Αρλέτα: Μπαρ το Ναυάγιο live στου Παπάγου 13 Ιουλίου

Νάτο, ήρθε και το youtube! Σ' ευχαριστώ φίλε Πέτρο!

Μια Αρλέτα γεμάτη μπρίο. με το δικό της χιούμορ το καυστικό, παρέα με τους «άντρες της» στη σκηνή στο κηποθέατρο, στου Παπάγου! Την συνοδεύουν εκ δεξιών ο "γιόκας" της ο Γιώργης ο Χριστοδούλου ευαίσθητος κι ωραίος και στ αριστερά της, ο πρόσφατα "υιοθετημένος γιόκας" ο Φοίβος ο ορμητικός Δεληβοριάς.

Τι τους δένει τους τρεις; Μια πρώτη επαφή, μας το έγραψε ο Γιώργης Χριστοδούλου σε σχόλιο του στο blog και το μεταφέρω εδώ: . .

Ο/Η giorgisxristodoulou είπε...
Την Αρλέτα από κοντά την πρωτοσυνάντησε ο Φοίβος το '92 ( εποχή "μπαρ το ναυάγιο" ) την Άνοιξη, εμφανιζόμασταν (εγώ ως πρωτοεμφανιζόμενος) τότε στο καφεθέατρο της οδού Κοδριγκτώνος και τον είχα καλέσει να μας δεί και τους σύστησα και είπαν ενα χαίρω πολύ φευγαλέα στα καμαρίνια.Για την ιστορία, σε εκείνες τις συναυλίες που έγιναν και δημοτικό του Πειραιά και Κύπρο και Κομοτηνή έπαιζαν ο "τερμίτης" Αντώνης Μιτζέλος κιθάρα και ο Γιάννης Ιωάννου πιάνο .

(ευχαριστώ Γιώργη που μοιράστηκες μαζί μας τη στιγμή αυτή, γιατί εκεί ήσουνα κι εσύ στη συναυλία της Λευκωσίας, γλυκός τρυφερός και χαρισματικός).

Και πιο πέρα ο επίτιμος «γιόκας» ο Χρήστος ο Θηβαίος –αφού κι αυτός απ τα... γενοφάσκια του έλαβε και ετίμησε την γνώμη της Αρλετας, η οποία όταν άκουσε το πρώτο του demo... του είπε: «Παιδί μου, έχεις ταλέντο αλλά δεν μ’ ενδιαφέρει. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι τι θα κάνεις με αυτό». Κι έκανε το σωστό Και τραγουδούν και οι τρεις μαζί με την Αρλέτα, το φινάλε της συναυλίας στο κηποθέατρο στου Παπάγου… σε άπταιστο ηπειρώτικο τσάμικο...

Και υπάρχει τέτοια αγάπη κι αποδοχή που εκπέμπει στην ίδια συχνότητα! Ο Γιώργης, ο Φοίβος και ο Χρήστος, συνεχιστές μιας «οικογένειας» σπάνιας που αντέχει και εδώ θα είμαστε πάντα για να αντέχει. Πόσο όμορφο να βλέπεις τους νέους καλλιτέχνες, γερούς σα δέντρα κι εύθραυστους σαν την πάχνη να συντονίζονται με την Αρλέτα των δικών μας εφηβικών χρόνων!.
Έτσι λοιπόν λειτουργούν τα πράγματα στον κόσμο της Αρλέτας. Χωρίς σπρώξιμο, αβίαστα και με εμπιστοσύνη αφήνεται ο χρόνος να κυλάει στο δικό του ρυθμό… Και ο ένας με τον άλλο, όλοι οι συγγενείς ψυχής γνωρίζονται σε ανύποπτο τόπο και χρόνο και το πλήρωμα του χρόνου τους φέρνει κοντά και αναγνωρίζονται και δένουν και δημιουργούν και μοιράζονται τη χαρά τους μαζί μας.

Η απήχηση που έχει η Αρλέτα στους νέους ανθρώπους είναι κάτι το μαγικό, γιατί είναι αληθινή και ξέρει την καρδιά τους καλύτερα απ τους ίδιους, τρυφερά και υπομονετικά –και δεν θυμίζει με τίποτα τη μαμά τους, ! Κοντά της βρίσκουν όλη την κατανόηση που λαχταρά η ψυχή τους να βρει, χωρίς δεσμεύσεις, κι’ απαγορεύσεις. Είναι μια σιγουριά για το αληθινό, το αδέκαστο, μια σιγουριά ότι καλλιτέχνες σαν την Αρλέτα δεν υπάρχουν πολλοί και δε θα τους προδώσει ποτέ, ή θα τους χρησιμοποιήσει. Μόνο να τους κατανοήσει.

