11.10.06

Ουφ! πέρασε κι αυτή η πανσέληνος χωρίς πολλές απώλειες! Όπως και να ‘χει κοτζάμ φεγγάρι κάπου κάπως πρέπει να επηρεάζει την συναισθηματικοφυσική μας κατάσταση. Μόνο που το βλέπεις τεράστιο να ανεβαίνει τον σκοτεινό ουρανό κάτι παθαίνεις… Το ‘κανα ‘όμως το λάθος. Εκεί που είπα πως δεν θα ξαναστείλω ούτε ένα SMS να που πάλι τα ‘κανα μούσκεμα μ’ ένα εντελώς ηλίθιο και διφορούμενο μηνυματάκι. Κάποιος πρέπει να απαγορεύσει την αποστολή τους όταν το περιεχόμενο είναι χαζό έως ηλίθιο. Δεν ξέρω κάποια υπηρεσία να τα σταματά να μην φθάνουν εκεί που δεν πρέπει να φτάσουν για να διατηρούνται οι ισορροπίες.. Τώρα πια θα πρέπει να περιμένω κανα μήνα για να ξανακτυπήσω, ελπίζοντας πως θα αντιληφθείς την εξαφάνισή μου. Μέχρι τότε θα ακούω την Αρλέτα στις 10+1 νύχτες για να παρηγοριέμαι. Τι να κάνω κι εγώ η γυναίκα… ας πρόσεχα Πόσο δύσκολο είναι όμως να επιβληθείς στον εαυτό σου, να επιστρατεύσεις όση «αξιοπρέπεια» διαθέτεις – ότι απέμεινε τέλος πάντων. Όμως οι αλήθειες σου παραμονεύουν και θέλουν έξοδο να βγουν. Δεν ξέρουν από «αξιοπρέπειες» και άλλα συναφή. Καίνε στην καρδιά σου και είναι έτοιμες να εκραγούν να εκσφενδονιστούν προς τα εκεί ακριβώς που δεν θα ‘έπρεπε. Μόνο ένα τραγούδι θα με σώσει απ’ αυτό το παραλήρημα. Για να δούμε… τι υπάρχει στις 10 + μία νύχτες… Μα βέβαια, μόνο η Σχιζοφρένεια μου πάει σήμερα. Ας την ξανακούσουμε, καλό μας κάνει.

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ - Αρλέτα

Το Παρασκήνιο 
(Στίχοι/μουσική: Αρλέτα) 






  Ότι από πρώτα καλά ετοιμασμένο 
και προβαρισμένο κι αν παίξεις 
λαμπρός ηθοποιός λουσμένος στο φως 
γοητεία και τέχνη μαστοριά καλλιτέχνη 
μακιγιάζ και κοστούμι 

 Στο κέντρο του κόσμου το ρόλο σου παίξε 
το γέλιο το κλάμα στις λέξεις 
η σκηνή σε ζεσταίνει 
σ’ αγκαλιά ζε σε ραίνει 
με λουλούδια με χρήματα 
με χειροκροτήματα σ’ ουρανούς σε πηγαίνει 

 Μα η αλήθεια γλυκιά ή πικρή παρασκήνιο είναι ψυχή μου 
κρύψου όσο θέλεις μα κάποια στιγμή η αυλαία θ ανοίξει 
θα σ’ αποκαλύψει 
τότε παίξε αν μπορείς αν μπορείς 

 Στα χρώματα πάντα να παίζει η μπάντα 
τραγούδια γι’ αγάπες και μίση 
ντυμένος κουρέλια ντυμένος μετάξι 
βασιλιάς και ζητιάνος πολισμάνος και κλέφτης 
στρατηγός και φαντάρος 

 Στα πόδια σου ο κόσμος ο όμορφος κόσμος 
κι εσύ λαμπερός μες τη μέση 
η νύχτα σε κλέβει η μέρα ζηλεύει 
των θεών χαϊδεμένος της ζωής κερδισμένος 
εραστής ερωμένος 

