Μουσική, στίχοι: Ορφέας Περίδης

δίσκος: Αχ ψυχή μου φαντασμένη

12 ΕΚΛΟΓΕΣ.wma

(δεξι κλικ στον τίτλο της εικόνας

και ανοίγετε σε νέο παράθυρο)

.
Θάλασσα στη Λάρισα
σιδηρόδρομο στην Κρήτη
όχι τρύπες στις δεκάρες
έρχονται εκλογές

Πέσε μόνος σου αρχηγέ
απ’ το προεκλογικό μπαλκόνι
κι ότι μας ενώνει
ειν’ αυτό που δε θα γίνει ποτέ


Αν δεν βγείτε πρώτο κόμμα
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα καείτε ζωντανοί
σαν λαμπάδες στις κολώνες της ΔΕΗ

Κι αν δε βγούμε πρώτοι εμείς
το ίδιο βράδυ Κυριακής
να μας τρώνε τα λιοντάρια
στον ιππόδρομο με βάρδια


Έργα στις οδούς
θέσεις και μισθοί αυξήσεις
εντυπώσεις, υποσχέσεις
έρχονται εκλογές

Κάθε τέσσερα χρονάκια
μία Κυριακή πολίτες
κι ότι δεν τους είπες
γράψ’ το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ


Κάθε τέσσερα χρονάκια
μία Κυριακή πολίτες
κι ότι δεν τους είπες
γράψ’ το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ

Σε ό,τι αφορά στην εικόνα των πυρκαγιών, σε εξέλιξη βρίσκεται το μέτωπο στην περιοχή της Καρύταινας. Η πυρκαγιά από χθες το απόγευμα είχε περάσει τον Αλφειό ποταμό από την Ηλεία στην Αρκαδία και βρίσκεται μεταξύ των οικισμών Σαρακηνό, Βλαχοράπτη, Ατσίχολο , Καρύταινα, Κωτίλι και Θεισόα.
Σε εξέλιξη και η μεγάλη εστία στην περιοχή Λάλα Πέρσενα

και στους Αγριάνους του Πάρνωνα.
Σε ύφεση είναι η πυρκαγιά στο Μίστρο της Εύβοιας,

αλλά λόγω του ότι έχει επεκταθεί σε πολύ μεγάλη έκταση

εξακολουθεί να είναι επικίνδυνη.

.

Τα επτά μοιραία λάθη Πυροσβεστικής και Αρχών που οδήγησαν στον εφιάλτη

.

...κι ότι δεν τους είπες
γράψ’ το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ

Μην τον ρωτάς τον ουρανό

Μην τον ρωτάς τον ουρανό...

Στίχοι: Ιωαννίδης Γιάννης
Μουσική: Χατζιδάκις Μάνος
Πρώτη εκτέλεση: Μαίρη Λω

Get this widget Share Track details

Μαρία Φαραντούρη

Μαριλένα said...
.Εγώ θυμάμαι την εξαιρετική εκτέλεση της Καρέζη στο Νησί των Γενναίων.

Get this widget Share Track details

Τζένη Καρέζη


Λόγο στο λόγο και ξεχαστήκαμε
μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ'τα χείλη σου

Μην τον ρωτάς τον ουρανό
το σύννεφο και το φεγγάρι
το βλέμμα σου το σκοτεινό
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει

Ό,τι μας βρήκε κι ό,τι μας λύπησε
σαν το μαχαίρι κρυφά μας χτύπησε
σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ' τα χείλη σου

Μην τον ρωτάς τον ουρανό
το σύννεφο και το φεγγάρι
το βλέμμα σου το σκοτεινό
κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει

Κι είχε ένα φεγγάρι χθες! Τεράστιο, το τελευταίο του Αυγούστου, που βγήκε να φωτίσει την Ελλάδα, την Μεσσηνία, στην Ολυμπία, την Εύβοια την Πάρνηθα, τον Υμηττό…

Δεν αναγνώρισε το τοπίο. Δεν είδε ανθρώπους να το περιμένουν εκστασιασμένοι. Ούτε τα δέντρα να γέρνουν ταπεινά να το χαιρετήσουν. Ούτε τα σπίτια δεν βρήκε στη θέση τους. Τίποτα! Μόνο, καπνό να του κρύβει τη μελαγχολία, στάχτες και φωτιές να απειλούν, να αγριεύουν και να απλώνουν.

Είδε την Ελλάδα να μετρά πληγές, ζωές, καμένα σπίτια, χωριά ολόκληρα.

Μέτρησε ένα ακόμη νεκρό στη Ζαχάρω…

Κι άλλη φωτιά στο Γραμματικό,

εκεί που έπεσε το αεροπλάνο και χάθηκαν τόσες ζωές. Σαν να μην έφτανε αυτό, έπρεπε να καεί το τοπίο, να εξαφανιστεί κάθε ίχνος απ’ την ντροπή που έριξε το νησί σε δυσβάσταχτο πένθος, δυο χρόνια πριν… κι ακόμα περιμένουμε το πόρισμα ειδικών εμπειρογνωμόνων… Ποιος φταίει; Δεν μάθαμε ακόμη αφού…έχουμε βλέπεται κι εμείς εδώ στην Κύπρο τις δικές μας εκλογές τον Φεβρουάριο, τρομάρα μας και όλα λειτουργούν με βάση αυτό, φυσικά. Φυσικότατα

Πώς μας έχουν μεταλλάξει! Πώς έχουμε «αποδεχτεί» τους δικούς τους όρους μέτρα και σταθμά! Φυσικά! Είμαστε δεδομένοι! Είμαστε ψηφοδέλτια στην κάλπη τους στην τσέπη τους. Ακούμε τις ανόητες δικαιολογίες που μας πασάρουν με τόση αναίδεια και πριν προλάβουμε να συνέλθουμε απ την μια κοτσάνα, αυτάρεσκα χαμογελώντας μας πετάνε την επόμενη.

Κι είχε ένα φεγγάρι χθες, θεέ μου! Μόνο να μας κοιτάει βουβά, χωρίς να μπορεί να μας εξηγήσει, να δώσει μια απάντηση για το τι έχει γίνει πώς και ΓΙΑΤΙ;
«Μην το ρωτάς τον ουρανό, το σύννεφο και το φεγγάρι» μου τραγούδησε μια φωνή. Δε βλέπεις; Το βλέμμα του το σκοτεινό κάτι απ’ τη νύχτα έχε πάρει… κι ας είναι του Αυγούστου το τελευταίο φεγγάρι…

up dated
για την Αρλέτα said...
@Μαριλένα, για σένα την βρήκα γιατί έχεις απόλυτο δίκιο!

.