Γεια χαρά παιδιά!

Υ.Γ. Ε, ναι τώρα τι θέλετε; Βεβαίως ζήλεψα που δεν μπόρεσα να είμαι εκεί σ’ αυτή την μοναδική συνάντηση..

Ιούλιος 03, 2009 3:55 πμ

Ε καλά το είδα κι αυτό και τρελάθηκα! Τραγούδια από συναυλία στην Κρήτη, το 1995!
Το ανεβάζω στα γρήγορα πριν να φύγω για διακοπές και... τα λέμε

 

Αρλέτα: Η Συναυλία μέσα απ τα δικά σας μάτια!

Γράψτε μου κι άλλα, πώς ήταν, τι τραγούδησσε, τι σας είπε, τι σας άφησε... Κι εγώ θα ανεβάσω εδώ στο blog, τη Συναυλία μέσα απ' τα δικά σας μάτια! Έτσι για να ζήσω κάτι από αυτή τη μαγική βραδιά

Ο Taxidiotis άφησε ένα νέο σχόλιο: Πάντα μου άρεσε η Αρλέτα, το ίδιο κι ο Θηβαίος. Η συναυλία που έδωσαν στο κηποθέατρο Παπάγου, ήταν οτι καλύτερο άκουσα αυτο το καλοκαίρι. Λυπήθηκα για την εύθραυστη υγεία της, όμως το κέφι της, το χιούμορ κι η εξυπνάδα που διαθέτει η Αρλέτα ξεπερνάει κάθε φαντασία και την κάνουν να μοιάζει με ζωηρό κοριτσάκι. Είμαι ευγνώμων που ήμουν εκεί.

Κι εγώ ευγώμων που πέρασες από δω κι άφησες λίγο άρωμα συνυλίας! Σ ευχαριστώ φίλε ταξιδιώτη! C

Ο/Η Ανώνυμος είπε: Γεια χαρά - μπλογκ δικό μου δεν έχω αλλά αφού δεν έχετε λεπτομέρειες θα σας πω εδώ - Το θέατρο είναι κοντά στο σπίτι μου κι άκουγα την πρόβα...Το βράδι όταν απήγαμε ειχε μια τεράστια ουρά ως το δρόμο. Λοιπόν, ήταν η πιο μαγική βραδιά του καλοκαιριού χωρίς αμφιβολία...

Η Αρλετα πολύ πιο ξεκούραστη από ότι την είδα στο "γυάλινο" το χειμώνα- με κέφι και το γνωστό της λίγο μαύρο χιούμορ. Ξεκίνησε με ένα κομμάτι που είπε ότι θα είναι στο δίσκο της κι έλεγε κάτι "αχ Ελλάδα μου το ξέρω κάτι μας ρίχνουν στο νερό" ή κάπως έτσι, είπε το τσάι γιασεμιου, τη σερενάτα, κάποια από το νέο κύμα κι έκλεισε με το μπαρ το ναυάγιο που το είπε μαζί με το Φοίβο, το Γιώργη και το Χρήστο.
Η πιο συγκινητική στιγμή για μένα της συναυλίας ήταν όταν τραγούδησαν με το Γιώργη Χριστοδούλου τον οποίο παρουσίασε ως γιό της, ένα παλιό κομμάτι "έτσι είναι η ζωή" και στη μέση του κομματιού άρχισε να τρέμει η φωνή της Αρλετας, ο Γιώργης κι αυτός σταμάτησε να τραγουδάει και τελικά κατέληξαν να κλαίνε αγκαλιασμένοι.
Ο κόσμος τους χειροκρότησε και συνέχισαν για να το τελειώσουν. Ήταν η πιο αληθινή στιγμή που είδα ποτέ σε συναυλία, νομίζω δε θα το ξεχάσω ποτέ.

Ο Θηβαίος είπε κάποια δικά του και νομίζω κάτι του Μικρουτσικου, κομμάτια μάλλον από το τελευταίο του και το Γορίλλα κι ο Γιώργης το "Τραγούδι της λίμνης" της Αρλέτας και το "Τυχερό αστέρι" του Κ.Βήτα.