 Μα η αλήθεια γλυκιά ή πικρή 
παρασκήνιο είναι ψυχή μου 
κρύψου όσο θέλεις μα κάποια στιγμή 
η αυλαία θα κλείσει μοναχό θα σ’ αφήσει 
τότε παίξε αν μπορείς αν μπορείς 



Με αυτό το δικό της φανταστικό τραγούδι αρχίζουν οι Δέκα και Μία νύχτες στο Περοκέ Ένα τραγούδι «αμείλικτης» ενδοσκ
όπησης για το παρασκήνιο ενός λαμπερού κόσμου όπου ο Καλλιτέχνης ζει την μαγεία της σκηνής μα η αλήθεια του παραμονεύει υπενθυμίζοντας του την μοναξιά της ζωής του, της ζωής όλων μας. Η ποιητική ενός κόσμου που ενώ προσπαθεί να ξορκίσει με τη λάμψη του την σκληρή πραγματικότητα της ζωής όλων εμάς, στο παρασκήνιό του δεν παύει να μετρά τα πράγματα με τα ίδια ανθρώπινα μέτρα και σταθμά. Παγιδευμένος μέσα στην σκηνή που ο κόσμος τον απομονώνει έρχεται αντιμέτωπος με την δική του ευαίσθητη και εύθραυστη πραγματικότητα. Τέλειο!!!

10 + 1 ΝΥΧΤΕΣ στο ΠΕΡΟΚΕ - Live 2

«Την πρώτη φορά που βγήκα σε σκηνή θεάτρου, ήμουνα τόσο τρομοκρατημένη που βγήκα… με σκουντιά. Κι όμως το θέατρο, η ατμόσφαιρά του, η απόσταση ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο που πρέπει να γεφυρωθεί, η πλατεία που πρέπει να γοητέψεις, να «κερδίσεις» αυτά ήταν που με λευθέρωσαν απ’ τον φόβο μου. - Ή κερδίζεις ή φεύγεις Αρλετίτσα μου. - Σίγουρα δεν νοιώθω ότι κέρδισα αλλά ότι με κερδίσατε εσείς! Αυτός ο δίσκος λοιπόν είναι αφιερωμένος στους φίλους που με ακούν και με ανέχονται χρόνια τώρα, παλιούς και νέους και νεότατους και φοβάμαι ότι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τόσα χρόνια που τραγουδώ, προσπαθώντας κάθε φορά να βρω άλλο ένα κομματάκι από αυτό το puzzle που δεν τελειώνει, τη σχέση μου μαζί τους. Αυτή η σχέση που άρχισε από τις Μπουάτ και συνεχίστηκε μόνο από τη δική τους αγάπη φθάνοντας σε θέατρα υπαίθρια και σε θέατρα κλειστά. Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο νιώθω σαν να ‘ναι η πρώτη αλλά και η τελευταία. Κάθε φορά έχω φοβερό τρακ και κάθε φορά όταν φθάνει η στιγμή του τραγουδιού τα ξεχνάω όλα κι αυτό σίγουρα το οφείλω σε σας. Ο δίσκος αυτός είναι καινούργιος και παλιός μαζί, έχει θλίψη και κέφι, είναι μια τραγουδιστή ιστορία. Ηχογραφήθηκε στο θέατρο της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων, αλλά έχει μέσα του τον Λυκαβηττό, το Δημοτικό του Πειραιά, το Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη, το Θέατρο της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι, το κάστρο της Μυτιλήνης, την Κύπρο, την Χάλκη, την Καλαμάτα, την Πάτρα και όλες τις πόλεις που τραγούδησα τα τελευταία χρόνια. Είναι ο πρώτος ζωντανός δίσκος μου και τον χαρίζω στον υπέροχο κόσμο που μου χάρισε τις μαγικότερες στιγμές της ζωής μου και ειδικά σ’ αυτούς που έκαναν τις Δέκα και Μία νύχτες του φετινού Χειμώνα Χίλιες και Μία νύχτες των παραμυθιών. Αν νομίζετε ότι αυτόν τον δίσκο τον έφτιαξα εγώ ή οι μουσικοί κάνετε λάθος, εσείς τον φτιάξατε! Κρατάω λοιπόν εγώ τα λάθη κι εσείς κρατείστε ότι καλύτερο γιατί…»