Βάλε κι άλλο πιάτο
(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Τραγούδι: Βίκυ Μοσχολιού

Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι
βγάλε από την πόρτα το κλειδί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί

βάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι
Κάποιος πονεμένος θα βρεθεί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί

Άνοιξε στο φως το παραθύρι
δέσε μια κορδέλα στα μαλλιά
βάλε το λουλούδι στο ποτήρι
να γεμίσει η κάμαρη ευωδιά

Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι
βγάλε από την πόρτα το κλειδί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί

Τι μπορώ να κάνω για να απαλύνω αυτό τον πόνο που ρίζωσε μέσα μας, τρεις μέρες τώρα;
Τι να πω και τι να ξεχάσω;
Τι να χαρίσω στους φίλους που αγωνιούν για το αύριο που θα ‘ρθει και που δεν θα ‘χει την ευωδιά του πρωινού έτσι όπως την αγάπησαν;
Μόνο κουράγιο κι ελπίδα γι αυτό το αύριο

και δύναμη να το φτιάξουν, να το φτιάξουμε απ την αρχή.

Όλοι μαζί, τραγουδώντας ένα τραγούδι παλιό,

σαν αυτά που κουβαλούμε σαν φυλαχτό μέσα μας .

Σαν αυτό το υπέροχο τραγούδι με τη θλιμμένη και αγέρωχη φωνή της Μοσχολιού,

σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου.

Τραγούδι που αναδύει ομορφιά, περηφάνια ελληνική κι ελπίδα.
Αυτά τα τραγούδια της δεκαετίας του 60 που μας μεγάλωσαν

και στέκονται δίπλα μας σαν μεγάλος αδελφός

κάθε φορά που τα ‘χουμε ανάγκη...

Κι αυτά θα σας στέλνω μέχρι να κοπάσει το κακό...

Σας χαιρετώ και σας σκέφτομαι.

Η ΠΑΝΤΕΡΜΗ - Αρλέτα

.

Η Παντέρμη

Στίχοι Federico Garcia Loeca

Απόδοση στα ελληνικά Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική Μίκηςεοδωράκης

Ερμηνεία Αρλέτα

Δίσκος Romancero Gitano

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί
σκάβουν ζητώντας την αυγή
την ώρα που απ' τα σκοτεινά
βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά

Μαύρη μαυρίλα είν' η ψυχή της
κι ωχρό μπακίρι το πετσί της
τα στήθια της ωσάν τ' αμόνια
που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια

-Παντέρμη τι ζητάς εδώ
μόνη σου δίχως σύντροφο;

-Κι αν είναι κάτι να ζητώ
πε μου σε γνοιάζει εσένανε;
Ζητάω κείνο που ζητώ
ζητάω την ίδια εμένανε

-Παντέρμη πες ποιος ο καημός σου
ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου;

-Ποιος ο καημός μου; Μαύρη πίσσα
'γίνη η λινή μου η πουκαμίσα
και μες στο σπίτι σαν τρελή
σούρνω το ξέπλεκο μαλλί

-Παντέρμη λούσε το κορμί σου
λούσ' το χελιδονονερό
κι άσε Κυρά μου την ψυχή σου
ασ' τηνε να 'βρει αναπαμό

Άχου τσιγγάνικες ψυχές
όλο κρυφές νεροσυρμές
πίκρες μαζί και θάματα
στα μακρινά χαράματα.

.

Μια συγκλονιστική ερμηνεία απο την Αρλέτα!

(κλικ στον δίσκο)

.

ΕΠΙΘΕΣΗ!!!

Aκόμη και στην πραγματική ζούγκλα, ανάμεσα στα άγρια θηρία, το «αίσθημα» δικαίου παραμένει κυρίαρχο και συνηφασμένο με το ένστικτο της επιβίωσης. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του βίντεο.

chris.st είπε...

chris.st είπε... "Το τραγούδι αυτό αποτελεί απόδειξη πως ένα τραγούδι με το οποίο τάυτισες μια φάση της ζωής σου, αποτελεί πια μέρος του εαυτού σου. Ένα τραγούδι που με σημάδεψε όχι μόνο σαν μουσικό αλλά και σαν άνθρωπο. Με μια χημεία μελωδίας-στίχου-ερμηνείας και ενορχήστρωσης μοναδική, το τραγούδι καταξιώνεται στη συνείδηση μου σαν ένα από τα ομορφότερα που γράφτηκαν ποτέ (το ότι δεν έγινε πολύ γνωστό εκτός του ότι με αφήνει εντελώς αδιάφορο, δεν αποτελεί μειονέκτημα αλλά μάλλον επιβεβαίωση!).Σε ευχαριστούμε Αρλέτα..." Αύγουστος 05, 2007 11:33 πμ Καθώς έψαχνα σε πλιά ποστ του Blog, βρήκα ένα ξεχασμένο σχόλιο για το τραγούδι "Με σημάδεψες" που έγραψε (μουσική και στίχους) η Αρλέτα και το εμπιστeύτηκε στην βιζαντινοπρεπή φωνή του Πέτρου Γαϊτάνου Το σχόλιο του φίλου Chris.st. το... αναμεταδίδω γιατί με άγγιξε πολύ και τον ευχαριστώ έστω με αρκετή καθυστέρηση, δινοντας link γι αυτό το μοναδικό τραγούδι, που όσοι με ξέρετε λίγο, ξέρετα πολύ καλά πόσο το αγαπώ. Να σαι καλά φίλε Chris.

Αρλέτα 2 (ο δίσκος)

01. ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

02. ΤΙΠΟΤ ΑΛΛΟ (ΤΡΙΠΤΥΧΟ)

