Πέμπτη, Μαρτίου 04, 2021

Η Μαριανίνα Κριεζή έγραψε για την Αρλέτα στο περιοδικό Μετρονόμος

 

Σαν σήμερα γεννήθηκε η Αρλέτα…

Η Μαριανίνα Κριεζή έγραψε για την Αρλέτα στο περιοδικό Μετρονόμος

Σαν σήμερα, 3 Μαρτίου του 1945, γεννήθηκε μία από τις πιο εμβληματικές τραγουδοποιούς του ελληνικού τραγουδιού. Η Αρλέτα! Το πραγματικό της όνομα ήταν Αργυρώ-Νικολέττα Τσάπρα και γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και μπήκε στη δισκογραφία στη δεκαετία ’60. Πρωτοτραγούδησε στην μπουάτ “Κιβωτός” του Μίνωα Αργυράκη κι ύστερα στα “Ταβάνια”, αλλά κυνηγήθηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός τραγουδιού για περίπου τέσσερα χρόνια. Επιστρέφοντας στο τραγούδι -μετά από μία πρόσκληση του George Moustaki για συμμετοχή στις συναυλίες του στο Παρίσι- συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και διέγραψε μια αξιοσημείωτη πορεία στο ελληνικό τραγούδι.

Μία από τις πιο φωτεινές της συνεργασίες και μία συνάντηση που έγραψε ιστορία με τραγούδια σταθμό, ήταν η συνεργασία της με τη στιχουργό Μαριανίνα Κριεζή που, σε μουσικές του Λάκη Παπαδόπουλου, δημιούργησαν τραγούδια σαν την “Σερενάτα”, το “Τσάι Γιασεμιού”, το “Batida De Coco”, την “Πλατεία Αμερικής”, “Τα Ήσυχα Βράδια”, κ.α. που είναι σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής, η οποία έχει μείνει στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο της Μαριανίνας Κριεζή, με αφορμή τη γενέθλιο ημερομηνία της Αρλέτας, που είχε δημοσιευτεί στο μουσικό περιοδικό “Μετρονόμος” στο αφιερωματικό τεύχος (72, Οκτώβριος- Δεκέμβριος 2019) στην τραγουδοποιό.

Έτσι όπως τη γνώρισα

Αρλέτα
Λάκης Παπαδόπουλος, Αρλέτα, Μαριανίνα Κριεζή

Ανήκω σε μια συντεχνία στιχουργών που υπηρετεί την τέχνη του τραγουδιού και όχι το image των τραγουδιστών. Δεν κόβουμε και ράβουμε στίχους στα μέτρα κανενός σταρ ούτε αλλάζουμε λέξεις και φράσεις επειδή «δεν ταιριάζουν με το προφίλ του». Συνεργαζόμαστε λοιπόν αποκλειστικά με τραγουδιστές που δεν είναι εγκλωβισμένοι στην καλλιτεχνική τους περσόνα, αλλά, έχουν την προθυμία και την ικανότητα να λένε πράγματα ακόμα και ασύμβατα με αυτήν. Όπως η Αρλέτα.

Παραβλέποντας το γεγονός ότι στη συνείδηση του κοινού είχε εγγραφεί ως η απόλυτη εκπρόσωπος του νεορομαντισμού, η Αρλέτα έγραφε ό,τι πραγματικά αισθανόταν και τραγουδούσε ό,τι γούσταρε. Κατά δε τη συνεργασία μας, τραγουδούσε ό,τι μου κατέβαινε: Ούτε τις φασολάδες και τα τουρλού μου δίστασε να πει, ούτε το στραγάλι του έρωτά μου, ούτε τα μπαρμπούνια μου τα μαρινάτα.

Δε φοβόταν το χιούμορ. Επειδή η ίδια το διέθεται άφθονο και σωζόταν από αυτό, το εκτιμούσε ιδιαίτερα και, εξ ενστίκτου, ήξερε πώς να το χειρίζεται: Δεν έκαιγε τα αστεία με κρυόκωλους υπερτονισμούς, αλλά τα τραγουδούσε ως σοβαρά, σαν έμπειρη ηθοποιός.

Η απελευθερωτική και για τις δυο μας σχέση της με το χιούμορ, είναι ίσως αυτό που νοσταλγώ περισσότερο.