10 + 1 ΝΥΧΤΕΣ στο ΠΕΡΟΚΕ - Live (ο δίσκος)

Zlatan Klaric - πιάνο
Valentine Beikof - βιολί
Γ. Αγαπητός - Κοντραμπάσο
Τ. Χελιώτης - Κρουστά

Οι Δέκα μια Μία νύχτες στο Περοκέ είναι ένας δίσκος μαγικός που αποδίδει κάτι από την μαγεία της ζωντανής παράστασης μιας τραγουδοποιού και τραγουδίστριας που παρακολουθεί τη ζωή μας και την καταγράφει με την ευαίσθητη χορδή της κιθάρας της, της πένας της ή του πινέλου της.

 Η Αρλέτα άνθρωπος - καλλιτέχνης είναι από τους λίγους και σπάνιους που με το έργο τους και την ζωή τους χαράσσουν δρόμους δύσβατους μα μαγευτικούς που λίγοι έχουν το κουράγιο να τους διαβούν.

Η φωνή της τρυφερή, ή σκληρή, ουσιαστική ή αλληγορική μας ταξιδεύει θυμίζοντας μας τραγούδια που έγιναν ένα με το DNA μας και μας συντροφεύουν ακούραστα κι ανέπαφα από τη δίνη του χρόνου: «Η Ομίχλη» «Μια φορά θυμάμαι» «Μαργαρίτα Μαγιοπούλα» αλλά και τραγούδια που ακούμε πρώτη φορά με τη φωνή της όπως το «όλα μπερδεύονται γλυκά», «Noble Dame”, “Dedication” ή το απρόσμενο «Δόντια πυκνά» και «Παράπονο» του Θεοδωράκη. 

Νιώθω ευγνωμοσύνη κάθε φορά που ακούω αυτό τον πολύτιμο δίσκο, που υπάρχει σαν μια καταγραφή όλων των μοναδικών στιγμών που ζήσαμε στις συναυλίες και που φέρνει κοντά μας κάτι από την μαγεία που μόνο η Αρλέτα ξέρει να μας χαρίζει.

Το Παρασκήνιο
  (Στίχοι/μουσική: Αρλέτα)

Ότι από πρώτα καλά ετοιμασμένο
και προβαρισμένο κι αν παίξεις
λαμπρός ηθοποιός λουσμένος στο φως
γοητεία και τέχνη μαστοριά καλλιτέχνη
μακιγιάζ και κοστούμι

 Στο κέντρο του κόσμου ρο ρόλο σου παίξε
το γέλιο το κλάμα στις λέξεις
η σκηνή σε ζεσταίνει σ’ αγκαλιά ζε σε ραίνει
με λουλούδια με χρήματα με χειροκροτήματα
σ’ ουρανούς σε πηγαίνει

 Μα η αλήθεια γλυκιά ή πικρή
παρασκήνιο είναι ψυχή μου
κρύψου όσο θέλεις μα κάποια στιγμή
η αυλαία θ ανοίξει θα σ’ αποκαλύψει
τότε παίξε αν μπορείς αν μπορείς

 Στα χρώματα πάντα να παίζει η μπάντα
τραγούδια γι’ αγάπες και μίση
ντυμένος κουρέλια ντυμένος μετάξι
βασιλιάς και ζητιάνος
πολισμάνος και κλέφτης στρατηγός και φαντάρος

 Στα πόδια σου ο κόσμος ο όμορφος κόσμος
κι εσύ λαμπερός μες τη μέση
η νύχτα σε κλέβει η μέρα ζηλεύει
των θεών χαϊδεμένος της ζωής κερδισμένος
εραστής ερωμένος

 Μα η αλήθεια γλυκιά ή πικρή
παρασκήνιο είναι ψυχή μου
κρύψου όσο θέλεις μα κάποια στιγμή
η αυλαία θ κλείσει μοναχό θα σ’ αφήσει
τότε παίξε αν μπορείς αν μπορείς


    ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ 
(στ. μουσ. Αρλέτα) 