03. ΔΥΟ ΓΛΑΡΟΙ

04. ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΣΤΡΑΦΤΕΡΟΣ

05. ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ

06. ΝΑΝΙ ΤΟ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ

07. ΗΤΑΝ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

08. Ο ΤΡΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

09. ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ

10. ΗΤΑΝΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

11. ΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ

12. ΦΩΝΑΞΕ ΜΕ

Τα μικρά παιδιά
Στίχοι/Μουσική:   Αρλέτα

Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά

που κρατούνε στο χέρι τους

σαν το μύλο το χάρτινο

τις ελπίδες μας

Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά

που μπερδεύουν τα λόγια τους

που μιλούν με νοήματα

στα παιχνίδια τους

Μες σε κήπους και χώματα

με λουλούδια ή λάσπη

έναν κόσμο ζουν τα μικρά

τον πιο όμορφο

Τα μικρά παιδιά τα μικρά παιδιά

που κρατούνε στο χέρι τους

σαν το μύλο το χάρτινο

τις ελπίδες μας

Ένα φύλλο ή μια μέλισσα

ένα τόπι ή μια βέργα

γίνουνται αυτοκίνητα χαρά

κόσμου ζωή

Τα μικρά παιδιά τα μικρά παιδιά

που κρατούνε στο χέρι τους

σαν το μύλο το χάρτινο

τις ελπίδες μας

Δυο κουτιά σπίρτα γίνηκαν

ο σταθμός και τα τρένα

που μπορούνε να φτάσουνε

ως την άκρη της γης

Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά

που κρατούνε στο χέρι τους

σαν το μύλο το χάρτινο

τις ελπίδες μας

Δύο γλάροι 

Στίχοι: Θανάσης Ιωαννίδης
Μουσική: Γιώργος Κοντογιώργος

Δύο γλάροι παίζαν μόνοι

Στην ακρογιαλιά

Μοιάζαν πάνω από την άμμο

Κάτασπρα νησιά

Ύστερα σηκώθηκαν ψηλά

Και γράψαν δακρυσμένους κύκλους

Δύο γλάροι κλαίγαν νύχτα

Πάνω στον αφρό

Χάιδευαν με τη σκιά τους

Τον ξανθό γιαλό

Δύο γλάροι τραγουδούσαν

στην ακρογιαλιά

Χάραζαν με τα φτερά τους

Όνειρα πλατιά

Ύστερα σηκώθηκαν ψηλά

Κι αγγίξανε τ’αστέρια

Φώναξε με

Στίχοι:   Άκος Δασκαλόπουλος

Μουσική:   Νότης Μαυρουδής

Φώναξε με αγάπη, φώναξε με
στο νυχτωμένο σπίτι ν ακουστεί η φωνή σου
προτού μέσα στη νύχτα να χαθώ
στους λυπημένους κήπους ανατέλλεις
φώναξε με αγάπη, φώναξε με

Κράτησε με αγάπη, κράτησε με
μη μ αφήνεις τόσες νύχτες μόνη
στα γέρικα πλατάνια και στις δάφνες
το βράδυ πια δεν αγρυπνά
κράτησε με αγάπη, κράτησε με

Φώναξε με αγάπη, φώναξε με
στο νυχτωμένο σπίτι ν ακουστεί η φωνή σου
προτού μέσα στη νύχτα να χαθώ
στους λυπημένους κήπους ανατέλλεις
φώναξε με αγάπη, φώναξε με.

Για να ακούσετε αποσπάσματα των τραγουδιών του δίσκου

"Αρλέτα 2" κάνετε

κλικ εδώ

Negresses vertes- Sous le soleil de Bodega

Λάτιν, τσιγγάνοι, φλαμένκο, ποπ, ροκ, παραδοσιακό γαλλικό, κι ότι βάλει ο νους όλα σε ένα μιξερ των βορειο ανατολικών συνοικιών του Παρισιού. Ηχος -αποηχος της κουλτούρα της εργατικής τάξης, των έγχρωμων της Γαλλικής πρωτεύουσας, με απίστευτη επιτυχία σε όλη την Ευρώπη.

Χορευτικοί ρυθμοί μιας άλλης εποχής, ρούμπες, βαλσ, ποόλκα Paulo, Mathias, Stéphane, Isa Mellinos, Mich κι ο Noël Rota, γνωστός σαν Helno, η ψυχή του γκρουπ που έφυγε νωρίς, to 1993 από overdose.

Περισσότερα για τους (τις) Les Negresses Vertes (δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Στο ρυθμό του αγέρα`- Αρλέτα

Στο ρυθμό του αγέρα 
Στίχοι/μουσική: Αρλέτα 


Στο ρυθμό του αγέρα ήρθε προχτές
ένα μικρό κορίτσι και με κάλεσε να πάμε μαζί στο δρόμο με τ’ αγκάθια Για μάτια είχε δυο βιολέτες για χέρα είχε δυο πουλιά ένα μικρό κορίτσι ήρθε προχτές στο δρόμο με τ’ αγκάθια Φορούσε μια τραχηλιά από ακτίνες παιδικών αμαξιών, προχτές κι ήτανε τόσο όμορφο πιο όμορφο κι απ’ τις βιολέτες Ένα μικρό κορίτσι με κάλεσε προχτές να πάμε βόλτα στο δρόμο με τ’ αγκάθια και περπατούσε στο ρυθμό του αγέρα και περπατούσε στο ρυθμό του αέρα χάραζε κύκλους πάνω στη σκόνη με το μικρό γυμνό ποδάρι χάραζε κύκλους πάνω στη σκόνη και φύτευε αγκάθια στα μαλλιά του Ένα μικρό κορίτσι προχτές όταν με είδε να κλαίω μου έφερε δυο λουλούδια να ιδώ πόσο πιο άσχημα ήταν τα δάκρυά μου απ τη δροσιά τους ένα μικρό κορίτσι με φυτεμένα αγκάθια στα μαλλιά του

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ - Οδυσσέα Ελύτη

Deleded by the author

Το Παράπονο
(δεξί κλικ και νεο παραθυρο)

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σα να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει

Ότι είμαι παραπονιάρκο, δεν το συζητώ. Είμαι, αλλά το παράπονό μου αποφεύγω να το πετάω στα μούτρα του άλλου, τουλάχιστον όχι ακατέργαστο. Κι όταν με πιάσει διαλέγω ένα τραγούδι που να μου πάει και το κρατάω. Ω, ναι υπάρχουν αρκετά στο ελληνικό ρεπερτόριο, πολλά και πανέμορφα που πιστέψτε με, η δράση τους είναι ομοιοπαθητική!

Δεν είναι παρηγορητικά όπως ας πούμε τα «όνειρα ζαχαρωτά» της Αρλέτας ή το μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει με την Μπέλλου που σε παίρνουν από το χέρι, σου σκουπίζουν ένα δάκρυ που κυλάει και σε κοιτάν στα μάτια με κατανόηση.
Και πάλι δεν μιλάω για τα τραγούδια αυτά που δίνουν διέξοδο στο αλκοόλ, στο ζεϊμπέκικο, ή στο σπάσιμο του ποτηριού –και πόσο εκτονωτικό είναι σαν το κάνει ένας Φούντας ή ένας Αλεξανδράκης
Όχι, τα παραπονιάρικα σκοπό έχουν να οξύνουν τον πόνο, να τον φορτίσουν, να μας φορτώσουν περιγράφοντας με στίχους ακριβείς την απελπιστική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, χωρίς να δίνουν κάποια διέξοδο, άντε το πολύ ένα βαθύ αναστεναγμό –κι ένα ΑΧ! Τι να σου κάνει…
Αυτά σκεφτόμουνα σήμερα το πρωί

(πρωί – πρωί τέτοια σκέφτεσαι; θα μου πείτε.
Ε, αφού είμαι παραπονιάρικο…

Παράπονο, λοιπόν ατόφιο σκέτο, σε στίχους Οδυσσέα Ελύτη και μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου από τον δίσκο της Ελευθερίας Αρβανιτάκη «Τραγούδια για τους μήνες» κι αυτό σκεφτόμουνα κατ ακρίβεια κι αυτό θ ακούσουμε σήμερα.
Ο ποιητής κάνει απολογισμό της δικής τουζωής κι εγώ απλά σκύβω το κεφάλι ακούγοντας πως με τόση ακρίβεια και τόση λιτότητα συμπυκνώνει τη μεγάλη μου αλήθεια:

άλλα είναι εκείνα που αγαπώγι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Όποιος δεν το αντέχει ας μας κάνει πέρα.

