.
.
Έκανα μια τσάρκα στο youtube να δω τι γίνεται και έπεσα πάνω σ αυτό το πανέμορφο κλιπ, που συνοδεύει το «Ερωτικό», τραγούδι πολυαγαπημένο.
Ένα από τα ωραιότερα του Ελληνικού μουσικού τοπίου. Με την κιθάρα του Νότη Μαυρουδή να κεντά με ευαισθησία ένα υφαντό σπάνιο, με όλους τους αστερισμούς παρόντες, προεξάρχοντος του Σείριου, που τόσο αγαπήθηκε από τον Μάνο Χατζιδάκι!
Τίτλος Δίσκου: Παιδί της γης (1977)
Συνθέτης: Νότης Μαυρουδής
Στίχοι-Μελοποιημένη ποίηση: Μάνος Χατζιδάκις, από την πρώτη ποιητική του συλλογή "Μυθολογία" (1966)
Ερμηνευτές: Αρλέτα & Ηλίας Λιούγκος
Ερωτικό
Ερμηνεύει η Αρλέτα
Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος
Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα
Μαζεύοντ' όλοι οι ποιητές
Κι οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη, πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσ' στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παράθυρό σου
Το πρόσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα
Η αγαπημένη φωνή της Αρλέτας, σαν αστρική προβολή μας αποκαλύπτει όλα τα μυστικά μονοπάτια που κρύβονται στο νου κι’ ακόμη πιο πέρα.
Αιθέριο, αρχίζει το ταξίδι σαν αναγγελία του ονείρου που θα ακολουθήσει… δίχως τόπο, δίχως χρόνο να μας περιορίζει.
Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Παύση
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος
η φωνή, η άρθρωση, η ερμηνεία μας κρατούν το χέρι προσεκτικά, να μη φοβηθούμε να διαβούμε μαζί, βήμα - βήμα το σκοτεινό το δάσος της πεπερασμένης ύπαρξης μας...
… για να μας παραδώσει μ εμπιστοσύνη σε βιολί, κιθάρα και μαντολίνο που θα μας παρασύρουν σ' ένα αέναο στροβίλισμα που μας ανεβάζει στο πιο ψηλό σημείο του στερεώματος, εκεί που κατοικούν μόνο ποιητές και σιωπηλοί εραστές.
Μας αρκεί και μόνο να υπάρχουν...
Και σα να περιμένουν όλα το σινιάλο της χορωδίας για να σηκωθούν σαν αγέρας που φυσάει πέρα δώθε και να πέσουν με ορμή, σαν αναστεναγμός στον ύπνο αγαπημένης μορφής.
Σαν ξύπνημα από όνειρο αλλόκοτο, απ αυτά που αφήνουν μιαν αίσθηση που δε ΄σ' εγκαταλείπει ποτέ.
Μα η φωνή επιμένει, σαν αγέρας μας σηκώσει ψηλά, όλο πιο ψηλά… ίσαμ’ εκεί που η ψυχή εξαϋλώνεται, διασπάται, γίνεται ένα με τη δημιουργία.. Η πραγμάτωση της επιθυμίας που καταλύει την ύλη και κινείται σε πεδία άλλης διάστασης, που μόνο αυτή μπορεί να χαρτογραφήσει.
Κι "όλο το σύμπαν λες και έχει συνεργήσει" για την μαγική αυτή στιγμή, την καληνύχτα του τέλους, όπου σμίγουν όλα τα άϋλα της δημιουργίας!
Καληνύχτα Αρλέτα, σ’ ευχαριστούμε
Ευχαριστούμε με τη σειρά μας την κοπελιά που έφτιαξε αυτό το κλιπ και το μοιράστηκε μαζί μας μέσω youtube.
Γράφει στην εισαγωγή της
Με το "Ερωτικό" με συνδέει μία μικρή, προσωπική ιστορία, που την εμπιστεύθηκα μόνον στον συνθέτη του. Είναι ένα τραγούδι που αγάπησα από την πρώτη στιγμή, από το πρώτο άκουσμα, από τις πρώτες του νότες... Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ... Ένα τραγούδι που θα μ' ακολουθεί και θα τ' ακολουθώ για πάντα...
Κι εμείς το ίδιο, να ξέρεις.
c.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΛΕΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ
Παρασκευή, Μαρτίου 19, 2010
Σάββατο, Μαρτίου 06, 2010
Καληνύχτα Bloggers!
Ο/Η Μαριλενα είπε...
χρόνια της πολλά!
χρόνια ζαχαρωτά :)
Μάρτιος 04, 2010 3:08 μμΗ Roadartist είπε...
Χρόνια πολλά και καλά, με αγάπη!
Ότι καλύτερο στην αγαπημένη Αρλέτα..
Μάρτιος 04, 2010 3:52 μμ
Ο/Η Ανώνυμος Πέτρος είπε...
Χρόνια πολλά Αρλέτα ζωγραφιστά, χρωματιστά.
Σου γράφω μαζί με τις πρώτες νότες του 1ου δίσκου ΑΡΛΕΤΑ
Τι σημαδιακή ήμερα απόκτησα τον 1ο δίσκο της σήμερα (τον αγορά 2 φόρες ... για να είμαι πάντα μέσα) πόσο αιωνιότητα διάρκειας έχει αυτή η φωνή της πραγματικά
ΑΓΓΕΛΟΣ [ ΗΧΟΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟΣ] πόσο πιστή είναι στα πιστεύω της μακάρι να ήμασταν όλοι έτσι. Ζήτω το 66 .!!!
Υ.Γ 1 Αρλέτα μου εσύ πετάς ποιο γρήγορα και από αεροπλάνο.!!
Υ.Γ 2 ΚΛΕ τώρα δεν ζητάω τίποτα έκλεισα την δισκογραφία της φουλ του ρήγα.
Και μια συναυλία αιδώ στην Κύπρο και Τίποτ’ άλλο.
Πέτρος
Μάρτιος 04, 2010 6:15 μμ
Ο A.F.Marx είπε...
Χρόνια πολλά στην πιο ανοιξιάτικη φωνή του ελληνικού τραγουδιού.
Χρόνια πολλά στην Αρλέτα μας
:)
Μάρτιος 04, 2010 11:20 μμ
Η νατασσάκι είπε...
Ε ναι, μόνο ανοιξιάτικη θα μπορούσε να είναι κι αυτή!
Χρόνια της Καλά, Πολλά, χαρούμενα και μελωδικά :)
Μάρτιος 04, 2010 11:36 μμ
Η cle είπε...
@ Τι καλά που είστε όλοι εδώ για να της ευχηθούμε!!!
Αλήθεια βρε, Μαριλενακι φιλενάδα, Νατασσάκι γλυκό και οπωσδήποτε ο Allu fun Marx-ουλίνος, ο αγαπημένος!
Κι εσύ Πέτρο, σχετικά νέος μα πάντα σταθερός fun της Αρλέτας και του Blog των φίλων της, με τον ενθουσιασμό σου, το αγαπησιάρικο το σχολιάκι και η νέα φίλη με το ταξιδιάρικο όνομα, του δρόμου καλιτέχνης… (μα πώς αλλιώς;)
Η quartier libre αν σκάσει μύτη, συμπληρώνουμε ένα καρέ τέλειο!
Πού χάθηκε αυτή καλέ; Έβαλα και τα λουλούδια της...
Μα τι λέω! Που χάθηκα εγώ, δε ρωτάω καλύτερα…
Πρέπει να σας το πω. Με συγκινήσατε, μπαγάσες, που σας βρήκα όλους εδώ, σαν τον παλιό καλό καιρό του Blogo-χωριού μας!
Στ αλήθεια τι φρεσκάδα είχε εκείνη η εποχή σαν 10 χρόνια πίσω μου φαίνεται!
Γίνανε τόσα πολλά που για να σας τα περιγράψω, θέλω άλλα δέκα…
Θυμάστε; Ξύπναγα το πρωί και πρώτη μου δουλειά ήταν να έρθω εδώ, για να… ξεσπάσω, μόνη μου στην αρχή και για να σας βρω μετά που με βρήκε ο Αλλουφάνος!!
Πηγαινοερχόμασταν, ο ένας στο Blogoσπιτάκι του άλλου, παίρναμε «κεραστικά»,ανταλλάσσαμε νέα, σχόλια, ιδέες. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΣΑΜΕ!
Φιάξαμε Ιστορία!
Τώρα με όλα αυτά τα face book My space και δε συμμαζεύεται, τι να το κάνεις…
Μου φτιάξανε, κι απ το ένα κι απ το άλλο. Σιγά μην τρέχω να δω ποιος και αν άφησε μήνυμα. Με το λεμόνι… καμία σχέση.
Στα Blog βγάζαμε τα μέσα μας, στα face και τα space βγάζουνε τα έξω τους! Μόνο όσοι το ζήσανε μπορούν να καταλαβουν τι λέω…
Και νιώθω πραγματικά, πολύ τυχερή που έζησα αυτό το όνειρο, αυτή την αγάπη που βγάζαμε –και που υπάρχει πάντα, το νιώθω κι ας μην το λέω κι ας μην «βρισκόμαστε» πια.
Είχε έναν αέρα… επανάστασης εκείνη η εποχή! 2006, 2007 μέχρι και κείνο το δικό μου Οκτώβρη 07 που… ακόμη μαζεύω τα κομμάτια μου…
Και καπάκι, εκείνη η αποφράδα μέρα με το νέο που μας πάγωσε, το Φεβράρη του 2008! Και η αγωνία, πώς είναι; πώς θα είναι; Κι όλοι περνούσατε από δω και παίρνατε - φέρνατε μηνύματα, αφήνατε την ευχή σας, την ευχή μας, να ζήσει, να ζήσει, να ζήσει…
Και ξέρετε κάτι; Καμιά φορά σκέφτομαι πως… εσείς τη φέρατε πίσω! Με την αγάπη και την (προς)ευχή σας
Τι τα θυμήθηκα τώρα… και πήγε δώδεκα η ώρα, "η ώρα των τρελών"...
Άντε να το διαλύουμε σιγά σιγά
Καληνύχτα Bloggers!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)