Στης σχιζοφρένειας τον καιρό
γεννήθηκα κι εγώ
Πότε πετάει πότε περπατάει
Και πότε σούρνεται στους δρόμους και με κυνηγάει

 Στης σχιζοφρένειας τον καιρό
δεν ξέρω δε ρωτώ
ποιος θα νικήσει ποιος θα φαγωθεί
κρύβομαι μέσα στη σπηλιά μου και τρέμω μη με βρει

 Σε κρύο κι άστατο καιρό
γεννήθηκα κι εγώ
πΧρώματα αλλάζω ψέματα σκορπάω
μη με τρομάξεις γιατί αμέσως σε πετροβολάω

 Σ' αυτό το δίσεκτο καιρό γεννήθηκα κι εγώ
μπερδεύτηκα κι ως να ξεμπερδευτώ
ξέχασα κάπου τη ψυχή μου και ψάχνω να τη βρώ

 Στης σχιζοφρένειας τον καιρό
Θα 'ρθω για να σε βρω
Γωνία συμπληγάδων και γκρεμού
Να κάνουμ' ένα ταξιδάκι κι ας είναι του χαμού

 Πότε πετάει πότε περπατάει
Και πότε σούρνεται στους δρόμους και με κυνηγάει

Το τραγούδι της λίμνης

Στίχοι: Αρλέτα Μουσική: Ελένη Καραίνδρου

Μες το νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό
Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου
Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ'ένα φιλί ψηλά με πας

 Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό
Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ'ένα φιλί ψηλά με πας

ΔΟΝΤΙΑ ΠΥΚΝΑ

Δημοτικό Ηπείρου


  Παράπονο
Μουσική Μικη Θεοδωράκη
Στιχοι:Δημητρης Χριστοδούλου

Αρλέτα-Let it be

(Lennon/ Mc Ctneary)

Αρλέτα-Ο γαϊδαράκος

Στιχουργός:Αλέκος Σακελλάριος

Συνθέτης:Μάνος Χατζιδάκις

Αρλέτα-Το χρυσόψαρο

Στιχουργός:Γιάννης Δαλιανίδης

Συνθέτης:Μάνος Χατζιδάκις

1/1996

NOBLE DAME

NOBLE DAME

 Lyrics: Dorian Rudnytsky, Manos Hadjidakis

She was a lady once of noble name, noble dame.

She has a silver ring from her king

Give her a nickel, take her out to dine, give her wine.

Comfort her if she sighs and then cries.

Look for her by the fountain on the road, say hello

Don’t be afraid to smile and then go

And if you see her talking to herself all alone,

Leave her alone, her heart is at home.

She was a lady once without a care, golden hair.

She was the only friend of the king

Maybe she’Il come and ask you for your name, noble Dame.

We'll give our love to her on her way.

Look for her by the fountain on the road, say hello

Dont be afraid to smile and then go

And if you see her talking to herself all alone,

Leave her alone, her heart is at home.

«Την πρώτη φορά που βγήκα σε σκηνή θεάτρου, ήμουνα τόσο τρομοκρατημένη που βγήκα… με σκουντιά.Κι όμως το θέατρο, η ατμόσφαιρά του, η απόσταση ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο που πρέπει να γεφυρωθεί, η πλατεία που πρέπει να γοητέψεις, να «κερδίσεις» αυτά ήταν που με λευθέρωσαν απ’ τον φόβο μου.- Ή κερδίζεις ή φεύγεις Αρλετίτσα μου.- Σίγουρα δεν νοιώθω ότι κέρδισα αλλά ότι με κερδίσατε εσείς!Αυτός ο δίσκος λοιπόν είναι αφιερωμένος στους φίλους που με ακούν και με ανέχονται χρόνια τώρα, παλιούς και νέους και νεότατους και φοβάμαι ότι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τόσα χρόνια που τραγουδώ, προσπαθώντας κάθε φορά να βρω άλλο ένα κομματάκι από αυτό το puzzle που δεν τελειώνει, τη σχέση μου μαζί τους.Αυτή η σχέση που άρχισε από τις Μπουάτ και συνεχίστηκε μόνο από τη δική τους αγάπη φθάνοντας σε θέατρα υπαίθρια και σε θέατρα κλειστά. Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο νιώθω σαν να ‘ναι η πρώτη αλλά και η τελευταία. Κάθε φορά έχω φοβερό τρακ και κάθε φορά όταν φθάνει η στιγμή του τραγουδιού τα ξεχνάω όλα κι αυτό σίγουρα το οφείλω σε σας.