Πόσοι όμως ξορκίζουν ένα τέτοιο παράπονο με το κλίκ του ποντικιούς ή μe ένα delete,

ήθελα να ξέρω...

ΑΝΤΩΝΙΟ ΤΟΡΕΣ ΧΕΡΕΝΤΙΑ - Αρλέτα

Κι αφού είμαστε στο μονοπάτι για τη Σεβίλια δεν μπορώ ν αντισταθώ να ακούσω από την Αρλέτα την μεγαλόπρεπη κι απέριττη περιγραφή του παλικαριού, του Αντώνιο Τόρρες Χερέντια εκεί, στης ακροποταμιάς το μονοπάτι καθώς περπαΤάει! Κόβει λεμόνια στρογγυλά, "τα ρίχνει του νερού να στρώσει και να το χρυσαφώσει…"

Μα οι χωροφυλάκοι πίνουνε ρακί και βλαστημάνε…

Ακούστε ξανά και ξανά αυτό το όνειρο και δείτε τον Αντώνιο Τόρες Χερέντια να περπαΤΑει περήφανα προς τη μοίρα του…

O Antonio Torres Herentia στο δρόμο της Σεβίλιας

Εκεί στης ακροποταμιάς
το μονοπάτι περπατάει
κρατώντας βέργα λυγαριάς
και στη Σεβίλλια πάει
τα κατσαρά του γυαλλιστά
πέφτουν στα μάτια του μπροστά
στην όψη του είναι μελαψός
από του φεγγαριού το φως

Κάποτε λίγο σταματά
κόβει λεμόνια στρογγυλά
τα ρίχνει του νερού να στρωσει
και να το χρυσαφώσει
εκεί στης ακροποταμιάς
το μονοπάτι να τον φτάνουν
κάτω απ τα κλώνια μιας φτελιάς
χωροφυλάκοι και τον πιάνουν

Από βραδύς η ώρα οκτώ
τον σέρνουν σε κελί μικρό
απόξω κάθονται φυλάνε
πίνουν ρακί και βλαστημάνε

Κάποτε λίγο σταματά
κόβει λεμόνια στρογγυλά
τα ρίχνει του νερού να στρωσει
και να το χρυσαφώσει

Η καλόγρια η μικρή - Αρλέτα Romancero Gitano

Η καλόγρια η μικρή

Στίχοι Federico Garcia Lorca
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Βουνά και σύγνεφα μακριά
σ όλα α γύρω σιγαλιά
τα λιόφυτα γαληνεμένα
και τα σπιτάκια ασβεστωμένα

σ ένα αχερόχρωμο πανί
κεντάει η καλόγρια η μικρή
αχου τι όμορφα κεντάει
το χεράκι της πως πάει

Βάνει πουλιά βάνει δεντρά
βάνει και τα άστρα τα χρυσά
βάνει στις τέσσερις τις κόγχες
τέσσερις αγριομολόχες

Σ ένα αχερόχρωμο πανί
κεντάει η καλόγρια η μικρή
μα κάπου- κάπου αναστενάζει
και κάτι με το νου της βάζει

Λίγο το χέρι σταματά
μες τον αέρα και κοιτά
στα μάτια της π’ ανοιγοκλειούν
δυο καβαλάρηδες περνούν

Κι’ ύστερα πάλι στο πανί
ξεσπάει η καλόγρια η μικρή
τι ποτάμια τι χορτάρια
τι ‘λιοτρόπια τι φεγγάρια

πλάσματα της αρεσιάς της
της ονειροφαντασιάς της


Ο Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα έγραψε το 1928 τη συλλογή αυτή από τσιγγάνικες μπαλάντες σε ύφος της «romance» και χειρίζεται ένα θέμα της γενέθλιας γης του. Εφτά από αυτά τα ποιήματα αυτά απόδωσε στα ελληνικά το 1967 ο Οδυσσέας Ελύτης κρατώντας τα ουσιώδη στοιχεία τους και βάζοντας ομοιοκαταληξίες ώστε να γίνουν τραγούδια. Για τα τραγούδια αυτά, ο κατάλληλος συνθέτης ήταν ασφαλώς ο Μίκης Θεοδωράκης.
Έτσι έγιναν τα τραγούδια αυτά που ο Μίκης προόριζε για την Αρλέτα. Τον Μάρτη του 1967 άρχισαν οι πρόβες με την Αρλέτα κι όλα ήταν έτοιμα για να αρχίσουν οι ηχογραφήσεις τον Απρίλη.

Η 21η Απριλίου όμως πρόλαβε και η δικτατορία απαγόρεψε την μουσική του Θεοδωράκη και τον Θεοδωράκη τον ίδιο –και πολλά άλλα ποιήματα.
Οι ηχογραφήσεις αυτών των τραγουδιών δεν έγιναν τότε, αλλά η Αρλέτα συνέχισε να τα τραγουδά σ’ όλη την διάρκεια της δικτατορίας τόσο στην Ελλάδα –όπου μπορούσε- αλλά και στο εξωτερικό.

Το 1978 μόνο, η Αρλέτα, που συνοδεύει η ίδια τα τραγούδια στην κιθάρα της μαζί με τον κιθαρίστα Βασίλη Ρακόπουλο που σε διάφορα σημεία αυτοσχεδιάζει, αποφάσισε να ηχογραφήσει σε όλη την αρχική τους γνησιότητα αυτά τα τραγούδια από το Romancero Gitano.
Και για να συμπληρωθεί ο δίσκος, ηχογράφησε και τέσσερα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που αγαπούσε.
Την επιμέλεια της παραγωγής είχε ο Γιώργος Μακράκης και την ηχογράφηση έκανε ο Γιάννης Τριφυλλής.

