Με Σημάδεψες Μεγάλο τραγούδι! Απ αυτά που δεν μπορείς να ξεπεράσεις με τίποτα. Και η ερμηνεία της Αρλέτας μοναδική, πολύτιμη, εξωπραγματική. Ζηλεψα τους μουσικούς και τον ηχολήπτη και όσους ήταν εκεί μάρτυρες μιας τέτοιας κατάνυξης που επικράτησε καθώς η Αρλέτα, ερμήνευε αυτό το κομμάτι...
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΛΕΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ
Σάββατο, Οκτωβρίου 31, 2009
΄Αρλέτα Με σημαδεψες -Και πάλι χαρετε
Με Σημάδεψες Μεγάλο τραγούδι! Απ αυτά που δεν μπορείς να ξεπεράσεις με τίποτα. Και η ερμηνεία της Αρλέτας μοναδική, πολύτιμη, εξωπραγματική. Ζηλεψα τους μουσικούς και τον ηχολήπτη και όσους ήταν εκεί μάρτυρες μιας τέτοιας κατάνυξης που επικράτησε καθώς η Αρλέτα, ερμήνευε αυτό το κομμάτι...
Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009
Αρλέτα: Χόρεψέ μου
Χόρεψέ μου Μουσική: Βαγγέλης Γεωργίου Στίχοι: Αρλέτα
Άλογα τρέχουν τρελά σε λιβάδι
αχάτης τα μάτια μετάξι η ουρά
σε βλέπω καλπάζεις μ' ένα άσπρο πουλάρι
φοράει άσπρη σέλα με κρόσια χρυσά
Χόρεψέ μου, χόρεψε μαζί μου ξανά
χόρεψέ μου, γίνε αγάπη ρυθμός συντροφιά
Ξυπνάω μια σειρήνα ουρλιά χει στο δρόμο
κοιτάω το ρολόι, μεσάνυχτα πια
πεινάω, διψάω, κρυώνω, φοβάμαι
τυλίγομαι τρέμοντας στη μοναξιά
Χόρεψέ μου, χόρεψε μαζί μου ξανά χόρεψέ μου,
γίνε αγάπη ρυθμός συντροφιά
Χόρεψέ μου, χόρεψε γ ια μένα ξανά
χόρεψέ μου, γίνε αγάπη ρυθμός συντροφιά
Ένα ρυθμικό τραγούδι, άγριας μοναξιάς! Σαν όνειρο, που το ξύπνημά του μας επιστρέφει στον εφιάλτη της πραγματικότητας... Η μόνη παρηγοριά: Χόρεψέ μου, χάρεψε για μένα ξανά... Κι όλα μπαίνουν σε άλλη διάσταση με το λικνιστικό ρυθμό και το σιγοτραγούδισμα της Αρλέτας να ξορκίζει τη μοναξιά μας... Απλά υπέροχο το λάτρεψα!
Σάββατο, Οκτωβρίου 24, 2009
ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΕΣ Αρλέτα
ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΕΣ
(στίχοι/μουσική: Αρλέτα)
Όλα τα’ άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε
Αυγουστιάτικο μπουρίνι με ναυάγησες
ότι πιο όμορφο έχω ζήσει ήσουνα εσύ
κράτησε όσο μια δύση μια Ανατολή
μια ανατολή
Όλα τ άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε
Είσαι στο κορμί σαράκι είσαι η τρέλα μου
ό τι ζω μετά από σένα μου το κυνηγάς
μου το διώχνεις το ορίζεις και μου το σκορπάς
και μου το σκορπάς
Όλα τ' άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε
ό τι εσύ ξύπνησες φως μου και δεν κράτησες
ένα ένα δύο δύο αριθμοί απλώς
άλλη αλήθεια δεν ξανάβρα με σημάδεψες
Με σημάδεψες
Τραγούδι Μυσταγωγία.
Μια υπόκωφη βουή μας κυκλώνει σαν καταιγίδα που ζυγώνει και η κιθάρα καθορίζει το τοπίο δειλά σαν χαϊδεύει τις χορδές της για την εισαγωγή της Αρλέτας (Τα κρουστά παραμονεύουν:
«Όλα τα’ άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε».
Η φωνή της με ακινητοποιεί. το νέι κοντανασαίνει συμφωνεί, προτρέπει την Αρλέτα να συνεχίσει ακαπέλα την εξιστόρηση της απόκοσμης αυτής δήλωσης…
«…αυγουστιάτικο μπουρίνι με ναυάγισες» ό,τι πιο όμορφο εχω ζήσει ήσουνα εσύ, κράτησε όσο μια δύση μια ανατολή»
Αβάσταχτο. η ορχήστρα επαναλαμβάνει μόνη της τη φράση αυτή σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, εντείνοντας την αγωνία μας.
Και η Αρλέτα συνεχίζει αποφασιστικά επαναλαμβάνοντας την αρχική δήλωση, σαν για να πάρουμε θάρρος για ν’ αντέξει και να αντέξουμε τα παρα κάτω: Το ντουπελέκι μπαίνει κι στο χορό αποφασιστικά, δένοντας τις σιωπές σε μια πορεία χωρίς δύχτι.
«Όλα τ’ άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε
Είσαι στο κορμί σαράκι, είσαι η τρέλα μου
Ό,τι ζω μετά από σένα μου το κυνηγάς
Μου το διώχνεις το ορίζεις και μου το σκορπάς
Ό,τι ζω μετά από σένα μου το κυνηγάς
Μου το διώχνεις το ορίζεις και μου το σκορπάς…»
Κάνουμε στάση αφήνοντας την ορχήστρα να καθαρίσει το τοπίο, να μας χαϊδέψει το πρόσωπο να μας σκουπίσει το δάκρυ. Η Αρλέτα όμως επιμένει μέχρι αίμα να βγει
«Όλα τα’ άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε
Ό,τι εσύ ξύπνησες φως μου και δεν κράτησες
Ένα ένα δύο δύο αριθμοί απλώς
Άλλη αλήθεια δεν ξανάβρα με σημάδεψες
Ένα ένα δύο δύο αριθμοί απλώς
Άλλη αλήθεια δεν ξανάβρα με σημάδεψες
Αποστασιωπίηση και Κάθαρση με την κιθάρα να παίρνει το βάρος επάνω της για να μείνει μετέωρη για ένα τέλος που… τέλος δεν έχει
Η φωνή της, η ερμηνεία, η άρθρωση, οι παύσεις, η φανταστική ορχήστρα με την κιθάρα του Βασίλη Ρακόπουλου σε συνεχή διάλογο με το νέι και το κοντραμπάσο να κρατά τις ισορροπίες φτιάχνουν μια ατμόσφαιρα Μυσταγωγίας απίστευτη!
My best song ever…
c.
Παρασκευή, Οκτωβρίου 23, 2009
Ο νέος δίσκος είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ!!!
Είναι απλά ΦΑ-ΝΤΑ-ΣΤΙ-ΚΟΣ Τον ακούω ξανά και ξανά Και, μα το θεο, δεν μπορώ να σταθώ σε ένα μόνο τραγούδι. Κάνω να σταθώ στο "με σημάδεψες" μα το επόμενο με παρασύρει στο πιο κάτω. ΄ Χωρίς να θέλω να είναι απόλυτη, όμως έχω την αίσθηση πως είναι ο καλύτερος δίσκος, όχι μόνο της Αρλέτας, αλλά απ' ότι κυκλοφόρησε τα τελευταία χρόνια. Βάλτε ή κολλήστε τα ακουστικά στ' αυτιά σας σας και αφεθείτε.
Κυριακή, Οκτωβρίου 18, 2009
Αρλέτα: "Και πάλι χαίρετε" (o δίσκος)
«Και πάλι χαίρετε!» μας λέει η Αρλέτα, επανερχόμενη στη δισκογραφία, μ’ ένα διπλό άλμπουμ και με καινούρια τραγούδια μετά από 13 χρόνια. Όπως λέει και η ίδια «Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα μετά από κάπου δεκατρία χρόνια θα κατάφερνα να ξεφουρνίσω ένα καινούριο και μάλιστα διπλό cd.
Ήταν η τρίτη φορά που ξεκινούσε, τις δύο προηγούμενες σκόνταψε άδοξα σε προβλήματα της υπέροχης υγείας μου.
Τα πρώτα τραγούδια που έγιναν ήταν remix παλιότερων αριστουργημάτων μου, που τα φτιάχναμε με τον Ηλία (Κατελάνο) στο σπίτι του, δηλαδή αυτός τα έφτιαχνε κι εγώ κάθε λίγο χανόμουνα σε κάποιο νοσοκομείο».
Το πρώτο cd περιλαμβάνει τα καινούρια τραγούδια κι ένα ορχηστρικό.
Την μουσική υπογράφει η Αρλέτα, ο Βαγγέλης Γεωργίου και ο Βασίλης Ρακόπουλος ενώ τους στίχους η Αρλέτα και από ένα τραγούδι η Σάννυ Μπαλτζή, η Σωτηρία Μπαβέλου και ο Αλέξανδρος Δήμας. Το «Με σημάδεψες», σε μουσική και στίχους της Αρλέτας το ερμηνεύει εδώ σε δεύτερη εκτέλεση ενώ το «Αγαπάω τη βροχή» το έχει ξανατραγουδήσει σε παλιότερο άλμπουμ της, με άλλη ενορχήστρωση.
Το δεύτερο cd περιλαμβάνει επανεκτελέσεις μεγάλων επιτυχιών της σε νέα όμως ενορχήστρωση καθώς και κάποια απρόσμενα τραγούδια, όπως το «Plaisir d’ amour» ή τα παραδοσιακά «Στης πικροδάφνης τον ανθό», «Ο βουτηχτής» και «Κοντούλα λεμονιά», που η Αρλέτα ερμηνεύει με τον μοναδικό της τρόπο. Η ενορχήστρωση είναι του Βασίλη Ρακόπουλου και τη διεύθυνση παραγωγής υπογράφει ο Γιώργος Μακράκης.
Με τα λόγια της Αρλέτας: «Το σωτήριον 2009, κατόπιν επιμονής και υπομονής του τελευταίου των Μοϊκανών και παλιού συνεργάτη μου από τα ηρωικά χρόνια Γιώργου Μακράκη, ο οποίος ευτυχώς είναι μεγάλης αντοχής, ξεκινήσαμε πάλι. Σας τα λέω περιληπτικά γιατί αν βάλω λεπτομέρειες, μάλλον για μυθιστόρημα πάω. Επέμενε για διπλό cd, μιας και όταν είσαι πάνω από σαράντα χρόνια φούρναρης, πρέπει να το γιορτάζεις με κάτι. Δεν πίστευα ούτε σε μονό cd. Αλλά ο Γιώργος είναι της άποψης ότι τρώγοντας έρχεται η όρεξη και τελικά δίκιο είχε. Σιγά σιγά θυμήθηκα υλικό που είχε ως δια μαγείας συγκεντρωθεί αυτά τα χρόνια της απουσίας, το οποίο τελικά δεν εστερείτο ουσίας νομίζω. Εκλήθη στα όπλα ο παλαιός των ημερών Βασίλης Ρακόπουλος και σιγά σιγά άρχισε να παίρνει σχήμα αυτό το ‘Και πάλι χαίρετε!’».
Και με το απαράμιλλο χιούμορ αλλά και την ειλικρίνειά της, συμπληρώνει: «Αν δεν είναι του γούστου σας, πετάξτε το γρήγορα στα περιστέρια. Αν είναι, θα χαρώ χαρά μεγάλη η νεκραναστημένη. Βγήκα από τα πέτρινα χρόνια μου με χρέη προς όλους όσους στάθηκαν δίπλα μου και τους ευχαριστώ από καρδιάς, ως τον τελευταίο που έστειλε e-mail ή έκανε μια προσευχή όταν την χρειαζόμουνα τόσο. Και ήταν πολλοί, πολύ περισσότεροι απ’ ό,τι μπορούσα να φανταστώ. Ζητώ συγνώμη, δεν το ήξερα. Ελπίζω κάτι να τους προσφέρω και τώρα. Και πάλι χαίρετε, φίλοι μου. Ευχαριστώ από καρδιάς».