Ο δίσκος αυτός είναι καινούργιος και παλιός μαζί, έχει θλίψη και κέφι, είναι μια τραγουδιστή ιστορία. Ηχογραφήθηκε στο θέατρο της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων, αλλά έχει μέσα του τον Λυκαβηττό, το Δημοτικό του Πειραιά, το Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη, το Θέατρο της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι, το κάστρο της Μυτιλήνης, την Κύπρο, την Χάλκη, την Καλαμάτα, την Πάτρα και όλες τις πόλεις που τραγούδησα τα τελευταία χρόνια. Είναι ο πρώτος ζωντανός δίσκος μου και τον χαρίζω στον υπέροχο κόσμο που μου χάρισε τις μαγικότερες στιγμές της ζωής μου και ειδικά σ’ αυτούς που έκαναν τις Δέκα και Μία νύχτες του φετινού Χειμώνα Χίλιες και Μία νύχτες των παραμυθιών.Αν νομίζετε ότι αυτόν τον δίσκο τον έφτιαξα εγώ ή οι μουσικοί κάνετε λάθος, εσείς τον φτιάξατε!Κρατάω λοιπόν εγώ τα λάθη κι εσείς κρατείστε ότι καλύτερο γιατί…»

"Μουσικά προάστια"

.

Μια πολύ ώριμη μεστή και... επί της ουσίας παρουσίαση του δίσκου της Αρλέτας "Δέκα και μία νύχτες" βρήκα στο φιλικό Blog "Μουσικά προάστια" και επειδή την ζήλεψα την αντιγράφω με την άδειά τους, με σκοπό να καταχωρηθεί στο αρχείο του Blog, αλλά και για να την μοιρατώ μαζί σας. Και διαλέγω το υπέροχο "Όλα μπερδεύονται γλυκά" για να σας δελεάσω να αποκτήσετε αυτό τον μοναδικό δίσκο!

"Μελωδική διαμαρτυρία της Τζόαν Μπαέζ ή μινιμαλισμός του Βιμ Μέρτενς? Κινηματογραφικό σχόλιο του Νίνο Ρότα ή βυζαντινό τροπάριο; Μεταμεσονύχτιο ψιθύρισμα της Τζόνι Μίτσελ ή ανάμνηση αθηναϊκού γραμμοφώνου του ’50; Παρισινό καφέ ή μπαρ στην Αριζόνα; Πού αλήθεια μας πάνε οι «Δέκα και μία νύχτες», η ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας της Αρλέτας από το Περοκέ που κυκλοφόρησε το 1988 από την Columbia; Ποιος ακριβώς είναι ο σημερινός μας σταθμός στην περιδιάβαση της δεκαετίας του '80; Να τι γράφει η ίδια η Αρλέτα για τον δίσκο: Πατήστε εδώ για τη συνέχεια...

Όλα μπερδεύονται γλυκά στίχοι: Μελίνα Τανάγρη μουσική: Ελένη Καραίνδρου
Τα Μουσικά Προάστια είναι ένα Blog που ξεχώρισα από την αρχή αρχή της Blogoζωής μου. Μου έκανε εντύπωση η σοβαρότητα και ο επαγγελματισμός, αλλά κυρίως η αγάπη με την οποία ο Δημήτρης Κατσιάνος, ο Ηρακλής Οικονόμου και ο προπονητής τους - τρεις φίλοι από το Γυμνάσιο - κλέβουν λίγο χρόνο από την ιατρική και την πολιτική επιστήμη για να θυμηθούν τα αγαπημένα τους τραγούδια.

Συναυλία στο Περοκέ (πάντα με δεξί κλικ και ανοίγετε νέο παράθυρο) 2. 