Τις πληροφορίες αυτές τις πήρα από το εσώφυλλο του δίσκου Romancero Gitano στο οποίο η ίδια η Αρλέτα έχει κάνει ένα υπέροχο σκίτσο του Αντώνιο Τόρρες Χερέντια: περήφανος ωραίος αρρενωπός μα τόσο τρυφερός, καβάλλα σ ένα άλογο, με… «τα κατσαρά του γυαλιστά να πέφτουν στα μάτια του μπροστά»…

Είναι ο δίσκος της Αρλέτας που άκουσα νομίζω περισσότερο, δηλαδή, άπειρες φορές. Και σε βινύλιο και σε CD. Ένας δίσκος σπάνιος και πολύτιμος όπου η συνάντηση της μουσικής του Μίκη με τον Οδυσσέα Ελύτη, ποιητή λεξοπλάστη που έγραψε κυριολεκτικά ποίημα στο ποίημα πάνω του Λόρκα, βρήκε την απόλυτη έκφραση της στην ερμηνεία της Αρλέτας.
Όσοι δεν έτυχε να ακούσετε αυτό τον δίσκο, μην χάσετε αυτή τη μοναδική εμπειρία τρέξτε να τον βρείτε, υπάρχει και σε CD. Όσοι τον ξέρετε ξανακούστε τον! Κάθε ακρόαση όλο και αποκαλύπτει κάτι καινούργιο.


Σήμερα μαζί θέλω ν ακούσουμε την "μικρή καλόγρια, την τσιγκάνα" ένας πίνακας κεντημένος από λέξεις και νότες που η μικρή καλόγρια στολίζει με "πλάσματα της αρεσιάς της της ονειροφαντασιάς της" και η Αρλέτα τα τοποθετεί με χάρη...

Πάντα γελαστοί και πάντα γελασμένοι

Ισαάκ και Σολωμού και Μαρίνου Μαρτύρων
στίχοι: Άλκη Αλκαίου

μουσική: Θάνου Μικρούτσικου
ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

Get this widget Share Track details

Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με τον Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί και πάντα γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα – Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμη ζω στο νοίκι
έπεσα να σ’ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πώς βγάζει η νύχτα φως και τ’ ουρανού πορφύρα

Το ιστορικό της θυσίας

(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Η Αγία Καρπασία

.


φωτο από διαδρομή προς Απόστολο Αντρέα.Τα πρόβατα για να προστατευτούν από τον καύσωνα μαζεύτηκαν κάτω από μια ελιά και βάζουν τα κεφάλια τους κάτω από τα σώματα των άλλων προβάτων

Η φίλη μου η Θεοδώρα όποτε πάει στα κατεχόμενα μέρη, στην Κερύνεια, στο Πέλλα πάϊς (belle pays!) στην Καρπασία, στη Γιαλούσα στη Σαλαμίνα… έρχεται πίσω και εκτός από φωτογραφίες μιας γης μονάχης, είναι φορτωμένη με ανάμικτα συναισθήματα οργής, αγάπης, απελπισίας, παρηγοριάς, απαντοχής και κάθε φορά κάθεται και γράφει ένα γραφτό απ αυτά που γράφονται και λειτουργούν σαν δικλείδα ασφάλειας της ψυχής. Μετά έρχεται από εδώ σπίτι μου για να το στείλουμε σε κάποια εφημερίδα…

Της ζήτησα να το βγάλω στο Blog μαζί με τις φωτογραφίες, τις στιγμές που "έκλεψε" από την Καρπασία…

...ένα φιλί της θάλασσας
της αφροστολισμένης...
(δεξι κλικ και νεο περαθυρο)

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για την αγία Καρπασία ;

Μια συγκλονιστική φωτογραφία.Η ομορφιά και η ασχήμια. Οι πανέμορφες παραλίες της Γιαλούσας όπως φαίνονται από τον περίβολο του αρχαγγέλου Μιχαήλ και από κάτω το νεκροταφείο με τους σπασμένους σταυρούς και τους συλημένους τάφους.

Και όμως είναι εκεί αυτή η λουρίδα γης που προεκτείνει ασύμμετρα το τάλαντο της Κύπρου στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι εκεί αυτή η χερσόνησος, που από τη μέρα που άνοιξαν τα οδοφράγματα δεν χορταίναμε να βλέπουμε, γιατί αναγνωρίζαμε την Κύπρο που ξέραμε πριν 33 χρόνια, την Κύπρο που δεν αλλοιώθηκε , δεν καταστράφηκε. Όσο και αν τα χωριά που άλλοτε έσφυζαν από ζωή και παστροσύνη είναι ερημωμένα, οι εκκλησίες καταστρεμμένες και ερειπωμένες, το τοπίο δεν άλλαξε, οι δρόμοι είναι σχεδόν ίδιοι, οι δαντελωτές παραλίες ίδιες. Η Καρπασία άμωμη, αμόλυντη, αγία. Μέχρι το άκρο της , το ίδιο απέριττο τοπίο, η Κύπρος που αγάπησαν οι ποιητές και οι καλλιτέχνες και στην οποία ζούσε ο αυθεντικός της κόσμος, ο κόσμος του Διαμαντή και του Σεφέρη.

Από τη μέρα που είδαμε αυτή την Κύπρο ζωντανή, αρχίσαμε να ζούμε ταυτόχρονα ένα δεύτερο θάνατο, μια δεύτερη καταστροφή και απώλεια. Ξαφνικά από την Κερύνεια είδαμε να αρχίζει μια άναρχη δόμηση με μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, που ξεδιπλώνεται σαν φίδι στον Αγ. Επίκτητο μέχρι την Καλογραία, την Ακανθού και απειλεί τώρα να φτάσει μέχρι το άκρο της Καρπασίας. Σφίγγεται η ψυχή σου καθώς βλέπεις τα τσιμεντομπλόκς που κουβάλησαν στον Άγιο Θέρισο για να φτιάξουν μια τεραστίων διαστάσεων μαρίνα, τρομάζεις για τους νέους δρόμους που ετοιμάζονται να κατασκευάσουν και το ρεύμα που παίρνουν μέχρι τον Απόστολο Αντρέα, όπως καταγγέλλουν τουρκοκυπριακές περιβαλλοντικές οργανώσεις . Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι αρθρογραφούν για το θέμα, εκφράζουν τους φόβους και τις διαμαρτυρίες τους , αλλά η ανάπτυξη προς την Καρπασία προχωρά.

