Αρλέτα vs Λάκης Παπαδόπουλος! "Εγώ κι εσύ" στο Σταυρό του Νότου...

09 Εγω κι εσυ.wma

Εγώ κι εσύ

Στίχοι/μουσική: Αρλετα

δεν έκανα παρέα αυτούς που πρέπει
κι αγάπησα ανθρώπους
που δε γνώριζε κανείς
στην ίδια γειτονιά τριάντα χρόνια
στο κέντρο μιας Αθήνας τραγικής
και μαγικής

Οι φίλοι σου γελάν με το ρυθμό σου
σου λεν πως είναι αργός,
πολύ αργός
πως έτσι σπαταλάς τον καιρό σου
μα πάντα έτσι ήσουν
- Ευτυχώς
- Δυστυχώς

Εγώ κι εσύ, εγώ κι εσύ
θα ‘μαστε πάντα
οι καλύτεροι εχθροί
Εγώ κι εσύ

Εγώ θα ‘μαι του μύθου η χελώνα
- Κι εγώ;
- Κι εσύ μωρό μου θα ‘σαι ο λαγός
Ο λαγός
(ο κύριος λαγός)

Τρέχα εσύ κι εγώ σε καμαρώνω
κι όταν φτάσεις στο τέρμα θα ‘μαι εκεί
να πίνω τα ουζάκια μου στον ήλιο
κράτα ψηλά
μπορεί και να ‘μαι και ταπί
Ταπί

Εγώ κι εσύ, εγώ κι εσύ
Θα ‘μαστε πάντα
Οι καλύτεροι εχθροί
Εγώ κι εσύ


Τραγούδι που βρίσκεται στο δίσκο "Άσε τα κρυφά κρυμμένα"

Και θα ανεβάσω εδώ ένα youtube που βρήκα ψάχνοντας

Η Αρλέτα και ο Λάκης Παπαδόπουλος στο Σταυρό του Νοτου!!!

.

«Αν σηκωθώ θα έρθω…»

Κάθε
Τρίτη από 18 Οκτωβρίου

Στην κεντρική σκηνή στον Σταυρό του Νότου.

Ώρα έναρξης: 21:30

Αυτό κι αν είναι ΝΕΟ!

Ένα σας λέω ότι εκτός από αγαπημένη μουσική θα έχει πολύ κέφι και πλάκα! Η Αρλέτα ως "του μύθου η χελώνα" να πειράζει τον Λάκη - "Λαγό" και... περίπου να αυτοσχεδιάζουν και να χαίρονται σαν μικρά παιδιά και ναι πάντα... "οι καλύτεροι εχθροί".

Αυτές θα είναι οι πιο κουλ παραστάσεις της Αθήνας που δεν πρέπει να χάσετε με τίποτα!


Α, και...ψιτ, ετοιμάστε τις κάμερες, κινητά και ότι διαθέτει ο καθένας...
Υπάρχει και το Youtube... υπάρχουμε κι εμείς οι άτυχοι!

Ναι;

Περίπου

ΤΙ;

Περίπου

Ναι;
-
τι είπες, τι είπες;


Περίπου


Τι;

Ναι;


Περίπου


Ε, φτάνει πια φτάνει




Από το Δίφωνο του Σεπτεμβρίου

Η Αρλέτα και ο Λάκης, ή μάλλον όταν η Αρλέτα συνάντησε τον Λάκη ή και το ανάποδο, όταν ο Λάκης συνάντησε την Αρλέτα. Δεν συμβαίνει συχνά, κάποιες φορές όμως συμβαίνει. Η ιστορία που γράφεται με τραγούδια να κρύβει από πίσω της και μια σχέση ζωής.

Το πώς συνάντησε η Αρλέτα τον Λάκη δεν έχει πολλή σημασία στην ιστορία μας. Σημασία έχει ότι πέρασαν από πάνω τους, από τα χέρια του και από την φωνή της, μερικά από τα τραγούδια από αυτά που λέμε «τα πιο αγαπημένα». Σημασία έχει επίσης ότι μετά από ποιος ξέρει πόσα χρόνια συναντιούνται και πάλι στην σκηνή.