Από τη συνεργασία μας, αποθησαύρισα το δώρο που μου έκανε μερικές φορές στο σπίτι της στα Εξάρχεια αργά τη νύχτα, όταν μας τέλειωναν σιγά-σιγά τα λόγια μαζί με τους θορύβους της πόλης. Καθισμένη στην απέναντί μου πολυθρόνα, έπαιρνε τότε την κιθάρα της και τραγουδούσε: To αγαπημένο μου «Τραγούδι της δραχμής» της. Την «Queen of hearts» το «Scarborough fair» τις «Sisters of mercy» και τη «Suzanne» -αστείρευτες για μένα πηγές συγκίνησης που εκείνη μου τις αποκάλυψε. Και, τέλος, δυο-τρία ηπειρώτικα της Αγάπης (από τον πατέρα της τα άκουγε, μου είχε πει).

Πόσο λυπάμαι που δε δισκογραφήθηκαν οι καθηλωτικές της ερμηνείες που αναδείκνυαν την οικουμενικότητα των παραδοσιακών μας τραγουδιών. Τι κρίμα που τις πήρε ο αέρας.

Δεν ξέρω πώς να περιγράψω την εμπειρία μου από εκείνα τα οικιακά μίνι live της Αρλέτας, τα φωτισμένα μόνο από μια λάμπα-βιτρό με καραμελένια χρώματα. Μια νύχτα ακόμα πιο παλιά, στα πρώτα νιάτα μου, είχα ακούσει στο κέντρο του Παρισιού ένα αηδόνι. Ήταν η ίδια αίσθηση.

Τα αηδόνια δεν κελαηδάνε σε αιχμαλωσία. Το ήξεραν αυτό οι έμποροι του τραγουδιού όταν ακόμα έψαχναν για αηδόνια και κορυδαλλούς αντί να εκτρέφουν σουσουράδες. Εξαρχής λοιπόν από όσο ξέρω, αν και απρόθυμα, την άφησαν αμολάτη έτσι όπως τη γνώρισα: Απείραχτη από το μάρκετιγκ να τραγουδάει τη ζωή σαν πετεινό του ουρανού, χωρίς να κάνει δημόσιες σχέσεις αλλά μόνο ιδιωτικές. Χωρίς να κολακεύει ούτε τους δημοσιογράφους ούτε το κοινό. Και χωρίς να ενδιαφέρεται να εξασφαλίσει, παρά μόνο τα απαραίτητα για μια αξιοπρεπή διαβίωση: «Ή με το Θεό είσαι ή με το Μαμωνά»* έλεγε η Αρλέτα.

Μαριανίνα Κριεζή

*Μαμωνάς: Θεός του πλούτου. Μεταφορικά: Τα πλούτη. «Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.» (Ματθ. στ’ 22-23)

Μαριανίνα Κριεζή
Η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή
Γιάννης Κολλιάκος

Γιάννης Κολλιάκος

Σπούδασε Δημοσιογραφία στην Αθήνα και αρθρογραφεί σε έντυπα και site. Μεγάλες του αγάπες; Το θέατρο, ο κινηματογράφος, ο χορός αλλά το μεγάλο του πάθος είναι η μουσική. Εραστής του ελληνικού τραγουδιού, το μελετάει επί της ουσίας κι έχει στην κατοχή του πάνω από 4000 και δίσκους! Ζει μεταξύ Αθήνας και Λουτρακίου, με μια βαλίτσα στο χέρι.

H Aρλέτα στο "Συν και Πλην" (2001)

 



Διαβάστε περισσότερα εδώ:http://www.ogdoo.gr/erevna/rakosyllek... Η Αρλέτα στην εκπομπή της ΝΕΤ "Συν και πλην" με τον Ανδρέα Ροδίτη, την Λένα Αρώνη και την Μάριον Μιχελιδάκη, τον Δεκέμβρη του 2001. (Αρχείο Θανάση Γιώγλου)

Τρίτη, Μαρτίου 02, 2021

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΕΔΕΜ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΛΕΤΑ

 ΑΥΡΙΟ 3/3 ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ ΑΡΛΕΤΑΣ ΚΑΙ ΝΙΩΘΩ ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΤΥΛΙΓΕΙ...

ΕΠΕΙΔΗ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΨΗΛΑ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΩ ΠΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΙ ΑΣ ΠΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ.
ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΔΩ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΑΡΑ Ν ΑΝΕΒΟΥΜΕ.
ΗΔΗ ΑΡΧΙΣΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΙΑ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΟΥΤΕ ΤΙΣ "ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ".
ΑΡΧΙΣΕ Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠ ΟΛΑ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ.
ΟΜΩΣ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΩ ΠΩΣ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΚΙ ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΜΑΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΡΛΕΤΑ
.

Αρλετα_ Ανατολικα της Εδεμ
Στίχοι: Νικολακοπούλου Λίνα
Μουσική: Κραουνάκης Σταμάτης


Αχ, τίποτα πια δεν ζητώ
απόψε αυτό μου είναι αρκετό
εσύ στης καρδιάς τον ρυθμό να χτυπάς
κι εγώ να μην ξέρω ποιόν ίσκιο ρωτάς
Αχ. μια φορά κι έναν καιρό
όταν ρωτούσα ποιόν έχω Θεό
μου τραγουδούσε η μαμά
τα βράδια στα σκοτεινά:
Ανατολικά της Εδέμ
ζούσε ένας τύπος μποέμ
που φορούσε πάντα λουλούδι στο πέτο
Ήτανε πολύ αμπιγέ
είχε ένα κοστούμι ριγέ
περπατούσε λες κι είχε κάνει μπαλέτο
Μοίραζε χιλιάδες φιλιά
πλήρωνε για νά' ρθουν βιολιά
και τα βράδια γλυκά τραγουδούσε
έναν τόσο λυπημένο σκοπό
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
Amour, toujours
ca va? Bonjour!
Παντελόνια κοντά ναυτικά
με το πιάνο και τα γαλλικά
Amour, toujours
Ca va? Bonjour!
Εν-δυο-τρία, ξανά τον σκοπό
σ'αγαπώ, σ' αγαπώ...
Αχ... Τίποτα πια δεν ζητώ
απόψε αυτό μου είναι αρκετό
εσύ, στης καρδιάς τον ρυθμό να χτυπάς
κι εγώ να μην ξέρω γιατί μ' αγαπάς...

Κυριακή, Αυγούστου 09, 2020

Μνήμη Αρλέτας (3 Μαρτίου 1945-8 Αυγούστου 2017)

Christos Xanthakis



Όλα εμείς τα μαλακισμένα πλάσματα που εγκαταλείψαμε την παιδική ηλικία στη δεκαετία του εβδομήντα, στον Σαββόπουλο βρήκαμε καταφύγιο και στην Αρλέτα.
Ο Θεοδωράκης παραήταν συγκλονιστικός για τα γούστα μας, ο Χατζιδάκις παραήταν ευαίσθητος, ο Ξαρχάκος δεν μας ζαχάρωνε και τα ρεμπέτικα δεν μας πλήγωναν αρκετά.
Είχαμε και το ροκ, δεν λέω, αλλά θέλαμε και κάτι στη γλώσσα τη δική μας για να μας ανάψει την μέσα φωτιά.
Να μας λαμπαδιάσει.
Κι αν ο Διονύσης το έκανε μ’ ένα ταρατατζούμ, η Αρλέτα το έκανε μ’ έναν ψίθυρο.

Δεν θυμάμαι αν το πρώτο τραγούδι της που άκουσα στο κασετόφωνο ήταν το «Κράτησέ με» ή τα «Μικρά παιδιά».
Δεν το θυμάμαι, αλλά και δεν λησμονώ ότι έμοιαζε σαν να έσκασε μπόμπα στο ηχείο.
Γιατί δεν το πίστευα πως ένας άνθρωπος μπορούσε να σημαδεύει το στήθος σου δίχως να κραυγάζει, δίχως να ρητορεύει, δίχως να βουρλίζεται.
Μεταπολίτευση γαρ, ήταν απολύτως απαραίτητο τα συναισθήματα να προβάλλονται σαν παράσημα στο μανίκι.
Για να μην πω στο κούτελο, για να τα βλέπουν άπαντες.
Η Αρλέτα όμως είχε διαλέξει τη χαμηλή φωνή και τη χαμηλή σκοπιά για να πει τα δικά της.