Και εμείς τι κάνουμε; Τι κάνει η κυβέρνηση ή η αντιπολίτευση πέρα από το να αλληλοκατηγορούνται για το σχέδιο Ανάν; Θα παραμείνουμε βουβοί θεατές της τραγωδίας της Καρπασίας και της περιβαλλοντικής καταστροφής που γίνεται στα κατεχόμενα; Θα θρηνούμε σιωπηλά για τον τόπο που καταστρέφεται για άλλη μια φορά; Και τι μηνύματα στέλλει εντός και εκτός αυτή η σιωπή και αδράνεια μας; Την παραίτηση μας , την αδιαφορία μας, την οδύνη, την ανημπόρια ή την κούραση μας; Δεν είναι δικά μας αυτά τα μέρη; Δεν είναι οι τόποι μας ; Δεν έχουμε το δικαίωμα και το καθήκον να διαμαρτυρηθούμε για την καταστροφή; Δεν μπήκε ολόκληρη η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Δεν μπορούμε να καταγγείλουμε στους Ευρωπαίους ότι με ευρωπαϊκά λεφτά καταστρέφουν τον τόπο μας; Γιατί δεν καλούν οι αρμόδιες υπηρεσίες προστασίας του περιβάλλοντος τους πράσινους ευρωβουλευτές, για να δουν την κακογουστιά και τα μεγαλοσυγκροτήματα που κτίζονται τώρα στα κατεχόμενα; Γιατί οι ευρωβουλευτές μας δεν κατάγγειλαν το έγκλημα στην παραλία της Βουκολίδας; Ποιος ευρωπαίος βουλευτής θα συμφωνήσει με αυτό το οικοδομικό έκτρωμα, κακέκτυπο του Παρθενώνα πάνω στην παραλία; Γιατί δεν καλούν ξένους δημοσιογράφους να καταγγείλουν την καταστροφή που πρόκειται να επέλθει στο πανέμορφο ακρωτήρι της Καρπασίας; Γιατί δεν ζητούμε ως χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης να κηρυχθεί εθνικό πάρκο η Καρπασία; Ευαισθητοποιήσαμε και ενημερώσαμε τον έλληνα ευρωπαίο επίτροπο για το περιβάλλον κ. Δήμα; Ενημερώσαμε τις περιβαλλοντικές οργανώσεις της Ευρώπης για την καταστροφή διατηρητέων σπιτιών στην Καρπασία; Δεν χρησιμεύει σε τίποτε εκείνη η συμφωνία της Γ΄ Βιέννης;
Το θέμα δεν αφορά μόνο τις οικολογικές ή τις περιβαλλοντικές κινήσεις της Κύπρου, αλλά όλους μας . Αφορά τα ΜΜΕ , την εκκλησία, τα κόμματα, τους ακαδημαϊκούς, τους πνευματικούς ανθρώπους αυτού του τόπου, τον κάθε απλό πολίτη από τη θέση που βρίσκεται.

Και παρόλο που οι ελληνοκύπριοι είμαστε οι τελευταίοι που μπορούμε να πείσουμε για την περιβαλλοντική μας ευαισθησία, αφού δεν αποτρέψαμε την οικολογική καταστροφή της ελεύθερης Κύπρου, ως παθόντες, ως πολίτες που γνωρίζουμε τι καταστρέψαμε, ας σώσουμε την άλλη άκρη της Κύπρου από την καταστροφή. Πολλοί ίσως μας ειρωνευτούν για την όψιμη περιβαλλοντική ευαισθησία, αλλά κάποιοι μπορούν να καταλάβουν. Η Καρπασία μπορεί ακόμα να σωθεί, αν παρέμβουμε άμεσα για να απαιτηθεί από την Ευρωπαϊκή Ενωση να κηρυχθεί σε εθνικό πάρκο. Έτσι περνάει το μήνυμα σε όλους ότι νοιαζόμαστε, ότι δεν παραιτηθήκαμε, ότι τα κατεχόμενα μας αφορούν, είμαστε ακόμα εκεί, αν είμαστε, δεν είμαι πολύ σίγουρη. Τα ψυχολογικά πλέγματα είναι πολλά που βασανίζουν τον καθένα μας και όλες οι στάσεις είναι κατανοητές.
Πιστεύω όμως πως το χρωστάμε στους λίγους εναπομείναντες εγκλωβισμένους της Καρπασίας, ζωντανά μνημεία και προσκυνήματα, που έγιναν ένα με τον τόπο. Το χρωστάμε στην ομορφιά του τοπίου της Παναγίας Ελεούσας της Γιαλούσας που μου είναι αδύνατο να δεχθώ ότι θα καταπατηθεί με μπουλντόζες τούτη τη φορά, αντί με τάνκς. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας που χάσαμε μέσα στην καθημερινότητα και το καταθλιπτικό τοπίο της μίζερης πολιτικής μας πραγματικότητας. Με την ελπίδα ότι δεν θα ακουστεί το άσμα ηρωικό και πένθιμο για τη χαμένη Καρπασία. Δεν αντέχουμε άλλες απώλειες…

Θεοδώρα Παυλίδου

φωτο:Αγία Ελεούσα στην Γαλούσα

... με την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά

και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα

οι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια

νεκρά μέσα στων σφουγκαριών τα σεντόνια

αλλά τα μάτια των φυκιών είναι στραμμένα στη θάλασσα...

Αμοργός

Νίκου Γκάτσου

Romancero Gitano ο δίσκος

Ο Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα έγραψε το 1928 τη συλλογή αυτή από τσιγγάνικες μπαλάντες σε ύφος της «romance» και χειρίζεται ένα θέμα της γενέθλιας γης του. Εφτά από αυτά τα ποιήματα αυτά απόδωσε στα ελληνικά το 1967 ο Οδυσσέας Ελύτης κρατώντας τα ουσιώδη στοιχεία τους και βάζοντας ομοιοκαταληξίες ώστε να γίνουν τραγούδια. Για τα τραγούδια αυτά, ο κατάλληλος συνθέτης ήταν ασφαλώς ο Μίκης Θεοδωράκης.

Έτσι έγιναν τα τραγούδια αυτά που ο Μίκης προόριζε για την Αρλέτα. Τον Μάρτη του 1967 άρχισαν οι πρόβες με την Αρλέτα κι όλα ήταν έτοιμα για να αρχίσουν οι ηχογραφήσεις τον Απρίλη.

Η 21η Απριλίου όμως πρόλαβε και η δικτατορία απαγόρεψε την μουσική του Θεοδωράκη και τον Θεοδωράκη τον ίδιο –και πολλά άλλα ποιήματα.

Οι ηχογραφήσεις αυτών των τραγουδιών δεν έγιναν τότε, αλλά η Αρλέτα συνέχισε να τα τραγουδά σ’ όλη την διάρκεια της δικτατορίας τόσο στην Ελλάδα –όπου μπορούσε- αλλά και στο εξωτερικό.