Μοναδική βραδιά παιδιά - απλά ανεπανάληπτη. (το θέατρο πρέπει να πω ότι ήταν ασφυκτικά γεμάτο - και κάτι άλλο - ο κόσμος καθόταν οκλαδον και κάτω, στα πόδια της ορχήστρας και των τραγουδιστών κι έτσι η ατμόσφαιρα που φτιάχτηκε ήταν απίστευτη)

Ιούλιος 17, 2009 10:23 μμ
Ανώνυμε φίλε, τι να πω; Άφησες με λίγες γραμμές κάτι μαγικό, λίγο σαν αυτό που ζήσατε οι τυχεροί εκείνης της ββραδιάς... Δακρύζω ακόμη και σ ευχαριστώ για όσα μας είπες!
c.


Ο/Η Man laying down είπε...
Setlist : Αχ ωραία μου πατρίς "

Και πάλι χαίρεται – χαίρομαι ιδιαίτερα όταν σας βλέπω ιδιαίτερα τις τελευταίες φορές γιατί αυτό σημαίνει πως είμαι ακόμα ζωντανή .Θελώ να σας συγχαρώ για το καλό σας γούστο …"

Τσάι γιασεμιού Τα μικρά παιδιάΠλατεία Αμερικής Το τραγούδι της ερήμου ‘Ετσι είναι η ζωή (δεν είμαι σίγουρος για τον τίτλο δυστυχώς ,ντρέπομαι ,ομολογώ – μαζί με τον Γιώργη ) Τραγούδι της λίμνης (από τον Γιώργη )Ένα τραγούδι από τον Γιώργη ακόμα (τυχερό αστέρι ).
Θηβαίος μετά (με κάμποσες ιστορίες –αν και ομολογώ πως δεν έχω ασχοληθεί με ην δουλεία του οπότε δεν θα προσπαθήσω να σας δώσω τίτλους) .Είμαι καλός είμαι κακός (ντουέτο )ΣερενάταΠέτρινο χαμόγελο Ηπειρώτικο δημοτικό Χάρτινο το φεγγαράκι ( αν είχα γράψει ένα τραγούδι σαν και αυτό θα είχα στματήσει)Μια φορά θυμάμαι Δρόμοι ΠολιοίΜπαρ το ναυάγιο

Update κι ευχαριστούμε φίλε Man laying down

Ο "Ανώνυμος" Πέτρος είπε: Πόσο θα ήθελα να ήμουνα και εγώ εκεί... Να ήμουν σε μια γωνίτσα μαζί με ένα τσιγάρο και να μην την χορταίνω ..... [ πάει πολύ να ακούς την Αρλέτα με συντροφιά το τσιγάρο]. Όσο για χιούμορ δεν το συζητώ έχει μπόλικο. Μ’ άρεσε και η συνέντευξη [ τέλεια ] - Κάποτε, μάλιστα, ακούστηκε ένα μεγάλο ψέμα, ότι έσπασα μια κιθάρα σε ένα κεφάλι. Αλλά ποτέ δεν θα το έκανα αυτό σε μια κιθάρα».- ΈΞΥΠΝΟ Καινούργιος δίσκος βλέπω ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ανυπομονώ όταν βγει στα δισκοπωλεία να μου συστηθεί με τον ποιο πάνω τίτλο. [ άρχισα να αγοράζω τις καινούργιες εκδόσεις της ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΣ ΔΙΠΛΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ] Περιμένω ακόμα μια γεύση από την συναυλία Πέτρος

Α, ρε Πέτρο, σαν κι εμένα κι εσύ. Είμασταν οι μεγάλοι απόντες νομίζω... Διάβασε λίγο τις περιγραφές και δάκρυσε μαζί μου c.
 

Αρλετα: Συνέντευξη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Έντυπη Έκδοση Επτά, Κυριακή 12 Ιουλίου 2009 «Πέτυχα... από ατυχία»

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

01 Παρασκήνιο.wma

με δεξί κλικ στον τίτλο και ανοίγετε νέο παράθυρο για ακρόαση

Δεκάδες μικρές κουκλίτσες, πίσω από το τζάμι ενός ξύλινου επίπλου, με παρακολουθούν να μπαίνω στο σαλόνι της Αρλέτας. Είναι όλες φαλακρές. Ετσι της αρέσουν. Τις έχει μαζέψει μία μία από το Μοναστηράκι. Σε μια άλλη γωνία στέκονται παραταγμένες οκτώμισι κιθάρες. Οκτώ και μία μικρούλα. Μία από αυτές θα πάρει μαζί της στη συναυλία με τίτλο «Και πάλι χαίρετε», αύριο στο Θέατρο Παπάγου, παρέα με τον Χρήστο Θηβαίο και τον Γιώργη Χριστοδούλου. Παράλληλα ετοιμάζει για τον Σεπτέμβριο και έναν δίσκο. Είναι, λοιπόν, αλήθεια: Υστερα από μια σοβαρή ασθένεια, η Αρλέτα και πάλι χαίρεται. Κι ας επανεμφανίζεται... εν μέσω καπνοαπαγόρευσης:

- Στη γειτονιά των «ανεπιθύμητων»

«Συμφωνώ να υπάρχουν αυστηρά μέτρα για το καλό των νέων ανθρώπων. Αλλά αυτό είναι κάτι που έπρεπε να φροντίζει η οικογένεια. Δεν μπορείς να επιβάλλεις σε έναν ενήλικο μέτρα για την υγεία του. Φοβάμαι πως όλα γίνονται για το χρήμα. Οπως και με τη γρίπη των χοίρων. Την έχουν κηρύξει πανδημία, ενώ δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο τα κρούσματα. Και πλουτίζουν οι φαρμακευτικές εταιρείες. Ας κοίταγαν να καθαρίσουν πρώτα την Αθήνα, να την κάνουν πιο ασφαλή», λέει. «Μεγάλωσα και έζησα στο τρίγωνο του διαβόλου: Μεταξουργείο-Εξάρχεια-Κυψέλη. Είναι το χωριό μου, που το αγαπάω. Ομως, οι συνθήκες όσο πάνε και χειροτερεύουν. Το μόνο καλό είναι ότι τα Εξάρχεια παραμένουν η πιο ανεκτική γειτονιά της πόλης. Εκεί έβρισκαν ανέκαθεν καταφύγιο οι "ανεπιθύμητοι". Δεν μπορείς να αστυνομεύσεις μια τέτοια γειτονιά, παρά μόνο με εξαιρετικά προσεκτικό τρόπο».

- Νιώθετε ότι έχετε ανάγκη να σας υπερασπιστούν από κάτι; «Εχω ανάγκη να μη μου επιτίθενται. Φυσικά, δεν μου αρέσει το θέαμα της Ομόνοιας και του Αγιου Παντελεήμονα. Παλιά, τις Κυριακές τα ξημερώματα, πηγαίναμε με τον Γιώργο Ιωάννου στην Ομόνοια για να αγοράσουμε εφημερίδες. Τώρα τα ανοιχτά μέρη της Αθήνας δεν είναι ασφαλή. Πίνουν χειρότερα οι άνθρωποι. Ακόμα και το σκυλάδικο μοιάζει να είναι πιο πολιτισμένο από ένα μπαρ, όπου κανείς πίνει μέχρι να πέσει ξερός».

- Πηγαίνατε σε σκυλάδικα;

«Στα παλαιού τύπου. Εννοώ τα αυθεντικά, της Εθνικής. Μια φορά, μάλιστα, στα "Αραπάκια", όπου εμφανιζόταν ο Φλωρινιώτης, με corps ballet τις αδερφές Γαρμπή, είχα παραγγείλει τσάι με λεμόνι. Μου το έφεραν. Ευγενέστατοι... Μ' άρεσαν και τα μπουζούκια. Τα πρόλαβα στην καλή εποχή τους. Πήγαινα συχνά στον Μιχάλη Δασκαλάκη, στο Πικέρμι. Τότε ο κόσμος χόρευε με κανόνες. Απαγορευόταν να χορέψει άλλος τη δική σου παραγγελιά. Παρ' όλο που δεν χορεύω, μου άρεσε να τους βλέπω να χορεύουν».

- Σας αρέσει να παρατηρείτε τους ανθρώπους;

«Δύο είναι οι επιλογές: ή παρατηρείς ή σε παρατηρούν. Προτιμώ το πρώτο. Γι' αυτό κρύβομαι. Ακόμα κι από τη σκηνή. Μόνο δύο φορές στη ζωή μου έκανα σεζόν. Από μικρό παιδί, δεν είχα καλή υγεία, δεν το άντεχα. Φοβόμουν κιόλας να παίζω ζωντανά. Αλλωστε, συμπτωματικά ξεκίνησα: Μόλις είχα μπει στην Καλών Τεχνών και μου έτυχε να κάνω έναν δίσκο. Και είπα "γιατί όχι;"»

- Είναι καλός σύμβουλος το «γιατί όχι;»

«Ημουν στην ηλικία όπου μαζεύεις εμπειρίες. Για καλή μου τύχη -αν και προσωπικά πιστεύω ότι ήταν κακή- ο πρώτος δίσκος είχε μεγάλη επιτυχία».