Ένα ταξίδι ήταν κι αυτό, με ένα βαρκάκι.
Μια διαδρομή προς το άγνωστό, προς την ελπίδα.
Μια ατομική περιπέτεια, δίχως προσδοκίες για δικαίωση, δίχως φανφάρες και ύμνους.
Φυσάει το αγέρι και σε πάει μακριά και δεν φοβάσαι μην χαθείς γιατί σε οδηγούν τα αστέρια που λάμπουν στα μάτια σου.
Σε οδηγεί η φωνή της Αρλέτας, το βαρύ μέταλλο ενός απόλυτου αλλά όχι αβάσταχτου ρομαντισμού.
Άνευ κλάψας και μίρλας που τόσο ταιριάζουν στην μεσογειακή ιδιοσυγκρασία μας.
Ακροβατώντας ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες του λαϊκού και του έντεχνου, που απειλούν να σε συνθλίψουν ανά πάσα στιγμή.

Η Αρλέτα δεν ασχολήθηκε με αυτά τα διλήμματα.
Τα υπερέβη με ευκολία μοναδική, με ευκολία που πήγαζε από μέσα της.
Δίνοντας νόημα σε νότες και στίχους, που χωρίς την ερμηνεία της θα μοιάζανε έως ασήμαντοι.
Και είχε την ευτυχία να γνωρίσει μια δεύτερη άνθιση στην καριέρα της μετά από μια σειρά άγονων χρόνων.
Λες και της το χρώσταγε η μοίρα, για να της ξεπληρώσει κάποια παλιά χρέη.
Για να υπερκαλύψει την περιφρόνηση κάποιων ηλιθίων που είχαν βιαστεί να την στείλουν πρόωρα στον τάφο. Συμβαίνουν κι αυτά στο μπουρδελάκι που ονομάζεται Ελλάς, αλλά δόξα τω Θεώ η Αρλέτα τα έπαιρνε πάντοτε στην πλάκα.

Γιατί ήταν παιδί του μπετόν και κατανοούσε τη σκληρότητα του κόσμου.
Γνώριζε επίσης πολύ καλά πως όταν η ζωή δεν παίρνει στα σοβαρά εσένα, δεν οφείλεις κι εσύ να παίρνεις στα σοβαρά την πάρτη της.
Το ήξερε, το καταλάβαινε και το έλεγε ως την τελευταία της πνοή.
Αυτή την πνοή που φύσηξε μέσα σε όλους μας και όλες μας, στέλνοντας ύστατο αποχαιρετισμό.

Και μόνο που παίξανε τα γαμημένα τα ραδιόφωνα τα τραγούδια της επί ένα εικοσιτετράωρο, ήταν αρκετό να μας σηκώσει ένα χιλιόμετρο πάνω απ’ τα σκατά.



Πέμπτη, Αυγούστου 06, 2020

Τετάρτη, Ιουλίου 29, 2020

«ΠΑΡΑΠΟΝΟ» των ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ και ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ στο ΠΕΡΟΚΕ 1988.

..


«ΠΑΡΑΠΟΝΟ» των ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ και ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ στο ΠΕΡΟΚΕ 1988. Τι θέλεις απ’ τα νιάτα μου που είναι πικραμένα δεν ξέρεις τι θα πει καημός τι θέλεις από μένα Εγώ περπάτησα γυμνός εγώ βαδίζω μόνος μου `γινε ρούχο ο σπαραγμός και σπίτι μου ο πόνος Δεν ξέρεις τι `ναι μοναξιά καρδιά που κλαίει τη νύχτα όσα τραγούδια σου `γραψα στην κρύα νύχτα ρίχ’ τα Εγώ περπάτησα γυμνός εγώ βαδίζω μόνος μου `γινε ρούχο ο σπαραγμός και σπίτι μου ο πόνος

Δευτέρα, Ιουλίου 13, 2020

Ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ την Παρασκευή 17 Ιουλίου στις 9μμ