Τα σχέδια στο εξώφυλλο και το ένθετο είναι της Αρλέτας.
CD 1
1. Άγγελος ( Ήχος κρυστάλλινος)
Βαγγέλης Γεωργίου – Αρλέτα
2. Αγαπάω τη βροχή
Αρλέτα – Αλέξανδρος Δήμας
3. Χίλια κομμάτια
Βαγγέλης Γεωργίου – Αρλέτα
4. Με σημάδεψες
Αρλέτα
5. Ραπ-συριστικό
Βαγγέλης Γεωργίου – Αρλέτα
6. Εξάρχεια (Τέλος εποχής)
Αρλέτα – Sunny Μπαλτζή
7. Αχ, ωραία μου πατρίδα
Αρλέτα
8. Αχ, Kill Billy
Βασίλης Ρακόπουλος – Αρλέτα
9. Εγώ δεν έχω φίλους
Αρλέτα – Σωτηρία Μπαβέλου
10. Φθινόπωρο Οργανικό
Βασίλης Ρακόπουλος
11. Τούτη η εποχή
Βασίλης Ρακόπουλος – Αρλέτα
12. Χόρεψέ μου
Βαγγέλης Γεωργίου – Αρλέτα
CD 2
1. Μπαρ «Το ναυάγιο»
Αρλέτα
2. Batida de coco
Λάκης Παπαδόπουλος – Μαριανίνα Κριεζή
3. Σχιζοφρένεια
Αρλέτα
4. Μπέμπα
Αρλέτα
5. Τσιφτετέλι ξιδάτο
Αρλέτα
6. Τσιμεντούπολη
Αρλέτα
7. Τα ήσυχα βράδια
Λάκης Παπαδόπουλος – Μαριανίνα Κριεζή
8. Κλαις
Λεό Ραπίτης – Κώστας Κοφινιώτης
9. Ο βουτηχτής
Παραδοσιακό νανούρισμα
10. Στης πικροδάφνης τον ανθό
Παραδοσιακό Ηπείρου
11. Κοντούλα λεμονιά
Παραδοσιακό Ηπείρου
12. Plaisir d’amour
Jean-Paul Martini, Jean-Pierre Florian
13. Τα ήσυχα βράδια Οργανικό
Λάκης Παπαδόπουλος
Εταιρεία: LEGEND - MODERN TIMES
Κυκλοφορία: 15/10/2009
Άγγελος ( Ήχος κρυστάλλινος)
Βαγγέλης Γεωργίου – Αρλέτα
Μιαν άδεια νύχτα μες στον καθρέφτη
πίσω απ` τον πάγκο είδα
γερμένο κι άδειο έρμαιο ναυάγιο
μες στο ποτήρι είδα
κάτι σαν φλόγα, κάτι σαν πάγο.
Ήχος κρυστάλλινος και ραγισμένος
άγγελος σε σκαμνί συλλογισμένος
κι έγινε θρύψαλα μες στον καθρέφτη
πίσω απ` τον πάγκο η νύχτα
κι έγινα κόκκινο
η μήπως άσπρο
μες στο ποτήρι και ήπια
κι έγινε μέρα στυφή και πράσινη
ο ήλιος έπεσε μες στο ποτήρι
μέσα στο κρύσταλλο
κι αποτρελάθηκε
Αγαπάω τη βροχή
Αγαπάω τη βροχή
(στίχοι Αλεξανδρου Δημα
Μουσικη Αρλέτας)
Αγάπησα τον άνεμο, τ’ αδέσποτα σκυλιά
Τους δρόμους που με περνούνε
για να ξεχνώ την πίκρα
Κι εκείνα εκεί τα όμορφα και σιωπηλά παιδιά
Που βάφουνε τα χείλια τους
Και χάνονται στη νύχτα
Αγαπάω τη βροχή, αγαπάω τη βροχή
Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες
Αγάπησα τα μάτια σου που ήταν σαν κρασί
Και τις ασπρόμαυρες σκιές
που γέμιζαν οθόνες
Κι εκείνες τις πολύπλοκες
της μνήμης μυρωδιές
Που αφήνουνε στο διάβα τους
Οι γερασμένες πόρνες
Αγαπάω τη βροχή, αγαπάω τη βροχή
Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες
Αγάπησα τα όνειρα Που τα ‘πνιξε η ζωή
Αυτά που δεν πετάξανε
και όνειρα θα μείνουν
Κι εκείνους τους παράξενους
του κόσμου ναυαγούς
Που αρνήθηκαν πεισματικά
Ενήλικες να γίνουν
Αγαπάω τη βροχή,
αγαπάω τη βροχή
Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες
Εγώ δεν έχω φίλους
Αρλέτα – Σωτηρία Μπαβέλου
Στίχοι: Σωτηρία Μπαβέλου
Μουσική: Αρλέτα
Εγώ δεν έχω φίλους
Και μόνη μου μιλώ
Εσύ που έχεις χίλιους για να παίζεις
Για στείλε κι από δω
Περπάτα λίγο δίπλα μου
Ο κόσμος να μας δει
Και όλοι να νομίζουνε αστέρι μου
Πως είμαστε μαζί
Και πάμε αν θέλεις μια βραδιά
Μια βόλτα ως τον Πειραιά
Σαρωνικό αστέρι μου παλάτι μου
Να κάνω το κομμάτι μου
Εγώ δεν έχω φίλους
κι ο χρόνος τιμωρεί
Αυτούς που προσπεράσανε και χάσανε
Μια νύχτα τη ζωή
Περπάτα λίγο δίπλα μου
Ο κόσμος να μας δει
Και όλοι να νομίζουνε αστέρι μου
Πως είμαστε μαζί
Και πάμε αν θέλεις μια βραδιά
Μια βόλτα ως τον Πειραιά
Σαρωνικό αστέρι μου παλάτι μου
Να κάνω το κομμάτι μου
.
Σχιζοφρένεια Αρλέτα
Με σημάδεψες Αρλέτα
Χόρεψέ μου Βαγγέλης Γεωργίου – Αρλέτα
Εξάρχεια (Τέλος εποχής) Αρλέτα – Sunny Μπαλτζή
Βρήκα μεσημεριάτικα το εξής μήνυμα: "τρέξε τρέξε, κυκλοφόρησε η ΑΡΛΕΤΑ, έχω δει και το εξώφυλλο δες μια μάτια στο musical.gr Τρέχω για την αναζήτηση" ΠΕΤΡΟΣ ...που σήμανε συναγερμό... Μπήκα κατ ευθείαν στο link που άφησε ο φίλος ο Πέτρος και ΤΟ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΑ! Θα μου έρθει αύριο εδώ στο σπίτι με UPS -(νάναι καλά οι άνθρωποι) (κι ας μην είσαι εδώ να περιμένουμε μαζί... θυμάσαι;)
Ακολουθεί η συνέντευξη της Αρλέτας στον Γιώργο Ιωάννου άκριβώς πιο κάτω δε θυμάμαι τώρα από που την "έκλεψα"...
Συνέντευξη της Αρλέτας στον Οδυσσέα Υωάννου 
Kάποιοι άνθρωποι είναι μόνιμα στο μυαλό σου όπως τους πρωτοείδες, σαν συμμαθητές από το Δημοτικό που έχεις να τους συναντήσεις από τότε. Κυριακή πρωί πήγαινα στην πλατεία Κυψέλης να συναντήσω το κορίτσι με την κιθάρα, τη μελαγχολική φωνή και το «υγρό» όνομα. Είχαμε να βρεθούμε από τότε που γράφαμε μαζί στο περιοδικό ΜΕΤΡΟ. Ηξερα βέβαια τη μεγάλη περιπέτεια με το εγκεφαλικό, ήμουν προετοιμασμένος. Είχα ήδη ακούσει σπίτι μου τον νέο της δίσκο, με είχαν συγκινήσει ιδιαίτερα τα καινούργια τραγούδια της και χτυπούσα το κουδούνι της. «Ποιος είναι παρακαλώ;» Τη λέξη παρακαλώ είχα χρόνια να την ακούσω σε κουδούνι. Της το ανέφερα. «Γιατί, ματάκια μου, σου κάνει εντύπωση ένα παρακαλώ;» μου λέει. Μόλις κάθισα στον καναπέ, μου αποκάλυψε: Α: «Το ότι είσαι εδώ τώρα και μιλάμε είναι ένα θαύμα, έφτασα πολύ κοντά στο να μην ξαναδώ ποτέ κανέναν από τους παλιούς φίλους πια». ΟΙ: Τι συνέβη; Α: Ήταν βαρύ εγκεφαλικό. Έπρεπε να με προλάβουν και να με χειρουργήσουν άμεσα. Ήταν μια πολύ δύσκολη επέμβαση, αλλά όλα πήγαν καλά και δεν μου άφησε κανένα κουσούρι, εκτός από ένα μικρό έλλειμμα στην ισορροπία, αλλά ανισόρροπη ήμουν πάντα… Όταν ξύπνησα ύστερα από τέσσερις μέρες, χορεύαν όλοι οι γιατροί γύρω από το κρεβάτι, δεν το πίστευαν. Το ποσοστό επιτυχίας για μια τέτοια επέμβαση ήταν ένα στα εκατό και το ποσοστό επιβίωσης ένα στα τριακόσια! Τη ζημιά την έπαθα αμέσως μετά, από πνευμονία -ενδονοσοκομειακή μόλυνση- και απέκτησα κάποια κινητικά προβλήματα. ΟΙ: Όλο αυτό το πέρασες λέγοντας «γιατί όχι και σ' εμένα» ή «γιατί γαμώτο σ' εμένα»; Α: Και τα δύο τα είπα. Και τα λέω χρόνια τώρα. Έχω προβλήματα υγείας από μικρή, στα 23 μου πέρασα φυματίωση. Με έχουν ανοίξει χειρουργοί πολλές φορές σε πολλά σημεία, με αποκορύφωμα το κεφάλι μου. Ελπίζω πως δεν έχει μείνει κάτι άλλο να ανοίξουν… ΟΙ: Μου δίνεις την εντύπωση, μέσα από τη δουλειά σου και τα λεγόμενά σου σε συνεντεύξεις, πως έχεις δεθεί περισσότερο με δρόμους και πλατείες παρά με ανθρώπους. Α: Είναι αλήθεια πως για ανθρώπους και ανθρώπινες καταστάσεις γράφω σπάνια. Ό,τι και να γράψεις ο άλλος το εκλαμβάνει ως ερωτικό τραγούδι, και εμένα τα ερωτικά τραγούδια δεν μου αρέσουν. Τον έρωτα τον ζω, δεν τον τραγουδάω. Δεν μου αρέσει το συναίσθημα που εκφράζεται κραυγαλέα, σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Η μόνη ηθοποιός που άκουσα να ωρύεται, να κραυγάζει και να μη με ενοχλεί ήταν η Κατίνα Παξινού, αλλά και η ηθοποιός στον Ιβάν, που, αντί να σκοτώσει τον Ιβάν, σκοτώνει το παιδί της. Η τραγωδία είναι κάτι πολύ βαθύτερο, σκάβεις προς τα μέσα, όχι προς τα έξω. Το ίδιο πιστεύω και για τον έρωτα. Έχεις δίκιο που λες πως έχω δεθεί με δρόμους και πλατείες. Έχω δεθεί με την πόλη. Όλη μου τη ζωή την έζησα στο Τρίγωνο του Θανάτου. Γεννήθηκα στο Μεταξουργείο, έμεινα μέχρι τα δώδεκα, μετά πήγα στα Εξάρχεια για όλα τα υπόλοιπα χρόνια και εδώ και τρία χρόνια είμαι μετανάστρια στην Κυψέλη. Ελπίζω να επιστρέψω στα Εξάρχεια, είναι η πιο όμορφη συνοικία του κόσμου και η πιο ανεκτική, ανέχεται τους πάντες εκτός από τους μπάτσους. ΟΙ: Τα τελευταία 14 χρόνια που δεν δισκογραφούσες, τι έκανες; Α: Έγραφα συνέχεια, κυρίως στίχους, και ζωγράφιζα. Δεν έχω μόνο το τραγούδι για να ισορροπώ, μπορώ να κάνω πολλά πράγματα με τα χέρια μου. Μικρή, με έβαζαν και έφτιαχνα