- Και γιατί ήταν «κακή σας τύχη»;

«Οταν κάνεις μια επιτυχία χωρίς να την επιδιώκεις, δεν ξέρεις να τη διαχειριστείς. Τρομοκρατήθηκα. Δεν είχα κανέναν έμπιστο να με βοηθήσει. Μου πήρε πολύν καιρό να συνηθίσω. Στην αρχή με αρρώστησε. Και... συνεχίζει: Τα τελευταία δέκα χρόνια, έχω αρρωστήσει πέντε φορές».

- Σας άλλαξαν αυτές οι περιπέτειες;

«Οι αρρώστιες, αν δεν σε σκοτώσουν, σε βαθαίνουν. Είναι μεγάλο σχολείο. Μαθαίνεις πράγματα για τους ανθρώπους και τον εαυτό σου. Μετράς τις δυνάμεις σου. Με την τελευταία ιστορία, έπεσα στον πάτο. Λάζαρο έπρεπε να με λένε μετά από αυτό, όχι Αρλέτα».

- Ετσι επιλέξατε να τιτλοφορήσετε τον καινούριο σας δίσκο και τη συναυλία «Και πάλι χαίρετε».

«Ναι. Το cd είναι διπλό, με ενορχηστώσεις του Βασίλη Ρακόπουλου. Το ένα περιλαμβάνει καινούρια κομμάτια. Ενα μιλάει για τα Εξάρχεια, σε στίχους της κουμπάρας μου, της Σάνυς Μπαλτζή. Το άλλο cd θα έχει παλιότερα τραγούδια, όπως τα "Μια φορά θυμάμαι", "Μπατίντα", "Τα ήσυχα βράδια", αλλά με ήχο πιο ηλεκτρονικό. Ορισμένα θα είναι ρεμίξ». Και εμπορικό και ποιοτικό

- Εκτός από την πόλη, αλλάζει λοιπόν και η μουσική.

«Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κυνηγάνε την εποχή. Δεν τα πάω καλά με το τρέξιμο, κι ύστερα έχω δική μου εποχή. Είμαι παιδί των δεκαετιών του '60 και του '70. Ευτυχώς ο κόσμος με αγαπάει. Δεν ξέρω γιατί. Ποτέ δεν τον κολάκεψα. Ισα ίσα που τσακωνόμαστε. Κάποτε, μάλιστα, ακούστηκε ένα μεγάλο ψέμα, ότι έσπασα μια κιθάρα σε ένα κεφάλι. Αλλά ποτέ δεν θα το έκανα αυτό σε μια κιθάρα».

- Και πώς σας φαίνονται τα πιο light τραγούδια που ακούν σήμερα οι νέοι;

«Δεν έχω τίποτα εναντίον του light. Μεγάλωσα, όμως, σε μια εποχή που ένα τραγούδι μπορούσε να είναι ταυτόχρονα εμπορικό και ποιοτικό. Και ίσως γι' αυτό αρκετοί νέοι με ακούν ακόμα. Θα θυμάμαι πάντα την απάντηση μιας 16χρονης σε μια συναυλία: "Είστε το μόνο πράγμα για το οποίο δεν διαφωνώ με τη μαμά μου"». *

Αρλέτα Συναυλία 13 Ιουλίου

Έκκληση του Blog σε όσους τυχεράκηδες θα πάνε τη Δευτέρα στου Παπάγου... Τραβήξτε και κανα βίντεο ρε παιδιά, τι τα χετε τα κινητά; Κι ανεβάστε το στο youtube για να χαρούμε κι εμείς, έστω κι έτσι, κάτι από τη μοναδική αυτή βραδιά...

Αρλέτα:"Και πάλι χαίρεται..."

13 Ιουλίου, 21:00

"Και πάλι Χαίρετε..." στο Φεστιβάλ Παπάγου

"Η Αρλέτα ανηφορίζει στου Παπάγου"

σε μια συναυλία- καλειδοσκόπιο

με τίτλο "Και πάλι Χαίρετε...".

Μια συναυλία με άρωμα τσάι γιασεμί και διάθεση ανακεφαλαίωσης...

Μαζί της ο Χρήστος Θηβαίος και ο Γιώργος Χριστοδούλου για αναπάντεχα ντουέτα.