Το 1978 μόνο, η Αρλέτα, που συνοδεύει η ίδια τα τραγούδια στην κιθάρα της μαζί με τον κιθαρίστα Βασίλη Ρακόπουλο που σε διάφορα σημεία αυτοσχεδιάζει, αποφάσισε να ηχογραφήσει σε όλη την αρχική τους γνησιότητα αυτά τα τραγούδια από το Romancero Gitano.

Και για να συμπληρωθεί ο δίσκος, ηχογράφησε και τέσσερα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που αγαπούσε.

Την επιμέλεια της παραγωγής είχε ο Γιώργος Μακράκης και την ηχογράφηση έκανε ο Γιάννης Τριφυλλής.

Τις πληροφορίες αυτές τις πήρα από το εσώφυλλο του δίσκου Romancero Gitano στο οποίο η ίδια η Αρλέτα έχει κάνει ένα υπέροχο σκίτσο του Αντώνιο Τόρρες Χερέντια: περήφανος ωραίος αρρενωπός μα τόσο τρυφερός, καβάλλα σ ένα άλογο, με… «τα κατσαρά του γυαλιστά να πέφτουν στα μάτια του μπροστά»…

Είναι ο δίσκος της Αρλέτας που άκουσα νομίζω περισσότερο, δηλαδή, άπειρες φορές. Και σε βινύλιο και σε CD. Ένας δίσκος σπάνιος και πολύτιμος όπου η συνάντηση της μουσικής του Μίκη με τον Οδυσσέα Ελύτη, ποιητή λεξοπλάστη που έγραψε κυριολεκτικά ποίημα στο ποίημα πάνω του Λόρκα, βρήκε την απόλυτη έκφραση της στην ερμηνεία της Αρλέτας.

Όσοι δεν έτυχε να ακούσετε αυτό τον δίσκο, μην χάσετε αυτή τη μοναδική εμπειρία τρέξτε να τον βρείτε, υπάρχει και σε CD. Όσοι τον ξέρετε ξανακούστε τον! Κάθε ακρόαση όλο και αποκαλύπτει κάτι καινούργιο.

Του Ανέμου και της παινεμένης

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε ελεύθερη απόδοση Οδυσσέα Ελύτη
Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία:Αρλέτα




Ντέφι χτυπώντας το φεγγάρι
χορεύει κι έρχεται με χάρη
έρχεται μες τις ερημιές
από το φως ασημωμένη
μικρή τσιγγάνα η παινεμένη

Ως τη θωρεί πετιέται απάνω
ο άνεμος ακοίμηστος
Φουνέντες άντρας πονηρός
κοιτάει τη μικρή κοιτάει
κι ολόγλυκα της τραγουδάει

Μικρούλα μου άσε να σηκώσω
το φουστανάκι σου να ειδώ
άσε με λίγο να σ αγγίξω
και της κοιλίτσας σου ν’ ανοίξω
το ρόδο το γαλαζωπό

Πετάει το ντέφι τρομαγμένη
και τρέχει τρέχει η παινεμένη
ξοπίσω της ακολουθεί
άνεμος άντρας που κρατεί
μια σπάθα, σπάθα αστραφτερή

Άκου το κύμα πως στενάζει
ο κάμπος άχου πως χλομιάζει
παίζει των ίσκιων η φλογέρα
μέσα στο σκοτεινό αέρα

Τρέχα παινεμένη τρέχα
κι όπου να ‘ναι θα σε φτάσει
ο άνεμος και θα σ’ αρπάξει
να τον χιμάει από ψηλά
γλείφεται γλώσσες τις εννιά

Στο πρώτο σπίτι η παινεμένη
χώνεται μέσα αλαφιασμένη
την αρωτάνε να τους πει
και κείνη λέει κι ανιστορεί

Ενώ απ’ τη λύσσα του θερίου
γυρνάει ο άνεμος στο κρύο
παίρνει το σπίτι και το ζώνει
τα κεραμίδια του δαγκώνει


 «Του ανέμου και της Παινεμένης». Στίχος Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα σε ελεύθερη απόδοση από Οδυσσέα Ελύτη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη από το Romancero Gitano (Τσιγγάνικες μπαλάντες), που ο Μίκης μελοποίησε το 1967 για τη φωνή της Αρλέτας.

Όμως ο δίσκος είδε το φως το 1978 –για ευνόητους λόγους) όταν η Αρλέτα το ηχογράφησε με την κιθάρα της και την κιθάρα του Βασίλη Ρακόπουλου να αυτοσχεδιάζει -ή να κεντά καλύτερα. Η ερμηνεία της Αρλέτας αγγίζει το τέλειο!


Η καλόγρια η μικρή
(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)

Στίχοι Federico Garcia Lorca
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης 






Βουνά και σύγνεφα μακριά
σ όλα α γύρω σιγαλιά
τα λιόφυτα γαληνεμένα
και τα σπιτάκια ασβεστωμένα

σ ένα αχερόχρωμο πανί
κεντάει η καλόγρια η μικρή
αχου τι όμορφα κεντάει
το χεράκι της πως πάει

Βάνει πουλιά βάνει δεντρά
βάνει και τα άστρα τα χρυσά
βάνει στις τέσσερις τις κόγχες
τέσσερις αγριομολόχες

Σ ένα αχερόχρωμο πανί
κεντάει η καλόγρια η μικρή
μα κάπου- κάπου αναστενάζει
και κάτι με το νου της βάζει

Λίγο το χέρι σταματά
μες τον αέρα και κοιτά
στα μάτια της π’ ανοιγοκλειούν
δυο καβαλάρηδες περνούν

Κι’ ύστερα πάλι στο πανί
ξεσπάει η καλόγρια η μικρή
τι ποτάμια τι χορτάρια
τι ‘λιοτρόπια τι φεγγάρια

πλάσματα της αρεσιάς της
της ονειροφαντασιάς της




Η Παντέρμη

Στίχοι Federico Garcia Loeca

Απόδοση στα ελληνικά Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική Μίκηςεοδωράκης

Ερμηνεία Αρλέτα

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί

σκάβουν ζητώντας την αυγή

την ώρα που απ' τα σκοτεινά

βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά

Μαύρη μαυρίλα είν' η ψυχή της

κι ωχρό μπακίρι το πετσί της

τα στήθια της ωσάν τ' αμόνια

που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια

-Παντέρμη τι ζητάς εδώ

μόνη σου δίχως σύντροφο;

-Κι αν είναι κάτι να ζητώ

πε μου σε γνοιάζει εσένανε;

Ζητάω κείνο που ζητώ

ζητάω την ίδια εμένανε

-Παντέρμη πες ποιος ο καημός σου

ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου;

-Ποιος ο καημός μου; Μαύρη πίσσα

'γίνη η λινή μου η πουκαμίσα

και μες στο σπίτι σαν τρελή

σούρνω το ξέπλεκο μαλλί

-Παντέρμη λούσε το κορμί σου

λούσ' το χελιδονονερό

κι άσε Κυρά μου την ψυχή σου

ασ' τηνε να 'βρει αναπαμό

Άχου τσιγγάνικες ψυχές

όλο κρυφές νεροσυρμές

πίκρες μαζί και θάματα

στα μακρινά χαράματα.