τα καλύτερα σπαθιά και τόξα για τα παιχνίδια. Το τραγούδι θέλω να το φροντίσω πολύ πριν το δώσω έξω. Είμαι πολύ προσεκτική. Για παράδειγμα, όταν έγραφα το «Μπαρ το Ναυάγιο», κατανάλωσα πολύ χρόνο και σκέψη ώστε να μην μην προσβάλω κάποιον με αυτό το τραγούδι, και αναφέρομαι σε εκείνους που πιστεύουν στη θρησκεία. Είμαι άνθρωπος ένθεος, αλλά άθρησκος. Όμως, σέβομαι πολύ την πίστη των άλλων. Είναι πολύ σημαντική η πίστη για πολλούς ανθρώπους και, εφόσον δεν έχω να προσφέρω σε αυτούς τους ανθρώπους κάτι καλύτερο από αυτό που πιστεύουν, το σέβομαι και δεν το θίγω. ΟΙ: Ούτε μετά τη μεγάλη περιπέτεια υγείας αισθάνθηκες την ανάγκη να πλησιάσεις σε κάτι «ανώτερο» για να κρατηθείς; Α: Σου απάντησα, είμαι άνθρωπος ένθεος, αλλά άθρησκος. Η θρησκεία είναι σαν τα κόμματα, που θεωρούν πως τα ίδια είναι η πολιτική, αλλά πολιτική είναι οι άνθρωποι. Τι είναι ο Θεός δεν θα το πλησιάσουμε ποτέ, αλλά μου αρέσουν πολύ τα πράγματα που δεν μπορώ να εξηγήσω. ΟΙ: Ανεξάρτητα από δισκογραφία, οι ζωντανές εμφανίσεις σού λείπουν; Α: Πολύ! Ίσως είναι το μόνο που μου έλειπε αυτά τα χρόνια. Ακόμη όμως δεν έχω ξεπεράσει το άγχος. Όταν ξεκίνησα, σχεδόν παιδί, ήμουν τελείως απροετοίμαστη γι' αυτό που τελικά μου συνέβη στο τραγούδι. Δεν το έχω ξεπεράσει απόλυτα. Διαπιστώνω με έκπληξη πως υπάρχουν πολύ νέα παιδιά που ξέρουν τη δουλειά μου και με αγαπάνε. Δεν το καταλαβαίνω. ΟΙ: Τι εξήγηση δίνεις; Α: Καμία απολύτως. Αν μπορείς εσύ να με βοηθήσεις να καταλάβω… Σε μια συναυλία πιάνω ένα πολύ μικρό κοριτσάκι και του λέω «εσύ, μαναράκι μου, τι δουλειά έχεις εδώ;» και μου λέει «είστε το μόνο πράγμα για το οποίο δεν διαφωνώ με τη μαμά μου!». ΟΙ: Το παρακολουθείς το ελληνικό τραγούδι; Α: Όσο μπορώ, και βρίσκω πράγματα που μου αρέσουν πολύ. Όμως, τα πολύ μοντέρνα συγκροτήματα και αρκετοί πιτσιρικάδες δεν θα έλεγα πως μου αρέσουν ιδιαίτερα. Δεν τα κρίνω, απλώς κάθε γενιά έχει την εποχή της, εγώ έχω τη δική μου και δεν πρόκειται να παραστήσω πως είμαι άλλης εποχής. Είμαι μια ηλικιωμένη καλλιτέχνις που απολαμβάνει το δώρο να αρέσει σε νέους ανθρώπους. ΟΙ: Ψηφίζεις; Α: Όχι, και δεν θα συγχωρέσω ποτέ όλα τα κόμματα που δεν μπορώ πια να ψηφίσω. Κοντεύω να πεθάνω από αηδία. ΟΙ: Για ποιους λόγους θα ξαναψήφιζες; Α: Θα δεχόμουν κάποιος να θέσει υποψηφιότητα αφού πρώτα κάνει τρία πολύ απλά πράγματα: να στέλνει τα παιδιά του στα σχολεία που προορίζει για τα παιδιά του 90% του λαού του, τα δημόσια, να πηγαίνει ο ίδιος και η οικογένειά του στα νοσοκομεία που προορίζει για το 90% του λαού του, τα δημόσια, και να κινείται κάθε μέρα μόνο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. ΟΙ: Ποτέ δεν πλησίασες σε κάποιον πολιτικό σχηματισμό; Α: Συγκεκριμένα όχι, σε γενική κατεύθυνση ναι. Είμαι με τη μεριά των χαμένων, οι κερδισμένοι δεν με χρειάζονται. ΟΙ: Εσύ τι είσαι; Α: Τώρα τελευταία αισθάνομαι πως δεν πήγε τελείως χαμένη η ζωή μου. Ίσως κάτι μικρό πρόσφερα και αυτό είναι το σημαντικότερο που μου έχει συμβεί. ΟΙ: Όπως δεν σου αρέσει η κραυγαλέα έκφραση στον έρωτα, το ίδιο συμβαίνει και με την πολιτική. Αυτή η αηδία που νιώθεις δεν βγαίνει ως θυμός στα τραγούδια σου. Στο τραγούδι «Πατρίδα», στον νέο σου δίσκο, λες απλά «κάτι μας ρίχνουν στο νερό». Α: Δεν θέλω να πετάω στα μούτρα κανενός τίποτα. Δεν πιστεύω σε αυτήν τη θυμωμένη μορφή έκφρασης. Δεν προσφέρει τίποτα. Ένας εντυπωσιασμός είναι και ορισμένες φορές ένας εξυπνακισμός. Στην Ελλάδα, ο έξυπνος δεν μου κάνει. Αν δεν αλλάξει η αντίληψη που έχουμε για την εξυπνάδα, θα πάμε κατά διαόλου. Τον καταφερτζή, το λαμόγιο, τον θεωρούμε έξυπνο. Άνοιξε και την τηλεόραση και δες ποιοι κυκλοφορούν στα κανάλια. Δεν μπορώ να το καταπιώ. Είμαστε κάτω από την Ουγκάντα! ΟΙ: Αυτό μας αξίζει; Α: Όχι. Είναι κρίμα, γιατί είμαστε σε μια χώρα που έχει τα πάντα. Αν ήθελε… Μια χώρα γεμάτη ταλέντα και δυνατά μυαλά. Πού στο καλό είναι αυτοί οι άνθρωποι; Σπίτια τους; Είχα την τύχη να γνωρίσω την Ελλάδα αχάλαστη. Αυτός ο λαός κάποτε -ακόμη και στις δυσκολότερες περιόδους της Ιστορίας μας- είχε έμφυτη αισθητική. Πού χάθηκε; Εδώ έχει αρχίσει να θεωρείται υποτιμητικό να μιλάς ελληνικά. Βλέπεις ακόμη και τα παιδιά να φτιασιδώνονται και να ασχημαίνουν. Δεν καταλαβαίνουν πως, όταν είναι πολύ νέος ένας άνθρωπος, σπανίως δεν είναι όμορφος, τι τα θέλουν όλα αυτά; Είναι αντιαισθητικό και για μένα η ηθική με την αισθητική είναι ένα, ταυτίζονται. Είμαστε πια ένας λαός χωρίς αγωγή, χωρίς ευγένεια, χωρίς παιδεία και χωρίς πραγματικές ευκαιρίες. Τις ευκαιρίες στους λαούς τις δίνουν οι αρχηγοί, και οι αρχηγοί στην Ιστορία της Ελλάδας -εκτός από έναν ή δύο- βρωμάνε! ΟΙ: Είναι θέμα ανικανότητας ή φαντάζεσαι κάτι άλλο; Α: Είναι μόνο θέμα παιδείας. Εγώ χρωστάω τα πάντα στους δασκάλους μου. Ήμουν πολύ τυχερή σε αυτό. Όμως, δεν ήμουν τυχερή μόνο επειδή τους βρήκα στο δρόμο μου, αλλά γιατί, όταν τους είδα, τους κατάλαβα, διέκρινα πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν σημαντικοί δάσκαλοι και τους ρούφηξα. Ήμουνα μαθήτρια του Πρεβελάκη, του Μόραλη, του Σαραφιανού και της Αντιγόνης Θρεψιάδη. Αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι καθόρισαν τη ζωή μου. Βέβαια, και οι γονείς μου. Έμαθα πολλά, κυρίως από τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν γιατρός, αλλά είχαμε την «ατυχία» να είναι ιδεολόγος γιατρός, και ένας ιδεολόγος γιατρός βγάζει λιγότερα από έναν ειδικευμένο εργάτη… ΟΙ: Άρα ήσουν πολύ καλή «μαθήτρια». Θα μπορούσες να γίνεις και πολύ καλή «δασκάλα»; Α: Όχι, δεν θα μπορούσα. Μπορώ να γίνω καλή δασκάλα μόνο σε αυτούς που θα με παρατηρήσουν. Να διδάξω δεν ξέρω. Ίσως κάποιος μπορεί να μάθει από μένα, αλλά χωρίς να το ξέρω, χωρίς να το έχω επιδιώξει. ΟΙ: Όταν θυμώνεις πολύ, τι κάνεις; Α: Βαράω! Δεν εκτονώνομαι με τα λόγια. Αν με θυμώσεις πολύ, απλώς θα σε δείρω… Δεν το πιστεύει εύκολα άνθρωπος, γιατί είμαι πολύ ήπια και στις εκφράσεις μου και στις κινήσεις μου, αλλά ρώτα όσους με έχουν δει αλλιώς. Έχεις ακούσει για το λυσσασμένο πρόβατο;… ΟΙ: Από τι κρατιέσαι και παίρνεις δύναμη; Α: Από τίποτα συγκεκριμένο πια. Η ίδια η ζωή με κρατάει, είμαι ερωτευμένη μαζί της, αλλιώς δεν θα ζούσα τώρα. Δεν μου αρέσει να περιγράφω τα δεινά μου, αλλά, πίστεψέ με, έχω περάσει από πολύ δύσκολες καταστάσεις. Μια τέτοια βιώνω και τώρα. Στην ηλικία που είμαι, να εξαρτώμαι εδώ και ένα χρόνο από άλλους, σαν να είμαι βρέφος, δεν είναι ευχάριστο. Σου έφτιαξα έναν καφέ και αισθάνθηκα πολύ καλά. Το ότι μπόρεσα να σηκωθώ μόνη μου και πήγα να κάνω καφέ ήταν ένα όνειρο με το οποίο πέρασα μήνες ολόκληρους. Από εκεί και πέρα τι να σου πω; info:cd «Και πάλι χαίρεται». Είναι διπλό, το ένα έχει καινούργιες ερμηνείες και ενορχηστρώσεις παλαιότερων τραγουδιών και το άλλο έχει καινούργια τραγούδια. (Πηγή: Περιοδικό «Κ»)