Χαίρονται και οι δύο, προφανώς, αλλιώς γιατί να το κάνουν. Αν τους ξέρεις και καλύτερα μάλλον θα συμπεράνεις ότι χαίρονται πάρα πολύ. Αλλιώς κανένας από τους δυο τους δεν θα έκλεινε τα ΔευτερόΤριτά του. Η Αρλέτα και ο Λάκης κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη κεντρική σκηνή στον Σταυρό του Νότου. Για όσους τους ξέρουν λίγο παραπάνω από το καλά, η πρόταση αυτή από μόνη της, δεν στέκει. Είναι σχεδόν αδιανόητο. Παρόλα αυτά συμβαίνει. Και εννοείται ότι είναι σπάνιο.

Η Αρλέτα συναντάει τον Λάκη Παπαδόπουλο επί σκηνής. Ο Λάκης παίρνει την κιθάρα του, η Αρλέτα την δική της και «...η Αθήνα ανάβει σαν μεγάλο καράβι». Πόσα αγαπημένα τραγούδια μπορείς να μετρήσεις... «Ήσυχα βράδια», «Τσάι γιασεμιού», Σερενάτα» κ.α. Βάλε παραπάνω από αυτά που μπορείς να μετρήσεις. Είναι περισσότερα τα τραγούδια του Λάκη που έχει πει η Αρλέτα, τα τραγούδια της Αρλέτας σκέτο ή του Λάκη σκέτο, που έχεις αγαπήσει. Περισσότερα από αυτά που έβαλες στο μυαλό σου. Και θα τα χωρέσουν όλα σε ένα πρόγραμμα. Ή τέλος πάντων θα βάλουν τα δυνατά τους.

Είναι συλλεκτικό. Είναι συγκινητικό. Είναι γεγονός. Είναι αλήθεια. Και θα είναι όμορφα. Κανείς δεν προσδοκά τίποτα περισσότερο από το όμορφα. Φτάνει τόσο. Να βρεθούμε, να τα πούμε, να τα τραγουδήσουμε, να τα νοσταλγήσουμε, να τα θυμηθούμε και να είναι όμορφα.

Η Αρλέτα και ο Λάκης θα παίξουν φέτος για τους εαυτούς τους και για τους φίλους τους και όποιον άλλο θέλει να ακούσει την ιστορία τους. Οι πόρτες θα είναι ανοιχτές.

Το άρωμα του τραγούδιου της λίμνης (Ε. Καραίνδρου - Αρλέτα)

 

Από το Άρωμα του τραγουδιού

“…είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου, κι ύστερα μ’ ένα φιλί ψηλά με πας.”

... «Το τραγούδι της λίμνης», και είναι ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που έχει συνθέσει η Ελένη Καραϊνδρου, ενώ παράλληλα, αποτελεί και ένα σημείο συνάντησης ανθρώπων της τέχνης (όχι μόνο της μουσικής) που όμοιό του σπάνια συναντάμε στο τραγούδι.

Μες στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
και γω ψαράς με δίχτυ αδειανό,
θάλασσα εσύ και γω ο ναυαγός σου
στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω.


Είσαι νοτιάς και γω πουλί χαμένο
εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
είσαι βοριάς παγώνεις τα φτερά μου
κι ύστερα μ’ ένα φιλί ψηλά με πας.


Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
και γω παιδί χαμένο, μοναχό
μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω.
.
.

Μέσα απ’ το γνώριμο μουσικό της στιλ, η Καραϊνδρου φτιάχνει ένα τραγούδι που εντάσσεται πλήρως μέσα στο κλίμα του έργου και την σκηνοθετική άποψη του Ντασσέν. Ένα απόλυτα ερωτικό τραγούδι που, τόσο η μελωδία όσο και η δομή του, μάς παραπέμπει με τον τρόπο του σε εκείνο το «Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς» του Μάνου Χατζιδάκι, αποκαλύπτοντας μια βαθιά συγγένεια μεταξύ αυτών των δύο τραγουδιών, αν και μεσολαβούν μεταξύ τους περίπου 45 χρόνια! Η λιτή μελωδία της Καραϊνδρου εξυπηρετεί στην παράσταση το πέρασμα από τη μία πράξη στην άλλη, διατηρώντας στο ακέραιο το κλίμα του έργου και προετοιμάζει την τέταρτη και τελευταία πράξη του «Γλάρου», σαν αποκορύφωμα του δράματος ενός απ’ τα ωραιότερα έργα του Τσέχωφ. «Το τραγούδι της λίμνης» όμως, δεν είναι μονάχα ένα τραγούδι που φτιάχτηκε για μία θεατρική παράσταση. Είναι και μια συνάντηση της μουσικού Ελένη Καραϊνδρου με την Αρλέτα στο ρόλο της στιχουργού!

Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε την Αρλέτα ως στιχουργό (σε αρκετά από τα τραγούδια του δίσκου «Ταξιδεύοντας» έχει γράψει τους στίχους πάνω σε μουσικές του Ανέστη Τριανταφύλλου)· είναι όμως η πρώτη και μοναδική φορά που συνεργάζεται με την Καραϊνδρου και γράφει στίχους για ένα τραγούδι, το οποίο μάλιστα εντάσσεται σε μία θεατρική παράσταση. Όπως είναι φυσικό, η Αρλέτα ζωγραφίζει με την τέχνη και την ευαισθησία της εικόνες που ταιριάζουν απόλυτα στη μελωδία της Καραϊνδρου και εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο τη λειτουργία τού τραγουδιού μέσα στην παράσταση. Και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει η Καραϊνδρου να ερμηνευτεί το τραγούδι, όχι από έναν μόνο τραγουδιστή αλλά από χορωδία, προσθέτει στο κομμάτι ακόμα περισσότερη θεατρικότητα. Κι εδώ ακριβώς είναι που «Το τραγούδι της λίμνης» παύει να είναι ένα απλό τραγούδι που ακούγεται ηχογραφημένο σε μία θεατρική παράσταση, και γίνεται τόπος συνάντησης!

.

Η χορωδία που ακούγεται σ’ αυτή την πρώτη εκτέλεση του «Τραγουδιού της λίμνης», αποτελείται από δύο ηθοποιούς που έπαιρναν μέρος στην παράσταση, τον Χρήστο Καλαβρούζο και τον Δημήτρη Λιγνάδη, από τον σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαϊδη που στη συγκεκριμένη παράσταση είχε το ρόλο του βοηθού σκηνοθέτη δίπλα στον Ντασσέν, την ίδια την Ελένη Καραϊνδρου, την Αρλέτα και τη Μελίνα Τανάγρη. Μια χορωδία που μοιάζει να στήθηκε με μοναδικό κριτήριο το συναίσθημα. Σαν μια παρέα που τραγουδάει την αγάπη γύρω από ένα τραπέζι μετά από το τέλος ενός δείπνου ή σαν τους παλιούς κανταδόρους που γυρνούν στα καντούνια της Κέρκυρας και υμνούν την αγάπη κάτω απ’ τα μπαλκόνια με τα νυχτολούλουδα και τα γιασεμιά. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, ο «Γλάρος» μοιάζει να είναι μονάχα η αφορμή. Η πραγματική ανάγκη είναι να βρεθούν μουσικοί, τραγουδοποιοί και άνθρωποι του θεάτρου κάτω απ’ την ομπρέλα του τραγουδιού και να μοιραστούν στιγμές που ξεπερνούν το εφήμερο μιας θεατρικής παράστασης.

Πέραν του ότι το «Τραγούδι της λίμνης» είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που γράφτηκαν για θεατρική παράσταση κατά την δεκαετία του ’80, αποτελεί και μία ακόμα ακριβή στιγμή κατά την οποία, άνθρωποι της τέχνης που κάτω από άλλες συνθήκες δε θα συναντιόντουσαν ίσως και ποτέ, βρίσκουν τρόπους και αφορμές να βρεθούν, να κοινωνήσουν μέσω του τραγουδιού και μέσα απ’ την απλότητα να μας προσφέρουν ένα υπέροχο τραγούδι που μπορεί και μας συντροφεύει πέρα και έξω απ’ το θεατρικό σανίδι. Τέτοιες συναντήσεις (που η αλήθεια είναι πως βρίσκουμε όλο και πιο σπάνια σήμερα), από τη στιγμή που μας παραδόθηκαν, αξίζει να τις κρατάμε κι εμείς σαν δώρα ακριβά και τις ανασύρουμε απ’ τη μνήμη (συλλογική ή ατομική), όλο και πιο συχνά.

2. Το «Τραγούδι της λίμνης» έχει επίσης τραγουδήσει η Αρλέτα («10 + 1 νύχτες», ζωντανή ηχογράφηση από το Θέατρο Περοκέ), η Μαρία Φαραντούρη («Ωδείο Ηρώδου Αττικού», ζωντανή ηχογράφηση στις 6 Σεπτεμβρίου 1988), η Τάνια Τσανακλίδου («Το μαγικό κουτί», ζωντανή ηχογράφηση στο «Μετρό»), και η Angelique Ionatos («Anthologie»).

.