Στίχοι Federico Garcia Loeca
Απόδοση στα ελληνικά Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική Μίκηςεοδωράκης
Ερμηνεία Αρλέτα

Ο Αντώνιο Τόρρες Χερέντια

Εκεί στης ακροποταμιάς
το μονοπάτι περπατάει
κρατώντας βέργα λυγαριάς
και στη Σεβίλλια πάει

τα κατσαρά του γυαλλιστά
πέφτουν στα μάτια του μπροστά
στην όψη του είναι μελαψός
από του φεγγαριού το φως

Κάποτε λίγο σταματά
κόβει λεμόνια στρογγυλά
τα ρίχνει του νερού να στρωσει
και να το χρυσαφώσει

εκεί στης ακροποταμιάς
το μονοπάτι να τον φτάνουν
κάτω απ τα κλώνια μιας φτελιάς
χωροφυλάκοι και τον πιάνουν

Από βραδύς η ώρα οκτώ
τον σέρνουν σε κελί μικρό
απόξω κάθονται φυλάνε
πίνουν ρακί και βλαστημάνε

Κάποτε λίγο σταματά
κόβει λεμόνια στρογγυλά
τα ρίχνει του νερού να στρωσει
και να το χρυσαφώσει

Ο θάνατος του Αντόνιο Τόρες Χερέντια (Ανέκδοτη ηχογράφηση)

Ξάφνου στον ποταμό από πέρα φωνές ξεσκίσαν τον αγέρα.

Έμπηγε κάπρου δαγκωνιές μες στα ψηλά ποδήματα

χίμαγε κι έκανε βουτιές σαν δελφινιού πηδήματα.

Η τραχηλιά του η κρεμεζιά μούσκεψε μες στα αίματα

μα οι κάμες ήταν ήταν έξι και δεν εμπόραε πια ν’ αντέξει.

Αχ, Αντονίτο Ελ Καμπορίο, φεγγαρομελαμψέ μου

κι ασπρογαρούφαλέ μου.

Αχ, Αντονίτο Ελ Καμπορίο, π’ άξιζες μια βασίλισσα

μνημόνεψε την Παναγιά τι τώρα θα σε φάει το κρύο

τι τώρα θα πεθάνεις πια.

Στην άκρη εκεί του ποταμού τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του

τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του στην άκρη εκεί του ποταμού

κι ανάγειρε την κεφαλή με τα σφιγμένα χείλη

και τότε πια καμιά φωνή μόνο εφωτίστη ο ουρανός

κι άγγελος βεργολυγερός ήρθε και τ’ άναψε καντήλι.

Γιώργος Παπαστεφάνου

Το «Romancero Gitano» του Μίκη Θεοδωράκη, στηριγμένο στην ποίηση του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και με απόδοση του Οδυσσέα Ελύτη στα ελληνικά, επρόκειτο να ηχογραφηθεί σε δίσκο με την Αρλέτα, αλλά με την 21η Απριλίου του 1967 το σχέδιο ναυάγησε. Ωστόσο, η Αρλέτα είχε μάθει τα τραγούδια και τα ‘λεγε στην παρέα με την κιθάρα της – καμιά φορά και στις μπουάτ που εμφανιζόταν, αφού τα τραγούδια ήταν άγνωστα. Κάπως έτσι τα πρωτάκουσα κι εγώ και βεβαίως τα ερωτεύθηκα!

Σκέφτηκα λοιπόν τότε, να τα ηχογραφήσουμε σε στούντιο, μόνο και μόνο για να υπάρχουν. Ο φίλος ηχολήπτης Θοδωρής Χρυσανθόπουλος δέχθηκε πρόθυμα να γίνει συνεργός κι έτσι το Σάββατο 30 Οκτωβρίου του 1971, 7 με 9 το βράδυ, στο στούντιο ECHO του Κοσμά, με κλειδαμπαρωμένες τις πόρτες, η Αρλέτα με την κιθάρα της, είπε και τα επτά τραγούδια του «Ρομανθέρο», με το δικό της απαράμιλλο τρόπο. Επτά χρόνια αργότερα, το 1978, όταν τα τραγούδια του Θεοδωράκη κυκλοφορούσαν πια ελεύθερα, η Αρλέτα ξαναηχογράφησε το «Ρομανθέρο Χιτάνο» στην εταιρία «Λύρα», έχοντας δίπλα της στην δεύτερη κιθάρα τον Βασίλη Ρακόπουλο. 

Στη δική μας, πρώτη εγγραφή, τη φωνή της Αρλέτας πλαισιώνουν σκίτσα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και κάποιες εικόνες παρμένες μέσα από το περιοδικό «Θέατρο» του Κώστα Νίτσου, από το τεύχος που ήταν αφιερωμένο στον αδικοχαμένο ποιητή.

Αρλέτα - "του πικραμένου"

Εικοσιτρείς του Θεριστή

στου Πικραμένου την αυλή

πάνε και λεν, πάνε και λένε:

«Αν το μπορείς δυστυχισμένε,

στο περιβόλι σου έβγα απόψε

και τα λουλούδια σου όλα κόψε.

Γράψε στη θύρα σου σταυρό

βάλε από κάτω τ’ όνομά σου

τι θα φουντώσουν στα πλευρά σου

ταχιά τσουκνίδες κι αγριάδες.

Πάρε κεριά, πάρε λαμπάδες

μάθε τα χέρια να σταυρώνεις

κι απάνω από την ερημιά

γέψου της νύχτας τη δροσιά

τι πριν περάσουν μήνες δυο

θα κείτεσαι στο σάβανο».

Στους ουρανούς ταχιά προβαίνει

ο ταξιάρχης και πηγαίνει

πού `χει το σύννεφο σπαθί

στράφτει και πάει και δε μιλεί.

Εικοσιτρείς του Θεριστή

μέσα στην έρμη την αυλή

τα μάτια ανοίγει ο Πικραμένος

της μοίρας ο σημαδεμένος

κι εικοσιτρείς τ’ Αυγούστου

γέρνει και τα πικροσφαλεί.