θα βρεθείτε στη σελίδα αναζήτησης του οπτικοακουστικού αρχείου της ΕΡΤ. Στη συνέχεια γράψετε «Αρλέτα»στο ειδικό κουτάκι και πατήστε την μπάρα Αναζήτησης 3. Από τις επιλογές που δίνονται επιλέξτε την δεύτερη: ΈΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ -ΕΠ. 8 όπου Η Η ΡΗΝΙΩ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑ, αναφέρεται στην εικοσαετή προσφορά της ΑΡΛΕΤΤΑΣ και προβάλλει τραγούδια από συναυλία της 10+1 νύχτες στο Περοκέ» 3. Αν βαριέστε τα πολλά λόγια προχωρήστε στο 5.38 λεπτό και χαρείτε 5 τραγούδια live όπως τα παρουσίασε η Αρλέτα στις 10+1 υπέροχες αυτές νύχτες στο Περοκέ Ακούγονται τα τραγούδια: Δόντια πυκνά, Παράπονο, Μια φορά θυμάμαι, Το καφενείο, Η σχιζοφρένεια και Πάλι θα ζήσω 

"ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ" - Αρλετα - οδισκος

ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ

1. Ανατολικά της Εδέμ

2. Στη χειμωνιάτικη βροχή

3. Ντουνιά ανακριτή

4. Η φελάχα και η Γιουλαλάμ

5. Θυμώνω εύκολα

6. Άσε δεν είναι τίποτα

7. Κάνε κουράγιο καρδιά μου

8. Να πεθάνεις

9. Θέλω να πιω απ’ το ποτήρι σου

10. Πεθαίνω απ’ αγάπη

11. Πάτωμα

Άσε δεν είναι τίποτα

Άσε δεν είναι τίποτα

είναι που χει απόψε νοτιά

κι όταν φυσάει σαν τραύμα πονάει

εκείνη η παλιά μοναξιά

Είναι που έρημη μες τα φιλιά

κάνει μπλακ άουτ η καρδιά

και βρίσκομαι μόνο εγώ από εδώ

κι όλοι οι άλλοι απ’ την ‘αλλη μεριά

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη

η ζωή σαν παράτα περνά

περνά η ζωή σιωπηλό καρναβάλι

ακόμα κι εσύ είσαι απόψε απ’ την άλλη

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη

η ζωή σαν παράτα περνά

και συ στην γιορτή της μαζί της

κι εγώ πουθενά

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη

η ζωή σαν παράτα περνά

περνά η ζωή σιωπηλό καρναβάλι

κι εγώ σε φωνάζω

μα είσαι απ’ την άλλη

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη

η ζωή σαν παράτα περνά

κι εσύ είσαι παιδί της

και φεύγεις μαζί της μακριά

Άσε δεν είναι τίποτα

είναι που χει απόψε νοτιά

κι όταν φυσάει σαν τραύμα πονάει

εκείνη η παλιά μοναξιά

Πάτωμα

στ. Λ.Νικολακοπούλου

μουσ. Στ. Κραουνάκης

Κοντά στα κύματα

θα κτίσω το παλάτι μου

θα βάλω πόρτες

μ’ αλυσίδες και παγώνια

και μες τα κύματα

θα ρίξω το κρεβάτι μου

γιατί κι οι έρωτες

μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια

Θυμώνω εύκολα

Στιχοι/Μουσική Ανδρέας Χατζηαποστόλου

Δίκος Μετα Τιμης

Πριν κουβεντιάσουμε

πριν να τα φτιάξουμε

πριν περπατήσουμε οι δυο

θέλω προσύλωση

κι άκου τη δήλωση

αν θες να κάνουμε χωριό

Θυμώνω εύκολα θυμώνω

γι αυτό εγκαίρως στο δηλώνω

κοίτα πως θα φερθείς μαζί μου