«Ο Αττίκ στο Παρίσι… και άλλες ιστορίες» . ΚΑΙ Ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΣΤΗΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑ την Παρασκευή 17 Ιουλίου στις 9μμ
Τα άγνωστα "χαμένα" τραγούδια του Αττίκ από την εποχή που ζούσε στο Παρίσι, οι ελληνικές επιτυχίες του που ακολούθησαν, οι έρωτες και η ζωή του ξετυλίγονται στο πρώτο μέρος της βραδιάς, ενώ στο δεύτερο, ο ΓΙΩΡΓΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ με τη ζεστή φωνή του και τις αφηγήσεις του, ζωντανεύει την ατμόσφαιρα των παλιών καμπαρέ του μεσοπολέμου.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ «Ο ΑΤΤΙΚ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ… ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ» - ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ SUMMER EDITION

Σε συνέχεια του σχετικού διατάγματος του Υπουργείου Υγείας για την επανεκκίνηση των κλειστών θεάτρων, το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας σηκώνει αυλαία ελεγχόμενα, με σύνεση και υπευθυνότητα για τους καλλιτέχνες, το κοινό και το προσωπικό του. Με την ομάδα του Διεθνούς Φεστιβάλ Λευκωσίας στο πηδάλιο προγραμματίζει σειρά καλοκαιρινών δράσεων εντός και εκτός θεάτρου ξεκινώντας με τη μουσική παράσταση «Ο Αττίκ στο Παρίσι… και άλλες ιστορίες» την Παρασκευή 17 Ιουλίου στις 9μμ.
Τα άγνωστα "χαμένα" τραγούδια του Αττίκ από την εποχή που ζούσε στο Παρίσι, οι ελληνικές επιτυχίες του που ακολούθησαν, οι έρωτες και η ζωή του ξετυλίγονται στο πρώτο μέρος της βραδιάς, ενώ στο δεύτερο, ο Γιώργης με τη ζεστή φωνή του και τις αφηγήσεις του, ζωντανεύει την ατμόσφαιρα των παλιών καμπαρέ του μεσοπολέμου. "Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά", "Πόσο λυπάμαι", "Πάμε σαν άλλοτε", "Ζητάτε να σας πω" και τόσα άλλα. Κάθε τραγούδι και μια μοναδική ιστορία.
Για ποια γυναίκα γράφτηκε το "Ας ερχόσουν για λίγο"; Με ποιόν "περίεργο" τρόπο γίνονταν γνωστά τα τραγούδια πριν το ραδιόφωνο; Υπήρχε ελαφρύ "επαναστατικό" τραγούδι πριν τον Θεοδωράκη; Αυτά και άλλα τόσα ερωτήματα απαντώνται στη γεμάτη χιούμορ και συγκίνηση παράσταση του Γιώργη Χριστοδούλου τον οποίο συνοδεύει ο Χάρης Σταυρακάκης στο πιάνο και το ακορντεόν. Η μουσική παράσταση έκανε πρεμιέρα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2016 και έκτοτε ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα με τεράστια επιτυχία.

Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2020

Στις 12 το μεσημέρι της επόμενης Κυριακής, στη συμβολή των οδών Ιουστινιανού και Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια

Στις 12 το μεσημέρι της επόμενης Κυριακής, στη συμβολή των οδών Ιουστινιανού και Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια, στο μέρος που γεννήθηκε και έζησε η Αρλέτα που έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2017, οι φίλοι της θα συγκεντρωθούν για να κάνουν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματός της.

Giorgis Christodoulou ειπε... "Δεν είναι ούτε προτομή ούτε άγαλμα, είναι ένα αφηρημένο γλυπτό του συμφοιτητή και καλού της φίλου από την ΑΣΚΤ. Κυριάκου Ρόκου
Και σκέφτομαι... μπορεί να μην είναι κακό να υπάρχει μες στην πόλη μια γωνιά αφιερωμένη σε κάποιον που δεν ήταν στρατηγός, πολεμιστής, Αυτοκράτορας, πολιτικός, δωρητής ή κληρικός.

Το άγαλμα θα τοποθετηθεί ακριβώς απέναντι από το πατρικό της, 
Η τραγουδοποιός γεννήθηκε στο Μεταξουργείο αλλά έζησε για πάρα πολλά χρόνια στα Εξάρχεια, τα οποία αγάπησε με πάθος. Aπέναντι από το πατρικό της, όπου έχει ήδη μπει H πλακέτα αναγράφει ότι εκεί έζησε η Αρλέτα και ο ποιητης Γιωργος Ιωαννου. Η κα Ναυσικα ηταν η μητερα της Αρλετας