Kάποιοι άνθρωποι είναι μόνιμα στο μυαλό σου όπως τους πρωτοείδες, σαν συμμαθητές από το Δημοτικό που έχεις να τους συναντήσεις από τότε. Κυριακή πρωί πήγαινα στην πλατεία Κυψέλης να συναντήσω το κορίτσι με την κιθάρα, τη μελαγχολική φωνή και το «υγρό» όνομα. Είχαμε να βρεθούμε από τότε που γράφαμε μαζί στο περιοδικό ΜΕΤΡΟ. Ηξερα βέβαια τη μεγάλη περιπέτεια με το εγκεφαλικό, ήμουν προετοιμασμένος. Είχα ήδη ακούσει σπίτι μου τον νέο της δίσκο, με είχαν συγκινήσει ιδιαίτερα τα καινούργια τραγούδια της και χτυπούσα το κουδούνι της. «Ποιος είναι παρακαλώ;» Τη λέξη παρακαλώ είχα χρόνια να την ακούσω σε κουδούνι. Της το ανέφερα. «Γιατί, ματάκια μου, σου κάνει εντύπωση ένα παρακαλώ;» μου λέει. Μόλις κάθισα στον καναπέ, μου αποκάλυψε: Α: «Το ότι είσαι εδώ τώρα και μιλάμε είναι ένα θαύμα, έφτασα πολύ κοντά στο να μην ξαναδώ ποτέ κανέναν από τους παλιούς φίλους πια». ΟΙ: Τι συνέβη; Α: Ήταν βαρύ εγκεφαλικό. Έπρεπε να με προλάβουν και να με χειρουργήσουν άμεσα. Ήταν μια πολύ δύσκολη επέμβαση, αλλά όλα πήγαν καλά και δεν μου άφησε κανένα κουσούρι, εκτός από ένα μικρό έλλειμμα στην ισορροπία, αλλά ανισόρροπη ήμουν πάντα… Όταν ξύπνησα ύστερα από τέσσερις μέρες, χορεύαν όλοι οι γιατροί γύρω από το κρεβάτι, δεν το πίστευαν. Το ποσοστό επιτυχίας για μια τέτοια επέμβαση ήταν ένα στα εκατό και το ποσοστό επιβίωσης ένα στα τριακόσια! Τη ζημιά την έπαθα αμέσως μετά, από πνευμονία -ενδονοσοκομειακή μόλυνση- και απέκτησα κάποια κινητικά προβλήματα. ΟΙ: Όλο αυτό το πέρασες λέγοντας «γιατί όχι και σ' εμένα» ή «γιατί γαμώτο σ' εμένα»; Α: Και τα δύο τα είπα. Και τα λέω χρόνια τώρα. Έχω προβλήματα υγείας από μικρή, στα 23 μου πέρασα φυματίωση. Με έχουν ανοίξει χειρουργοί πολλές φορές σε πολλά σημεία, με αποκορύφωμα το κεφάλι μου. Ελπίζω πως δεν έχει μείνει κάτι άλλο να ανοίξουν… ΟΙ: Μου δίνεις την εντύπωση, μέσα από τη δουλειά σου και τα λεγόμενά σου σε συνεντεύξεις, πως έχεις δεθεί περισσότερο με δρόμους και πλατείες παρά με ανθρώπους. Α: Είναι αλήθεια πως για ανθρώπους και ανθρώπινες καταστάσεις γράφω σπάνια. Ό,τι και να γράψεις ο άλλος το εκλαμβάνει ως ερωτικό τραγούδι, και εμένα τα ερωτικά τραγούδια δεν μου αρέσουν. Τον έρωτα τον ζω, δεν τον τραγουδάω. Δεν μου αρέσει το συναίσθημα που εκφράζεται κραυγαλέα, σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Η μόνη ηθοποιός που άκουσα να ωρύεται, να κραυγάζει και να μη με ενοχλεί ήταν η Κατίνα Παξινού, αλλά και η ηθοποιός στον Ιβάν, που, αντί να σκοτώσει τον Ιβάν, σκοτώνει το παιδί της. Η τραγωδία είναι κάτι πολύ βαθύτερο, σκάβεις προς τα μέσα, όχι προς τα έξω. Το ίδιο πιστεύω και για τον έρωτα. Έχεις δίκιο που λες πως έχω δεθεί με δρόμους και πλατείες. Έχω δεθεί με την πόλη. Όλη μου τη ζωή την έζησα στο Τρίγωνο του Θανάτου. Γεννήθηκα στο Μεταξουργείο, έμεινα μέχρι τα δώδεκα, μετά πήγα στα Εξάρχεια για όλα τα υπόλοιπα χρόνια και εδώ και τρία χρόνια είμαι μετανάστρια στην Κυψέλη. Ελπίζω να επιστρέψω στα Εξάρχεια, είναι η πιο όμορφη συνοικία του κόσμου και η πιο ανεκτική, ανέχεται τους πάντες εκτός από τους μπάτσους. ΟΙ: Τα τελευταία 14 χρόνια που δεν δισκογραφούσες, τι έκανες; Α: Έγραφα συνέχεια, κυρίως στίχους, και ζωγράφιζα. Δεν έχω μόνο το τραγούδι για να ισορροπώ, μπορώ να κάνω πολλά πράγματα με τα χέρια μου. Μικρή, με έβαζαν και έφτιαχνα τα καλύτερα σπαθιά και τόξα για τα παιχνίδια. Το τραγούδι θέλω να το φροντίσω πολύ πριν το δώσω έξω. Είμαι πολύ προσεκτική. Για παράδειγμα, όταν έγραφα το «Μπαρ το Ναυάγιο», κατανάλωσα πολύ χρόνο και σκέψη ώστε να μην μην προσβάλω κάποιον με αυτό το τραγούδι, και αναφέρομαι σε εκείνους που πιστεύουν στη θρησκεία. Είμαι άνθρωπος ένθεος, αλλά άθρησκος. Όμως, σέβομαι πολύ την πίστη των άλλων. Είναι πολύ σημαντική η πίστη για πολλούς ανθρώπους και, εφόσον δεν έχω να προσφέρω σε αυτούς τους ανθρώπους κάτι καλύτερο από αυτό που πιστεύουν, το σέβομαι και δεν το θίγω. ΟΙ: Ούτε μετά τη μεγάλη περιπέτεια υγείας αισθάνθηκες την ανάγκη να πλησιάσεις σε κάτι «ανώτερο» για να κρατηθείς; Α: Σου απάντησα, είμαι άνθρωπος ένθεος, αλλά άθρησκος. Η θρησκεία είναι σαν τα κόμματα, που θεωρούν πως τα ίδια είναι η πολιτική, αλλά πολιτική είναι οι άνθρωποι. Τι είναι ο Θεός δεν θα το πλησιάσουμε ποτέ, αλλά μου αρέσουν πολύ τα πράγματα που δεν μπορώ να εξηγήσω. ΟΙ: Ανεξάρτητα από δισκογραφία, οι ζωντανές εμφανίσεις σού λείπουν; Α: Πολύ! Ίσως είναι το μόνο που μου έλειπε αυτά τα χρόνια. Ακόμη όμως δεν έχω ξεπεράσει το άγχος. Όταν ξεκίνησα, σχεδόν παιδί, ήμουν τελείως απροετοίμαστη γι' αυτό που τελικά μου συνέβη στο τραγούδι. Δεν το έχω ξεπεράσει απόλυτα. Διαπιστώνω με έκπληξη πως υπάρχουν πολύ νέα παιδιά που ξέρουν τη δουλειά μου και με αγαπάνε. Δεν το καταλαβαίνω. ΟΙ: Τι εξήγηση δίνεις; Α: Καμία απολύτως. Αν μπορείς εσύ να με βοηθήσεις να καταλάβω… Σε μια συναυλία πιάνω ένα πολύ μικρό κοριτσάκι και του λέω «εσύ, μαναράκι μου, τι δουλειά έχεις εδώ;» και μου λέει «είστε το μόνο πράγμα για το οποίο δεν διαφωνώ με τη μαμά μου!». ΟΙ: Το παρακολουθείς το ελληνικό τραγούδι; Α: Όσο μπορώ, και βρίσκω πράγματα που μου αρέσουν πολύ. Όμως, τα πολύ μοντέρνα συγκροτήματα και αρκετοί πιτσιρικάδες δεν θα έλεγα πως μου αρέσουν ιδιαίτερα. Δεν τα κρίνω, απλώς κάθε γενιά έχει την εποχή της, εγώ έχω τη δική μου και δεν πρόκειται να παραστήσω πως είμαι άλλης εποχής. Είμαι μια ηλικιωμένη καλλιτέχνις που απολαμβάνει το δώρο να αρέσει σε νέους ανθρώπους. ΟΙ: Ψηφίζεις; Α: Όχι, και δεν θα συγχωρέσω ποτέ όλα τα κόμματα που δεν μπορώ πια να ψηφίσω. Κοντεύω να πεθάνω από αηδία. ΟΙ: Για ποιους λόγους θα ξαναψήφιζες; Α: Θα δεχόμουν κάποιος να θέσει υποψηφιότητα αφού πρώτα κάνει τρία πολύ απλά πράγματα: να στέλνει τα παιδιά του στα σχολεία που προορίζει για τα παιδιά του 90% του λαού του, τα δημόσια, να πηγαίνει ο ίδιος και η οικογένειά του στα νοσοκομεία που προορίζει για το 90% του λαού του, τα δημόσια, και να κινείται κάθε μέρα μόνο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. ΟΙ: Ποτέ δεν πλησίασες σε κάποιον πολιτικό σχηματισμό; Α: Συγκεκριμένα όχι, σε γενική κατεύθυνση ναι. Είμαι με τη μεριά των χαμένων, οι κερδισμένοι δεν με χρειάζονται. ΟΙ: Εσύ τι είσαι; Α: Τώρα τελευταία αισθάνομαι πως δεν πήγε τελείως χαμένη η ζωή μου. Ίσως κάτι μικρό πρόσφερα και αυτό είναι το σημαντικότερο που μου έχει συμβεί. ΟΙ: Όπως δεν σου αρέσει η κραυγαλέα έκφραση στον έρωτα, το ίδιο συμβαίνει και με την πολιτική. Αυτή η αηδία που νιώθεις δεν βγαίνει ως θυμός στα τραγούδια σου. Στο τραγούδι «Πατρίδα», στον νέο σου δίσκο, λες απλά «κάτι μας ρίχνουν στο νερό». Α: Δεν θέλω να πετάω στα μούτρα κανενός τίποτα. Δεν πιστεύω σε αυτήν τη θυμωμένη μορφή έκφρασης. Δεν προσφέρει τίποτα. Ένας εντυπωσιασμός είναι και ορισμένες φορές ένας εξυπνακισμός. Στην Ελλάδα, ο έξυπνος δεν μου κάνει. Αν δεν αλλάξει η αντίληψη που έχουμε για την εξυπνάδα, θα πάμε κατά διαόλου. Τον καταφερτζή, το λαμόγιο, τον θεωρούμε έξυπνο. Άνοιξε και την τηλεόραση και δες ποιοι κυκλοφορούν στα κανάλια. Δεν μπορώ να το καταπιώ. Είμαστε κάτω από την Ουγκάντα! ΟΙ: Αυτό μας αξίζει; Α: Όχι. Είναι κρίμα, γιατί είμαστε σε μια χώρα που έχει τα πάντα. Αν ήθελε… Μια χώρα γεμάτη ταλέντα και δυνατά μυαλά. Πού στο καλό είναι αυτοί οι άνθρωποι; Σπίτια τους; Είχα την τύχη να γνωρίσω την Ελλάδα αχάλαστη. Αυτός ο λαός κάποτε -ακόμη και στις δυσκολότερες περιόδους της Ιστορίας μας- είχε έμφυτη αισθητική. Πού χάθηκε; Εδώ έχει αρχίσει να θεωρείται υποτιμητικό να μιλάς ελληνικά. Βλέπεις ακόμη και τα παιδιά να φτιασιδώνονται και να ασχημαίνουν. Δεν καταλαβαίνουν πως, όταν είναι πολύ νέος ένας άνθρωπος, σπανίως δεν είναι όμορφος, τι τα θέλουν όλα αυτά; Είναι αντιαισθητικό και για μένα η ηθική με την αισθητική είναι ένα, ταυτίζονται. Είμαστε πια ένας λαός χωρίς αγωγή, χωρίς ευγένεια, χωρίς παιδεία και χωρίς πραγματικές ευκαιρίες. Τις ευκαιρίες στους λαούς τις δίνουν οι αρχηγοί, και οι αρχηγοί στην Ιστορία της Ελλάδας -εκτός από έναν ή δύο- βρωμάνε! ΟΙ: Είναι θέμα ανικανότητας ή φαντάζεσαι κάτι άλλο; Α: Είναι μόνο θέμα παιδείας. Εγώ χρωστάω τα πάντα στους δασκάλους μου. Ήμουν πολύ τυχερή σε αυτό. Όμως, δεν ήμουν τυχερή μόνο επειδή τους βρήκα στο δρόμο μου, αλλά γιατί, όταν τους είδα, τους κατάλαβα, διέκρινα πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν σημαντικοί δάσκαλοι και τους ρούφηξα. Ήμουνα μαθήτρια του Πρεβελάκη, του Μόραλη, του Σαραφιανού και της Αντιγόνης Θρεψιάδη. Αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι καθόρισαν τη ζωή μου. Βέβαια, και οι γονείς μου. Έμαθα πολλά, κυρίως από τον πατέρα μου, ο οποίος ήταν γιατρός, αλλά είχαμε την «ατυχία» να είναι ιδεολόγος γιατρός, και ένας ιδεολόγος γιατρός βγάζει λιγότερα από έναν ειδικευμένο εργάτη… ΟΙ: Άρα ήσουν πολύ καλή «μαθήτρια». Θα μπορούσες να γίνεις και πολύ καλή «δασκάλα»; Α: Όχι, δεν θα μπορούσα. Μπορώ να γίνω καλή δασκάλα μόνο σε αυτούς που θα με παρατηρήσουν. Να διδάξω δεν ξέρω. Ίσως κάποιος μπορεί να μάθει από μένα, αλλά χωρίς να το ξέρω, χωρίς να το έχω επιδιώξει. ΟΙ: Όταν θυμώνεις πολύ, τι κάνεις; Α: Βαράω! Δεν εκτονώνομαι με τα λόγια. Αν με θυμώσεις πολύ, απλώς θα σε δείρω… Δεν το πιστεύει εύκολα άνθρωπος, γιατί είμαι πολύ ήπια και στις εκφράσεις μου και στις κινήσεις μου, αλλά ρώτα όσους με έχουν δει αλλιώς. Έχεις ακούσει για το λυσσασμένο πρόβατο;… ΟΙ: Από τι κρατιέσαι και παίρνεις δύναμη; Α: Από τίποτα συγκεκριμένο πια. Η ίδια η ζωή με κρατάει, είμαι ερωτευμένη μαζί της, αλλιώς δεν θα ζούσα τώρα. Δεν μου αρέσει να περιγράφω τα δεινά μου, αλλά, πίστεψέ με, έχω περάσει από πολύ δύσκολες καταστάσεις. Μια τέτοια βιώνω και τώρα. Στην ηλικία που είμαι, να εξαρτώμαι εδώ και ένα χρόνο από άλλους, σαν να είμαι βρέφος, δεν είναι ευχάριστο. Σου έφτιαξα έναν καφέ και αισθάνθηκα πολύ καλά. Το ότι μπόρεσα να σηκωθώ μόνη μου και πήγα να κάνω καφέ ήταν ένα όνειρο με το οποίο πέρασα μήνες ολόκληρους. Από εκεί και πέρα τι να σου πω; info:cd «Και πάλι χαίρεται». Είναι διπλό, το ένα έχει καινούργιες ερμηνείες και ενορχηστρώσεις παλαιότερων τραγουδιών και το άλλο έχει καινούργια τραγούδια. (Πηγή: Περιοδικό «Κ»)
Συνέντευξη στην "Καθημερινή" 6.11.09
«Με αγαπούν περισσότερο απ’ όσο νόμιζα...»
Η Αρλέτα επιστρέφει και μιλάει στην «Κ»
Της Γιωτας Συκκα
ΜΟΥΣΙΚΗ. «Θα ήθελα ένα ωραίο ταξίδι. Ακόμη δεν μπορώ. Ισως τα καταφέρω. Θα ήθελα επίσης να κάνω πράγματα που να αρέσουν σε αυτούς που αγαπάω και αισθάνομαι υποχρέωση απέναντί τους. Στο κοινό και τους φίλους. Σε αυτούς που τους χρωστάω. Εχω πολλά χρωστούμενα, ίσως γι’ αυτό ζω». Κάθε κουβέντα της Αρλέτας είναι ζυγισμένη.
Κι αν ακούγονται λίγο δυσάρεστα όσα λέει, έχει τον λόγο της. Ετσι κι αλλιώς ποτέ δεν προσπάθησε να γλυκάνει τα πράγματα για να ’ναι αρεστή.
Αυτά που πέρασε με την υγεία της δεν ήταν λίγα, ούτε εκείνα για να καταφέρει να σταθεί στα πόδια της: «Το δυσκολότερο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι καλά», λέει αυστηρά. Μεγάλωσα με δημοτικά «Και πάλι Χαίρετε», λοιπόν, από την τραγουδοποιό που επανήλθε με ένα χορταστικό άλμπουμ και τώρα με μια μεγάλη συναυλία την Τρίτη στο «Παλλάς». Μια συναυλία εφ’ όλης της ύλης, μια «σαλάτα», όπως λέει, αν και με τη μαγειρική δεν έχει καλή σχέση. «Εξαίρεση οι σαλάτες».
– Tα παλιά τραγούδια που θα πείτε θα τα «πειράξετε», όπως συνηθίζεται τελευταία;
– Για μένα κάθε φορά που λέω ένα τραγούδι είναι σαν την πρώτη, αλλιώς δεν μπορώ να το πω.
– Αυτές τις τέσσερις δεκαετίες στον χώρο ποιες αλλαγές σάς ενοχλούν στο κοινό;
– Περισσότερο ενοχλήθηκα όταν πρωτοξεκίνησα κι αυτό γιατί ήμουν άσχετη. Και τώρα ενοχλούμαι από κάποια πράγματα, αλλά λιγότερο. Περισσότερο με τον εαυτό μου.
– Η βιασύνη του κοινού σάς πειράζει;
– Εγώ βλέπω μια συνεχή εναλλαγή. Οι νεότεροι πάντα ψάχνονται περισσότερο από τους παλαιότερους.
– Εσείς;
– Νομίζω πως ό,τι ψάχνω το περιέχω. Μου αρέσει να ανακαλύπτω.
– Στον καινούργιο σας δίσκο έχετε και εκτελέσεις παραδοσιακών τραγουδιών.
– Μεγάλωσα με δημοτικά τραγούδια που τα έλεγε ο πατέρας μου και οπερέτες. Από τα πρώτα κομμάτια που είχα πει ήταν η «Ρούσσα παπαδιά». Είμαι Ρουμελιώτισσα, αλλά τραγουδούσαμε και ηπειρώτικα. Αυτά τα τραγούδια τα έχω μέσα μου από παιδί. Περισσότερο από τα λαϊκά.
– Πιστεύετε στην αναδημιουργία του παλιού υλικού με τη χρήση της τεχνολογίας;
– Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι αναδημιουργία, αλλά σπάνια. Εξαρτάται πώς θα τα προσέξει κανείς τα πράγματα που κάνει είτε είναι ηλεκτρονικά είτε φυσικά.
– Το τραγούδι σήμερα πώς σας φαίνεται; Προχωράει, μένει στάσιμο, κανιβαλίζεται, όπως λένε κάποιοι;
– Και τα τρία. Ολα εξαρτώνται απ’ αυτόν που το κάνει. Η τέχνη είναι υπόθεση του καλλιτέχνη. Φυσικά και του αποδέκτη. Αυτά τα δύο συνυπάρχουν και συνεργάζονται κατά κάποιο τρόπο.
– Τι σας ενοχλεί στους νέους καλλιτέχνες;
– Πράγματα που δεν είναι δοκιμασμένα παίρνουν μια έκθεση και μια έκταση που για μένα είναι υπερβολική και φάλτσα. Ξαφνικά κάτι που θεωρείται καινούργιο παίρνει διαστάσεις απίστευτες και ύστερα από λίγο ξεφουσκώνει.
– Φταίει η ταχύτητα της εποχής;
– Οι άνθρωποι πάντα είναι βιαστικοί, αλλά η τέχνη είναι μάλλον τεμπελούλα. Μπορεί να χρειαστεί να χωνευτούν πράγματα και να γίνουν αποδεκτά πάρα πολλά χρόνια. Η τέχνη ωριμάζει με τους δικούς της ρυθμούς. Δεν μπορεί να ακολουθήσει ρυθμούς προκάτ.
– Πριν από 15 χρόνια μού είχατε πει πως στο τραγούδι μπήκατε κατά λάθος και μείνατε από αφηρημάδα;
– Εξακολουθώ να το πιστεύω. Απλώς τώρα το ευχαριστιέμαι περισσότερο. Παλιά φοβόμουν όταν ήμουν στη σκηνή, τώρα φοβάμαι πριν βγω.
– Εστιάζετε σε ένα βλέμμα ή σε κάποιο θεατή;
– Είμαι τόσο στραβή που αποκλείεται να βλέπω οτιδήποτε. Οι προβολείς με αποτελειώνουν. Είναι κυρίως η αίσθηση με τους μουσικούς και το κοινό. Η σχέση με το τραγούδι παραμένει ερωτική, αλλιώς δεν θα μπορούσα να τραγουδήσω.
– Εχετε σκεφτεί ότι μπορεί να διακοπεί;
– Πολλές φορές είπα ότι δεν θα ξανατραγουδήσω, αλλά πάντα κάτι συνέβαινε. Τελευταία με παρακινεί ο κόσμος. Διαπιστώνω ότι με αγαπούν τελικά περισσότεροι απ’ ό,τι νόμιζα.
– Η μέρα σας πώς περνάει;
– Δεν μπορώ να είμαι δραστήρια, δεν έχω συνέλθει από την περιπέτεια που πέρασα. Είμαι βέβαια καλύτερα, αλλά δεν μπορώ να βγω μόνη έξω.
– Τους πίνακες που ζωγραφίζετε τι τους κάνετε;
– Επειτα από έξι χρόνια που ήρθα στην Κυψέλη προχθές κρέμασα κάτι. Εχω κάνει δύο εκθέσεις, ίσως ετοιμάσω κι άλλη. Εκανα και το διπλό cd. Δεν σας φτάνουν αυτά; Κατάφερα να σηκωθώ στα πόδια μου και να περπατήσω. Αυτό είναι το κατόρθωμα. Αλλιώς θα έπρεπε βγω στη σκηνή με καροτσάκι.
– Αναθεωρήσατε πράγματα;
– Δεν ήταν η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με τον θάνατο. Δεν φοβάμαι το δικό μου θάνατο, αλλά αυτών που αγαπάω, και το δικό μου εκείνοι που με αγαπούν.
– Οι φίλοι σας είναι σταθεροί.
– Πάντα ήταν λίγοι.
– Σκεφτήκατε να γράψετε τη ζωή σας;
– Δεν μπορώ να υπάρξω από μόνη μου, είμαι πολύ βαρετή. Είμαι συνάρτηση των ανθρώπων που με έχουν επηρεάσει, που τους έχω αγαπήσει, τους έχω αντιπαθήσει, τους έχω παραπετάξει, το ίδιο κι εγώ γι’ αυτούς. Εγώ από μόνη μου είμαι ένα πυρήνας κι όχι και πολύ σπουδαίος. Ολα τα άλλα είναι επικαθίσεις των άλλων επάνω μου. Επίσης εμένα μου αρέσουν τα παραμύθια.
Της Γιωτας Συκκα
ΜΟΥΣΙΚΗ. «Θα ήθελα ένα ωραίο ταξίδι. Ακόμη δεν μπορώ. Ισως τα καταφέρω. Θα ήθελα επίσης να κάνω πράγματα που να αρέσουν σε αυτούς που αγαπάω και αισθάνομαι υποχρέωση απέναντί τους. Στο κοινό και τους φίλους. Σε αυτούς που τους χρωστάω. Εχω πολλά χρωστούμενα, ίσως γι’ αυτό ζω». Κάθε κουβέντα της Αρλέτας είναι ζυγισμένη.
Κι αν ακούγονται λίγο δυσάρεστα όσα λέει, έχει τον λόγο της. Ετσι κι αλλιώς ποτέ δεν προσπάθησε να γλυκάνει τα πράγματα για να ’ναι αρεστή.
Αυτά που πέρασε με την υγεία της δεν ήταν λίγα, ούτε εκείνα για να καταφέρει να σταθεί στα πόδια της: «Το δυσκολότερο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι καλά», λέει αυστηρά. Μεγάλωσα με δημοτικά «Και πάλι Χαίρετε», λοιπόν, από την τραγουδοποιό που επανήλθε με ένα χορταστικό άλμπουμ και τώρα με μια μεγάλη συναυλία την Τρίτη στο «Παλλάς». Μια συναυλία εφ’ όλης της ύλης, μια «σαλάτα», όπως λέει, αν και με τη μαγειρική δεν έχει καλή σχέση. «Εξαίρεση οι σαλάτες».
– Tα παλιά τραγούδια που θα πείτε θα τα «πειράξετε», όπως συνηθίζεται τελευταία;
– Για μένα κάθε φορά που λέω ένα τραγούδι είναι σαν την πρώτη, αλλιώς δεν μπορώ να το πω.
– Αυτές τις τέσσερις δεκαετίες στον χώρο ποιες αλλαγές σάς ενοχλούν στο κοινό;
– Περισσότερο ενοχλήθηκα όταν πρωτοξεκίνησα κι αυτό γιατί ήμουν άσχετη. Και τώρα ενοχλούμαι από κάποια πράγματα, αλλά λιγότερο. Περισσότερο με τον εαυτό μου.
– Η βιασύνη του κοινού σάς πειράζει;
– Εγώ βλέπω μια συνεχή εναλλαγή. Οι νεότεροι πάντα ψάχνονται περισσότερο από τους παλαιότερους.
– Εσείς;
– Νομίζω πως ό,τι ψάχνω το περιέχω. Μου αρέσει να ανακαλύπτω.
– Στον καινούργιο σας δίσκο έχετε και εκτελέσεις παραδοσιακών τραγουδιών.
– Μεγάλωσα με δημοτικά τραγούδια που τα έλεγε ο πατέρας μου και οπερέτες. Από τα πρώτα κομμάτια που είχα πει ήταν η «Ρούσσα παπαδιά». Είμαι Ρουμελιώτισσα, αλλά τραγουδούσαμε και ηπειρώτικα. Αυτά τα τραγούδια τα έχω μέσα μου από παιδί. Περισσότερο από τα λαϊκά.
– Πιστεύετε στην αναδημιουργία του παλιού υλικού με τη χρήση της τεχνολογίας;
– Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι αναδημιουργία, αλλά σπάνια. Εξαρτάται πώς θα τα προσέξει κανείς τα πράγματα που κάνει είτε είναι ηλεκτρονικά είτε φυσικά.
– Το τραγούδι σήμερα πώς σας φαίνεται; Προχωράει, μένει στάσιμο, κανιβαλίζεται, όπως λένε κάποιοι;
– Και τα τρία. Ολα εξαρτώνται απ’ αυτόν που το κάνει. Η τέχνη είναι υπόθεση του καλλιτέχνη. Φυσικά και του αποδέκτη. Αυτά τα δύο συνυπάρχουν και συνεργάζονται κατά κάποιο τρόπο.
– Τι σας ενοχλεί στους νέους καλλιτέχνες;
– Πράγματα που δεν είναι δοκιμασμένα παίρνουν μια έκθεση και μια έκταση που για μένα είναι υπερβολική και φάλτσα. Ξαφνικά κάτι που θεωρείται καινούργιο παίρνει διαστάσεις απίστευτες και ύστερα από λίγο ξεφουσκώνει.
– Φταίει η ταχύτητα της εποχής;
– Οι άνθρωποι πάντα είναι βιαστικοί, αλλά η τέχνη είναι μάλλον τεμπελούλα. Μπορεί να χρειαστεί να χωνευτούν πράγματα και να γίνουν αποδεκτά πάρα πολλά χρόνια. Η τέχνη ωριμάζει με τους δικούς της ρυθμούς. Δεν μπορεί να ακολουθήσει ρυθμούς προκάτ.
– Πριν από 15 χρόνια μού είχατε πει πως στο τραγούδι μπήκατε κατά λάθος και μείνατε από αφηρημάδα;
– Εξακολουθώ να το πιστεύω. Απλώς τώρα το ευχαριστιέμαι περισσότερο. Παλιά φοβόμουν όταν ήμουν στη σκηνή, τώρα φοβάμαι πριν βγω.
– Εστιάζετε σε ένα βλέμμα ή σε κάποιο θεατή;
– Είμαι τόσο στραβή που αποκλείεται να βλέπω οτιδήποτε. Οι προβολείς με αποτελειώνουν. Είναι κυρίως η αίσθηση με τους μουσικούς και το κοινό. Η σχέση με το τραγούδι παραμένει ερωτική, αλλιώς δεν θα μπορούσα να τραγουδήσω.
– Εχετε σκεφτεί ότι μπορεί να διακοπεί;
– Πολλές φορές είπα ότι δεν θα ξανατραγουδήσω, αλλά πάντα κάτι συνέβαινε. Τελευταία με παρακινεί ο κόσμος. Διαπιστώνω ότι με αγαπούν τελικά περισσότεροι απ’ ό,τι νόμιζα.
– Η μέρα σας πώς περνάει;
– Δεν μπορώ να είμαι δραστήρια, δεν έχω συνέλθει από την περιπέτεια που πέρασα. Είμαι βέβαια καλύτερα, αλλά δεν μπορώ να βγω μόνη έξω.
– Τους πίνακες που ζωγραφίζετε τι τους κάνετε;
– Επειτα από έξι χρόνια που ήρθα στην Κυψέλη προχθές κρέμασα κάτι. Εχω κάνει δύο εκθέσεις, ίσως ετοιμάσω κι άλλη. Εκανα και το διπλό cd. Δεν σας φτάνουν αυτά; Κατάφερα να σηκωθώ στα πόδια μου και να περπατήσω. Αυτό είναι το κατόρθωμα. Αλλιώς θα έπρεπε βγω στη σκηνή με καροτσάκι.
– Αναθεωρήσατε πράγματα;
– Δεν ήταν η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με τον θάνατο. Δεν φοβάμαι το δικό μου θάνατο, αλλά αυτών που αγαπάω, και το δικό μου εκείνοι που με αγαπούν.
– Οι φίλοι σας είναι σταθεροί.
– Πάντα ήταν λίγοι.
– Σκεφτήκατε να γράψετε τη ζωή σας;
– Δεν μπορώ να υπάρξω από μόνη μου, είμαι πολύ βαρετή. Είμαι συνάρτηση των ανθρώπων που με έχουν επηρεάσει, που τους έχω αγαπήσει, τους έχω αντιπαθήσει, τους έχω παραπετάξει, το ίδιο κι εγώ γι’ αυτούς. Εγώ από μόνη μου είμαι ένα πυρήνας κι όχι και πολύ σπουδαίος. Ολα τα άλλα είναι επικαθίσεις των άλλων επάνω μου. Επίσης εμένα μου αρέσουν τα παραμύθια.
Πέμπτη, Οκτωβρίου 15, 2009
Αρλέτα: συναυλία της στο Παλλάς, 10 Νοεμβρίου!
. 
*
Η Αρλέτα μας λέει... Και πάλι Χαίρετε
Η Αρλέτα ετοιμάζεται για μία μοναδική συναυλία εφ' όλης της ύλης
στις 10 Νοεμβρίου, στο Παλλάς...
σε ένα πρόγραμμα με τραγούδια της που αγαπήθηκαν
και επιλογές από το νέο της CD, σε πρώτη παρουσίαση.
Η συναυλία της στο Παλλάς θα είναι η μοναδική εμφάνιση της Αρλέτας για τον φετινό χειμώνα. Παίζουν οι μουσικοί: Ηλίας Κατελάνος : κιθάρα – φωνή Βασίλης Ρακόπουλος: κιθάρα Ντίνος Αποστόλου : σαξόφωνο Γιάννης Δημητριάδης: πλήκτρα Σταμάτης Σταματάκης: κοντρα-μπάσο Μιχάλης Ορφανίδης: τύμπανα Ηχολήπτες: Γιάννης Πετρόλιας, Ανδρέας Καρκούλιας ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: 20, 25, 30, 45, 50, 60, 70, 80 € ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: ΠΑΛΛΑΣ Βουκουρεστίου 5, Αθήνα, Τηλ.: 210-3213100 Ημέρες και ώρες λειτουργίας ταμείων: Δευτέρα έως Σάββατο 9.00 – 20.00 και τις Κυριακές 12.00 -20.00 Με πιστωτική κάρτα : 210 81 0 81 81 Κρατήσεις μέσω Internet : www.ellthea.gr ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, στα μηχανήματα easypay, σε επιλεγμένα καταστήματα Στη FNAC και στο PUBLIC
Τρίτη, Οκτωβρίου 06, 2009
Τα τραγούδια των φίλων της Αρλέτας που θα θελαν να τα ακούσουν με τη φωνή της
.
Συνεχίζουμε με τη συγκομιδή τραγουδιών για τη φωνή της Αρλέτας!
Συνεχίζουμε με τη συγκομιδή τραγουδιών για τη φωνή της Αρλέτας! Για σκεφτείτε λίγο ακόμα,ψάξτε για τραγούδια άλλα, ίσως όχι τόσο γνωστά μα που κρύβετε στη ψυχούλα σας...
Τα "αποτελέσματα" ανεβάζονται στη διπλανή μικρή στήλη, δεξιά...
A.F.Marx είπε... ...Πρότεινε τραγούδια που ΔΕΝ τα έχει πει η Αρλέτα και θα ήθελες (θα θέλαμε) να τα ακούσεις να τα λέει...
Εγώ ας πούμε μια "Μισιρλού" με την φωνή της θα ήθελα να την έχω για την "Μαγική, ξωτική, ομορφιά".. Ας πάρουμε σαν μπλογκ συνέντευξη από την Αρλέτα... Θα μας το αρνηθεί;
Εγώ ας πούμε μια "Μισιρλού" με την φωνή της θα ήθελα να την έχω για την "Μαγική, ξωτική, ομορφιά".. Ας πάρουμε σαν μπλογκ συνέντευξη από την Αρλέτα... Θα μας το αρνηθεί;
cle.
Κι εγώ έχω ακόμα ένα να προτείνω, ένα γουστόζικο κυπριακό (!!!) σε στίχους Δημήτρη Λιπέρτη και μουσική Αχιλλέα Λυμποίδη.
"Έλα κορού να δούμεν (τα μαύρα σου τα μμάθκια) και το θέλω σε άπταιστη κυπριακή προφορά δηλαδή με πολλα μμμ και άπειρα ννννν
Θέλω να μου γράψετε...
"Ποιο τραγούδι που ΔΕΝ έχει τραγουδήσει η Αρλέτα, θα θέλατε ν ακούσετε με την φωνή της" .
"Ποιο τραγούδι που ΔΕΝ έχει τραγουδήσει η Αρλέτα, θα θέλατε ν ακούσετε με την φωνή της" .
Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2009
Αρλέτα:«Εγώ τελειώνω ένα CD τώρα, θα λέγεται “Και πάλι χαίρετε”»
Αρλέτα Και πάλι χαίρετε Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΥΡΙΑΝΟΥ
«Εγώ τελειώνω ένα CD τώρα» μου λέει και το βλέμμα της χαϊδεύει τις κιθάρες της. «Θα λέγεται “Και πάλι χαίρετε”». Είναι διπλό CD, θα έχει παλιά μου τραγούδια που ήθελα να τα πω ξανά και θα έχει και καινούργια..."
"...Ο τίτλος βγήκε από μια αστεία ιστορία που έγινε στο σπίτι του Γιάννη Σπανού, μετά από κάποια συναυλία. Ήταν εκεί πολλοί τραγουδιστές, ήταν η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ήταν η Δήμητρα Γαλάνη, η Λίνα Νικολακοπούλου, πολύς κόσμος, και καθόσαντε στην αυλή του σπιτιού σε ένα μεγάλο τραπέζι. Και φτάνω εγώ. Περνάω από μπροστά τους και επειδή η αφηρημάδα μου είναι παροιμιώδης δεν τους είδα και δεν τους είπα ούτε γεια. Ξανά περνάω, δεν τους βλέπω πάλι, και πια την τρίτη φορά καταλαβαίνω την γκάφα μου, πλησιάζω και μισοαστεία-μισοσοβαρά τους λέω: «Και πάλι χαίρετε!». Αυτή που έπεσε κάτω από τα γέλια ήταν η Λίνα, που το κατάλαβε αμέσως. Και μετά από χρόνια μου το θύμισε..."
"...Είναι η τρίτη μου απόπειρα να κάνω αυτό το δίσκο. Τις άλλες δύο είχε διακοπεί για λόγους ανωτέρας βίας, λόγους υγείας δηλαδή. Έχω 12 χρόνια να κάνω δίσκο. Δεν τον κάνω για λόγους επαγγελματικούς ή οικονομικούς. Έτσι κι αλλιώς πλουσία δεν υπήρξα και δεν πρόκειται να υπάρξω ποτέ. Με προστατεύει όμως ο Θεός των τρελών και των καλλιτεχνών..."
"...Το δίσκο αυτό τον κάνω γιατί υπάρχουνε χρωστούμενα σ’ αυτούς που μου στάθηκαν, σε όλους όσοι με στήριξαν ή έστω με σκέφτηκαν για λίγο όταν πέρναγα τα προβλήματα υγείας. Όλους αυτούς θέλω να ευχαριστήσω με αυτή τη τη δουλειά..."
"...υπήρχε μια σκέψη, μια μαγιά, να πω ξανά παλιά τραγούδια μου, να τα φέρω στη σημερινή πραγματικότητα. Υπήρχε και μια παλιά πρόταση της Legend, υπήρχε και ο Γιώργος Μακράκης που είναι ένας παραγωγός που εμπιστεύομαι, με έφερε σε επαφή με τον Βασίλη Ρακόπουλο που θα κάνει όλες τις ορχήστρες, ένας σπουδαίος μουσικός που σπάνια ασχολείται με δουλειές άλλων, υπήρχαν σπουδαίοι μουσικοί, έδεσε το πράγμα. Τα καινούργια τραγούδια είναι τουλάχιστον 10 ετών, αλλά δεν τους φαίνεται, είναι σαν βρέφη..."
Αυτά κι άλλα πολλά είπανε η Αρλέτα με τον Γιώργο Παυριανό, συγγραφέα, σκηνοθέτη, στιχουργό, κειμενογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό. Μια συνομιλία τρυφερή, έτσι όπως εξελίσσεται, με την εμπιστοσύνη παίρνει σιγά σιγά το πάνω χέρι.
Η Αρλέτα μίλησε για πολλά δικά της, όπως για παράδειγμα ... " Το θέμα είναι ότι εγώ όταν αγαπάω έναν άνθρωπο, τον αγαπάω διά βίου. Ακόμα και να φύγει, υπάρχει πάντα στην καρδιά μου η θέση του. Έχω καρδιά καφενείο, που λέει κι ένας φίλος. Θέλεις άλλη μια μπίρα;...
" Πιο κάτω, ανεβάζουμε όχι... "την τέντα στο μπαλκόνι" (Λ. Νικολακοπούλου) αλλά όλη την τρυφερή αυτή συνέντευξη που έλαβε χώραν στην πλατεία Κυψέλης και που βρήκα στο "Athenes voice" και που φυσικά την ζήλεψα και την ανέβασα εδώ για το δικό μας (Της) αρχείο) ...
Καλοκαίρι του 2009, στην πλατεία Κυψέλης. Έχουν περάσει πολλά χρόνια, έχω συναντήσει την Αρλέτα αρκετές φορές από τότε, τις πιο πολλές σε συναυλίες. Τα Χριστούγεννα του 2008, μετά τη χιλιοστή περιπέτεια της υγείας της, τα περάσαμε μαζί, στο σπίτι του Δημήτρη Λέκκα. Είχαμε μαζευτεί μια παρέα, ο Μιρόσλαβ Ζαμπονότσκι, η Τζένη Ντάικ, η Τζέλλα Παυλάκου, ο Φραγκούλης Καρελάς και η Κλαίρη Κωνσταντινίδου για να της ευχηθούμε περαστικά. Έλαμπε ντυμένη στα λευκά, πάντα με εκείνα τα μελαγχολικά μάτια, το γέλιο του παιδιού που έχει κάνει σκανταλιά και τη γλυκιά, ευαίσθητη φωνή που υπνωτίζει. Τώρα την έχω απέναντί μου, ντυμένη με μια μπλε κελεμπία με χρυσά σιρίτια, αγέραστη, απέθαντη σαν τη φωνή της. Κρατάει ένα σταυρόλεξο στα χέρια και το λύνει.
Το δωμάτιο μοσχοβολάει από το βασιλικό που της έχω φέρει για δώρο, σε μια γωνιά υπάρχουν κιθάρες, το σπίτι είναι ήσυχο και φωτεινό. Έχω τρακ. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει η φράση της Ρηνιώς: «Ποιος ξέρει τι γνώμη σχημάτισε η Αρλέτα για σένα!». Πίνω μια γουλιά από την μπίρα μου και ανοίγω το μαγνητόφωνο. Η Αρλέτα βγάζει ένα μικρό αναστεναγμό, αφήνει κάτω το σταυρόλεξο και με κοιτάζει με τα μελαγχολικά της μάτια, που δεν έχουν χάσει τη σπιρτάδα τους τόσα χρόνια.
Α: «Εγώ τελειώνω ένα CD τώρα» μου λέει και το βλέμμα της χαϊδεύει τις κιθάρες της. «Θα λέγεται “Και πάλι χαίρετε”». Είναι διπλό CD, θα έχει παλιά μου τραγούδια που ήθελα να τα πω ξανά και θα έχει και καινούργια. Ο τίτλος βγήκε από μια αστεία ιστορία που έγινε στο σπίτι του Γιάννη Σπανού, μετά από κάποια συναυλία. Ήταν εκεί πολλοί τραγουδιστές, ήταν η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ήταν η Δήμητρα Γαλάνη, η Λίνα Νικολακοπούλου, πολύς κόσμος, και καθόσαντε στην αυλή του σπιτιού σε ένα μεγάλο τραπέζι. Και φτάνω εγώ.
Περνάω από μπροστά τους και επειδή η αφηρημάδα μου είναι παροιμιώδης δεν τους είδα και δεν τους είπα ούτε γεια. Ξανά περνάω, δεν τους βλέπω πάλι, και πια την τρίτη φορά καταλαβαίνω την γκάφα μου, πλησιάζω και μισοαστεία-μισοσοβαρά τους λέω: «Και πάλι χαίρετε!». Αυτή που έπεσε κάτω από τα γέλια ήταν η Λίνα, που το κατάλαβε αμέσως. Και μετά από χρόνια μου το θύμισε.
Είναι η τρίτη μου απόπειρα να κάνω αυτό το δίσκο. Τις άλλες δύο είχε διακοπεί για λόγους ανωτέρας βίας, λόγους υγείας δηλαδή. Έχω 12 χρόνια να κάνω δίσκο. Δεν τον κάνω για λόγους επαγγελματικούς ή οικονομικούς. Έτσι κι αλλιώς πλουσία δεν υπήρξα και δεν πρόκειται να υπάρξω ποτέ. Με προστατεύει όμως ο Θεός των τρελών και των καλλιτεχνών. Το δίσκο αυτό τον κάνω γιατί υπάρχουνε χρωστούμενα σ’ αυτούς που μου στάθηκαν, σε όλους όσοι με στήριξαν ή έστω με σκέφτηκαν για λίγο όταν πέρναγα τα προβλήματα υγείας. Όλους αυτούς θέλω να ευχαριστήσω με αυτή τη δουλειά».
Γ.Π.«Πάντα μου έδινες την εντύπωση ενός ανθρώπου που πονάει, σωματικά εννοώ».
Α: «Κοίταξε να δεις, έχω αρχίσει να αρρωσταίνω από 23 χρονών, είναι πια εμφανές ότι έχω επισφαλή υγεία».
ΓΠ: «Το τραγούδι σε βοήθησε να ξεπερνάς τον πόνο;»
Α: «Δεν ξέρω αν βοήθησε ή αν επιβάρυνε, γιατί τα τελευταία χρόνια έκανα τρίωρα προγράμματα που τα κρατούσα μόνη μου. Ήταν εξοντωτικό, δεν αντεχότανε, κατάστρεψε την ήδη εύθραυστη υγεία μου. Έτσι όταν συνήλθα, υπήρχε μια σκέψη, μια μαγιά, να πω ξανά παλιά τραγούδια μου, να τα φέρω στη σημερινή πραγματικότητα. Υπήρχε και μια παλιά πρόταση της Legend, υπήρχε και ο Γιώργος Μακράκης που είναι ένας παραγωγός που εμπιστεύομαι, με έφερε σε επαφή με τον Βασίλη Ρακόπουλο που θα κάνει όλες τις ορχήστρες, ένας σπουδαίος μουσικός που σπάνια ασχολείται με δουλειές άλλων, υπήρχαν σπουδαίοι μουσικοί, έδεσε το πράγμα. Τα καινούργια τραγούδια είναι τουλάχιστον 10 ετών, αλλά δεν τους φαίνεται, είναι σαν βρέφη. Ελπίζω αυτή τη φορά να προλάβω να τον τελειώσω αυτόν το δίσκο, γιατί η υγεία μου τον τελευταίο καιρό δεν έχει δώσει καλά δείγματα». (Ούτε να το σκέφτεσαι, Αρλέτα, λέμε εμείς, οι φίλοι σου)
Γ.Π.: «Είσαι όμως πάρα πολύ τυχερή. Αρχινάς να πιστεύεις ότι υπάρχει κάποια δύναμη που σε προστατεύει;»
Α: «Όχι, πιστεύω ότι δεν με θέλανε εκεί που πήγα και μου δώσανε μια κλωτσιά και με στείλανε πίσω στους ζωντανούς. Κάτι χρωστάω φαίνεται εδώ, δεν εξηγείται αλλιώς».
ΓΠ: «Μα ήταν τόσο σοβαρά τα πράγματα;»
Α: «Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί. Μου ανοίξανε το κεφάλι και είδανε τι έχει. Τουλάχιστον τώρα ξέρω τι έχει μέσα το κεφάλι μου, εσύ ξέρεις;»
ΓΠ: «Τι έχει;» Α: «Ο γιατρός μου είπε ότι έχει ό,τι πρέπει να έχει. Ό,τι περίσσευε το έβγαλε» λέει και πιάνει το σταυρόλεξο ξανά. Συγκεντρώνεται λίγο και έπειτα με το μολυβάκι της συμπληρώνει τα τετραγωνάκια. Είναι πολύ πιο φιλική απ’ ό,τι την περίμενα και δείχνει δυνατή και αποφασισμένη. Της το λέω.
Α: «Αναγκάζεσαι να γίνεις δυνατός για να επιβιώσεις». Αφήνει κάτω το σταυρόλεξο. Κοιτάει σχεδόν με λαχτάρα τις κιθάρες.
Α: «Μετά θέλει πάρα πολύ υπομονή και επιμονή. Υπομονή έχω. Για επιμονή και για θέληση, για δραστηριότητα δεν ξέρω. Είμαι ανθεκτικός άνθρωπος πάντως, αυτό έχει αποδειχτεί».
ΓΠ: «Έχεις μια εύθραυστη και μια σκληρή πλευρά».
Α: «Κοίταξε να δεις, μάνα μου, εγώ έχω μια ρίζα αστική και μια ρίζα βλάχικη. Είμαι από τζάκι και από φουφού φτιαγμένη. Και μέχρι τώρα η μεριά της φουφούς καλά κρατεί. Από τη μεριά του πατέρα μου ήταν ορεσίβιοι, βοσκοί που είχαν έρθει από την Αρκαδία στην Κωπαΐδα. Από τη μεριά της μάνας μου ήταν αστοί».
ΓΠ: «Φαίνεται πως επηρέασαν αυτά τα δυο αντίθετα τη δουλειά σου και το χαρακτήρα σου».
Α: «Μπα! Τα πράγματα που με επηρεάσανε ήταν οι γειτονιές που έζησα, οι δάσκαλοι που συνάντησα και οι άνθρωποι που αγάπησα».
ΓΠ: «Σου παίρνει καιρό για να αγαπήσεις κάποιον;»
Α: «Θα σου πω ένα πράγμα: για να αγαπήσεις έναν άνθρωπο χρειάζεται χρόνος. Μπορεί να σου αρέσει. Μπορεί να τον γουστάρεις. Αλλά για να τον αγαπήσεις χρειάζεται πάρα πολύ καιρό. Το θέμα είναι ότι εγώ όταν αγαπάω έναν άνθρωπο, τον αγαπάω διά βίου. Ακόμα και να φύγει, υπάρχει πάντα στην καρδιά μου η θέση του. Έχω καρδιά καφενείο, που λέει κι ένας φίλος. Θέλεις άλλη μια μπίρα;»
Η κυρία που την εξυπηρετεί φέρνει την μπίρα, μέχρι να σερβιριστώ και να πιω, η Αρλέτα έχει πιάσει το σταυρόλεξό της. Έχω χαλαρώσει, έχω σιγουρευτεί ότι δεν θα με διώξει τουλάχιστον μέχρι να πιω τη δεύτερη μπίρα κι είναι στο χέρι μου να καθυστερήσω όσο μπορώ.
ΓΠ: «Πότε ξεκίνησες να τραγουδάς;»
Α: «Εφτά χρονών τραγουδούσα άριες, κι αν έκανα τη μάνα μου να κλάψει, που ήταν πολύ δραματική και της άρεσε να κλαίει, μετά μου έκανε όλα τα χατίρια. Αλλά αυτός που με έμαθε να τραγουδάω ήταν ο πατέρας μου. Ήταν γιατρός, αλλά τραγουδούσε καταπληκτικά. Αυτός με έκανε να αγαπήσω το τραγούδι».
ΓΠ: «Την αγάπη του κόσμου για σένα την αντιλαμβάνεσαι, την εισπράττεις;»
Α: «Ειδικά μετά την ασθένειά μου ήταν κάτι τόσο περίεργο, τόσο παράξενο για μένα, γιατί δεν ήξερα ότι υπάρχει τόσος κόσμος που με αγαπάει. Επειδή είμαι πολύ απομονωμένη, δεν έχω άμεση αντίληψη αυτού του πράγματος. Αλλά και παλιότερα, όταν έπαιζα, έβλεπα ότι ένα μεγάλο ποσοστό του κοινού ήταν νέοι. Μια μέρα συνέβη κάτι πολύ χαριτωμένο, γι’ αυτό στο λέω. Ήταν σε μια επαρχιακή πόλη και ήρθανε μετά τη συναυλία κάτι παιδιά να με δούνε. Όταν λέω παιδιά, 16-17 χρονών. Ήταν και μια κοπελίτσα με τα αφαλάκια της απέξω, με τα μαλλάκια της ξασμένα, πολύ πεταχτούλα, και της λέω: “Ρε μαναράκι, τι θέλεις εδώ πέρα; Εγώ είμαι η γιαγιά σου, τι μου βρίσκεις;”. Γυρνάει και με κοιτάει “να σας πω” μου λέει, “είστε το μόνο πράγμα για το οποίο δεν διαφωνώ με τη μητέρα μου”! Αυτό το βρήκα πολύ νόστιμο. Με κόλλησε η μικρή στον τοίχο. Κανονικά».
ΓΠ: «Εσύ τι νομίζεις ότι είναι αυτό που κάνει τους νέους να έρθουν να σε ακούσουν;» Α
: «Πιστεύω ότι οι νέοι έχουν βαρεθεί να τους κοροϊδεύουν και με μένα αισθάνονται ότι δεν συμβαίνει αυτό. Γιατί εγώ, επειδή τραγουδάω σπάνια, τα 10-20 τραγούδια που θα πω τα λέω σα να είναι η πρώτη φορά. Μα, πάλι, δεν ξέρω αν ισχύει αυτό που λέω. Ο νέος άνθρωπος έχει ένα αισθητήριο διαφορετικό από τον μεγαλύτερο. Είναι πιο καθαροί οι νέοι. Αυτοί τουλάχιστον που ψάχνονται. Αυτοί που δεν ψάχνονται τους έχει πάρει η μπάλα. Εν πάση περιπτώσει, δικαίωμά τους. Ο καθένας θα βρει το δρόμο του, σαν τον βρει και σαν θέλει να τον βρει. Στους μόνους στους οποίους μπορώ να πω πως θα έχωνα ευχαρίστως μια κλωτσιά στον κώλο, είναι αυτοί που καταστρέφουν τον εαυτό τους. Είναι κρίμα. Είναι τόσο σύντομη αυτή η ηλικία, αλλά έχει συγχρόνως μια ενέργεια που δεν θα την έχουν ποτέ ξανά στη ζωή τους. Και είναι κρίμα να τη σπαταλάνε».
Σηκώνεται και περπατάει για λίγο μέσα στο δωμάτιο. Χωρίς το Π, όπως την είχα δει τα Χριστούγεννα. Βάζω λίγη μπίρα και πίνω μια γουλιά. Γυρνάει από τη βιβλιοθήκη κρατώντας ένα CD. Κάθεται.
Α: «Έχεις να με ρωτήσεις τίποτε άλλο;» λέει γλυκά. Αντιλαμβάνομαι ότι ίσως η συνέντευξη τελειώνει.
ΓΠ: «Θέλω να σε ρωτήσω για τον έρωτα και το θάνατο και τελειώσαμε».
Α: «Μιλάς για το ίδιο πράγμα. Δεν με ενδιαφέρει ούτε το ένα ούτε το άλλο.Τα έχω ζήσει και τα δυο. Μοιάζουνε πάρα πολύ, γιατί πρέπει να κρατήσεις το μυαλό σου και στις δυο περιπτώσεις. Κι επίσης να προσπαθήσεις να γλιτώσεις κι από τα δυο. Μπορεί να χάσεις το μυαλό σου μπαίνοντας σ’ έναν έρωτα, αλλά πρέπει να το ξαναβρείς. Γιατί αν δεν το ξαναβρείς, καίγεσαι. Αλλά να έχεις περάσεις και από αυτή τη σύντομη ζωή χωρίς να έχεις ζήσει το αίσθημα του έρωτα και του θανάτου, έστω και μια φορά, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο. Εγώ έμπαινα στον έρωτα με το κεφάλι, την πάταγα, μέχρι που κάποια στιγμή σταμάτησα να ερωτεύομαι ανθρώπους. Τώρα ερωτεύομαι ζώα, ερωτεύομαι βιβλία, ερωτεύομαι τοπία. Έχουν πολλά κοινά σημεία με τον έρωτα των ανθρώπων. Ξέρεις πού διαφέρουν; Στην κατάκτηση. Εμένα δεν μου άρεσε ποτέ μου να κατέχω τους ανθρώπους. Και αν καμιά φορά μου συνέβη αυτό, το εξέλαβα ως ασθένεια. Αλλά ακόμα και το πιο ισχυρό αίσθημα, πόσο να κρατήσει; 1-2 χρόνια; Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να καταναλώσω φαιά ουσία για κάτι τόσο σύντομο. Στο θάνατο πάλι, ακόμα και να μπαίνεις με το κεφάλι, όπως στον έρωτα, πρέπει να προσπαθήσεις να βγεις και να γλιτώσεις. Αλλιώς το χάνεις το παιχνίδι». Γυρίζω το κουτάκι της μπίρας, οι τελευταίες γουλιές πέφτουν μέσα στο ποτήρι.
ΓΠ: «Θα γράψεις τα απομνημονεύματά σου;» Α: «Θα γράψω τα απομνημονεύματα ενός ηλιθίου. Τόσα χρόνια, τόσοι δίσκοι και, θα έλεγα, αρκετή επιτυχία, έπρεπε κάποιος να περιμένει ότι θα είμαι βασίλισσα του Σαββά κι εγώ ούτε πριγκίπισσα των Εξαρχείων δεν κατάφερα να γίνω!» Σηκώνεται πάλι όρθια, «κλείσε το μαγνητόφωνο» μου λέει και εκεί που νομίζω ότι έχουμε τελειώσει, μου κάνει το μεγαλύτερο δώρο: Α: «Θέλεις να ακούσεις λίγο απ’ την καινούργια μου δουλειά;» με ρωτάει. Και πριν απαντήσω, ξαναπάει στη βιβλιοθήκη και βάζει το CD που κράταγε τόση ώρα στα χέρια της, να παίξει. Από εδώ και πέρα ο δημοσιογράφος παραχωρεί τη θέση του στο στιχουργό και μπορώ με το χέρι στην καρδιά να πω ότι αυτή είναι όχι μόνο η καλύτερη πλευρά της Αρλέτας που έχουμε ακούσει μέχρι τώρα, αλλά και η νεανικότερη.
Η φωνή της ακούγεται φρέσκια και δροσερή σαν κοριτσίστικη. Τα παλιά τραγούδια έχουν ξαναγεννηθεί, είναι σα να γράφτηκαν χθες. Τα καινούργια είναι σα να γράφτηκαν αύριο. Δεν λέω τίποτα όση ώρα ακούμε. Έχει πάρει το εξώφυλλο του CD και έχει αρχίσει να το ζωγραφίζει. Όταν τελειώνει η ακρόαση, γυρίζω, την κοιτάζω, είναι πάντα σκυμμένη και με το μολυβάκι της συνεχίζει να ζωγραφίζει. Δεν ξέρω τι να πω: Μπράβο, Αρλέτα; Αριστούργημα; Συγχαρητήρια; Δεν λέω τίποτα. Την κοιτάζω με θαυμασμό, με κοιτάζει ντροπαλά με το μελαγχολικό της βλέμμα. Καταλαβαίνω τι δώρο είναι αυτό που μου έχει κάνει και της το λέω. Χαμογελάει.
Α: «Από πού γνωριζόμαστε εμείς οι δυο;» ΓΠ: «Από τη Ρηνιώ».
Α: «Τότε θα πρέπει να είσαι καλός άνθρωπος» μου λέει και πάει προς την εξώπορτα.
Η ώρα είναι 5. Λίγο πριν φύγω, όσο αντέχω, την αγκαλιάζω και τη φιλάω. Ξαφνιάζεται, μετά χαμογελάει, με το χαμόγελο ενός παιδιού που έχει κάνει σκανταλιά, «και πάλι χαίρετε» μου ψιθυρίζει και ανοίγει την πόρτα.
Σ' ευχαριστούμε Γιώργο Παυριανέ! Γι αυτή την πολύ όμορφη και ζεστή συνομιλία και που τη μοιράστηκες μαζί μας Το blog σου κάνει δώρο "το καφενείο"... c.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)