τις πονηριές δεν τις σηκώνω

Θυμώνω εύκολα παιδί μου

με το παραμικρό θυμώνω

Αν συμφωνήσουμε

μαζί θα ζήσουμε

θα σ’ αγαπώ θα μ’ αγαπάς

θα σεργιανίσουμε

και θα γλεντήσουμε

μονάχα κόντρα μη μου πας 

Θέλω να πιω απ' το ποτήρι σου

Στίχοι: Τάκης Σωτήρχος

Μουσική: Ανδρέας Χατζηαποστόλου 

Άλλοι ρωτούνε το φλιτζάνι τα χαρτιά

κι άλλοι ζητούν στα μαγιοβότανα βοήθεια

μα εγώ ζητώ απ' την δική σου τη ματιά

να φανερώσει της καρδιάς σου την αλήθεια

Θέλω να πιω θέλω να πιω

απ' το ποτήρι σου

να μάθω πια τα μυστικά σου

αν μ' αγαπάς αν μ' αγαπάς

όσο σ' αγάπησα

ή θες να φύγω από κοντά σου

θέλω να πιω απ' το ποτήρι σου

να δω τι κρύβει η καρδιά σου

Είσαι διπρόσωπη και πάντα με κρατάς

μες στης αγάπης τη φριχτή αμφιβολία

κι αυτά τα κάνεις γιατί ξέρεις που πατάς

και ξέρεις πάντα να γλιστράς με μαεστρία

Ντουνιά ανακριτή 

Στίχοι:  Π. Κασαπάκης

Μουσική:  Απόστολος Χατζηχρήστος, Σμυρνιωτάκι

Σαν μπω στο καπηλειό για κάνα δυο κρασιά

αρχίζει το κουτσομπολίο και η κακογλωσιά 

Ντουνιά ανακριτή γιατί ρωτάς γιατί, 

τι κάνω στη ζωή αυτή

τι νοιάζεσαι ρωτώ αν πέθανα ή αν ζω 

σ’ αυτό τον κόσμο τον πεζό

Αφού δεν ενοχλώ και ξέρω τι μιλώ

πες μου γιατί να μην τα πιω, πες μου για λόγο ποιο

player" width="560">

Ντουνιά ανακριτή γιατί ρωτάς γιατί 

τι κάνω στη ζωή αυτή, 

τι νοιάζεσαι ρωτώ αν πέθανα ή αν ζω 

σ’ αυτό τον κόσμο τον πεζό

Ντουνιά ανακριτή γιατί ρωτάς γιατί 

τι κάνω στη ζωή αυτή, 

τι νοιάζεσαι ρωτώ αν πέθανα για ζω 

σ’ αυτό τον κόσμο τον πεζό

Αρλέτα - Πεθαίνω από αγάπη για 'σένα

Το τραγούδι της Ερήμου

Μια φελάχα, η μικρούλα η Γιουλαλάμ

τραγουδώντας παίζει ώρες το ταμ ταμ

καθισμένη κάτω από μια χουρμαδιά

περιμένει μ έναν πόθο στην καρδιά

Τα άστρα τα ουρανού κοιτάει

η φελάχα η μικρή

το Σεΐχη τα ρωτά

τάχα που μπορεί να βρει

ήταν σ ένα καραβάνι και με μια ματιά

στην καρδιά της το φεγγάρι άναψε φωτιά

στη σκηνή της το Σεΐχη με φιλιά κερνά

Όμως για κακή της τύχη φεύγει δε γυρνά

Μια φελάχα, η μικρούλα η Γιουλαλάμ

τραγουδώντας παίζει ώρες το ταμ ταμ

καθισμένη κάτω από μια χουρμαδιά

περιμένει μ έναν πόθο στην καρδιά

Τα άστρα τα ουρανού κοιτάει

η φελάχα η μικρή

το Σεΐχη τα ρωτά

τάχα που μπορεί να βρει

ΠΑΤΩΜΑ

Σήμερα δεν αντέχω πολλά, η διάθεση μου σούρνεται στο πάτωμα Κατέβασα ρολά, πήρα άδεια αναρρωτική για σπάνια και ανίατη αρρώστια και. ήλθα σπίτι μόνο για ν΄ ακούσω την Αρλέτα να τραγουδά αυτό το υπέροχο τραγούδι του Κραουνάκη σε στίχους της Νικολακοπούλου: Να`κοιμηθώ στο πάτωμα. Μόνο έτσι μπορούσα να τη βγάλω σήμερα. Εντάξει το λέει κι η Τσανακλίδου στο «Μαμά γερνάω» όμως δεν μπορώ την τόση θεατρικότητα πια στα τραγούδια. Τα θέλω τραγουδισμένα με μια εσωτερικότητα που την βρίσκω σε όλη της την μεγαλοπρέπεια μόνο στην Αρλέτα. Σ’ αυτό συμφωνούσαμε: Ό,τι η «Αρλετική» ερμηνεία αποδίδει την πραγματική εσωτερική διάσταση των τραγουδιών. Και «ΤΟ ΠΆΤΩΜΑ» είναι ένα τραγούδι τόσο εσωτερικό τόσο …ψυχοβγαλτικό που η όποια θεατρικότητα ή μάλλον η όποια υπερβολή στην ερμηνεία του το ακυρώνει, το δυσκολεύει. Είναι σαν ένας εσωτερικός μονόλογος. Αυτό και το υπέροχο "Άσε δεν είναι τίποτα" «Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη η ζωή σαν παράντα περνά…» Σήμερα λοιπόν, «Μετά τιμής» σου αφιερώνω αυτά τα δυο τραγούδια. 

Το πάτωμα 
Από τον δίσκο "Μετά τιμής" 
Στίχοι: Λ. Νικολακοπούλου, μουσική: Στ. Κραουνάκης 

Κοντά στα κύματα

θα κτίσω το παλάτι μου

θα βάλω πόρτες

μ’ αλυσίδες και παγώνια

και μες τα κύματα

θα ρίξω το κρεβάτι μου

γιατί κι οι έρωτες

μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια

Άσε δεν είναι τίποτα 

Άσε δεν είναι τίποτα

Άσε δεν είναι τίποτα

είναι που χει απόψε νοτιά

κι όταν φυσάει σαν τραύμα πονάει

εκείνη η παλιά μοναξιά

Είναι που έρημη μες τα φιλιά

κάνει μπλακ άουτ η καρδιά

και βρίσκομαι μόνο εγώ από εδώ

κι όλοι οι άλλοι απ’ την ‘αλλη μεριά

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη

η ζωή σαν παράτα περνά

περνά η ζωή σιωπηλό καρναβάλι

ακόμα κι εσύ είσαι απόψε απ’ την άλλη

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη

η ζωή σαν παράτα περνά

και συ στην γιορτή της μαζί της

κι εγώ πουθενά

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη

η ζωή σαν παράτα περνά

περνά η ζωή σιωπηλό καρναβάλι

κι εγώ σε φωνάζω

μα είσαι απ’ την άλλη

Απ’ την άλλη μεριά του καθρέφτη

η ζωή σαν παράτα περνά

κι εσύ είσαι παιδί της

και φεύγεις μαζί της μακριά

Άσε δεν είναι τίποτα

είναι που χει απόψε νοτιά

κι όταν φυσάει σαν τραύμα πονάει

εκείνη η παλιά μοναξιά

10+1ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΟΚΕ -Αρλέτα

Το 1988 Η Αρλέτα τραγούδησε στο θέατρο Περοκέ 10+1 νύχτες.

Νύχτες μαγευτικές από αυτές που απλά αφήνεσαι στην γοητεία της φωνής και των υπέροχων τραγουδιών της.

Η υπέροχη αυτή εμπειρία καταγράφηκε σ’ ένα διπλό LP με τον τίτλο βέβαια 10+1 νύχτες στο Περοκέ. (Ο δίσκος κυκλοφόρησε αργότερα και σε CD). Μια πολύ προσεγμένη έκδοση και ακόμα πιο πετυχημένη ηχογράφηση ανεπανάληπτων στιγμών που μόνο ζωντανά μπορείς να πετύχεις.

Ευτυχώς, γιατί μια τέτοια καταγραφή ήταν απαραίτητη για όλους εμάς τους φανατικούς «Αρλετικούς» που την αγαπάμε και θα θέλαμε πότε πότε να την ακούμε και σε Live έκδοση.

Η ίδια η Αρλέτα γράφει στο εσώφυλλο του δίσκου με το γνωστό αυτοσαρκαστικό στυλ της τα πιο κάτω: