Επειδή το ζήτησε ο α A.f. Marx και επειδή δεν μπορώ να του χαλάσω χατίρι, ανεβάζω για το νέο χρόνο κάτι εύθυμο και δημιουργικό!!!
.
καλή χρονιά σε όλους!
΄
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΛΕΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31, 2007
Σάββατο, Δεκεμβρίου 29, 2007
Ο Γιάννης κι η Μαριώ - Αρλέτα
Μουσική: Γιάννης Σπάνος
Στίχοι: Βασίλης Ρώτας
Δίσκος: Στο ρυθμό του αγέρα
Τον Γιάννη καμαρώστε
που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του
το στραβαρίδι Γιάννη
φορεί καπέλο μαύρο
καδένα ολόχρυση
τη Μάρω από το χέρι
περήφανα κρατεί
Το Γιάννη καμαρώστε
που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του
το στραβαρίδι Γιάννη
Περήφανη κοιλίτσα
φουσκώνει της Μαριώς
τηνε φουσκώνει ο δράκος
του Γιάννη ο πρώτος γιος
φορεί καπέλο μαύρο
καδένα ολόχρυση
μπροστά κοιτάζει η Μάρω
μα Γιάννης δω και κει
Γιάννη μπροστά σου κοίτα
και μη στραβοθωρείς
αυτή την έχει η Μήτρος
και κείνη ο Θοδωρής
Γιάννη στο σπίτι πάμε
δε βρίσκομαι καλά
πράσινη πέφτει χάμω
προφτάστε αγκομαχά
Φέρτε γιατρό του Ρήγα
του παλατιού μαμή
χαλάλι τη Μαριώγκα
γλιτώστε το παιδί
Κι ουδέ παιδί γλιτώνει
κι η Μάρω δεν φελά
κλάψε πού να βρεις Γιάννη
κουτσή Μαριώ ξανά
Στίχοι: Βασίλης Ρώτας
Δίσκος: Στο ρυθμό του αγέρα
Τον Γιάννη καμαρώστε
που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του
το στραβαρίδι Γιάννη
φορεί καπέλο μαύρο
καδένα ολόχρυση
τη Μάρω από το χέρι
περήφανα κρατεί
Το Γιάννη καμαρώστε
που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του
το στραβαρίδι Γιάννη
Περήφανη κοιλίτσα
φουσκώνει της Μαριώς
τηνε φουσκώνει ο δράκος
του Γιάννη ο πρώτος γιος
φορεί καπέλο μαύρο
καδένα ολόχρυση
μπροστά κοιτάζει η Μάρω
μα Γιάννης δω και κει
Γιάννη μπροστά σου κοίτα
και μη στραβοθωρείς
αυτή την έχει η Μήτρος
και κείνη ο Θοδωρής
Γιάννη στο σπίτι πάμε
δε βρίσκομαι καλά
πράσινη πέφτει χάμω
προφτάστε αγκομαχά
Φέρτε γιατρό του Ρήγα
του παλατιού μαμή
χαλάλι τη Μαριώγκα
γλιτώστε το παιδί
Κι ουδέ παιδί γλιτώνει
κι η Μάρω δεν φελά
κλάψε πού να βρεις Γιάννη
κουτσή Μαριώ ξανά
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 27, 2007
Η Αρλέτα ζεστή παρουσία στο Συρμό
Μια πολή ζεστή περιγραφή της βραδιάς στο Συρμό
από τον Μάκη Καλαμάρη
Αρλέτα
Χώρος: Συρμός,
Αθήνα Ημερομηνία: 24/11/2007
Κείμενο: Μάκης Καλαμάρης
Τα σαράντα χρόνια παρουσίας της στο ελληνικό τραγούδι, γιόρτασε φέτος το Νοέμβριο η Αρλέτα στο Συρμό και εμείς είχαμε την τύχη, έστω και την τελευταία ημέρα των εμφανίσεων, να γιορτάσουμε μαζί της.
Σαν καλή οικοδέσποινα, λοιπόν, έδειξε τις προθέσεις της από την αρχή κερνώντας μας ένα “Τσάι Γιασεμιού” -όπως καταλάβατε ξεκίνησε το πρόγραμμα με το ομώνυμο τραγούδι του σπουδαίου αυτού album. Η συνέχεια αναμενόμενη, όσο και υπέροχη: “Τα Μικρά Παιδιά”, “Τα Ήσυχα Βράδια”, “Η Ομίχλη Μπαίνει Από Παντού Στο σπίτι”, “Το Πέτρινο Χαμόγελο”, “Batida De Coco”, “Εκδρομή”, “Νησί Μέσα στην Πόλη”, “Μια Φορά Θυμάμαι M’ Αγαπούσες”, “Σερενάτα”, “Λύκος”, “Το Μπαρ Το Ναυάγιο”. Μέσα σε τρεις ώρες παρέλασαν όλα τα σπουδαία τραγούδια -από την εποχή του νέου κύματος μέχρι την πιο πρόσφατη pop, θα τολμούσα να πω, περίοδο της καριέρας της- που καταξίωσαν την Αρλέτα ως μία από τις σημαντικότερες και πιο ξεχωριστές παρουσίες τόσο ερμηνευτικά όσο και συνθετικά στο χώρο της ελληνικής μουσικής.
Ανάμεσά τους εξαιρετικές επιλογές, κυρίως, από Χατζιδάκι -αφοπλιστική η ερμηνεία της στο “Χάρτινο Tο Φεγγαράκι”, έναν από τους εθνικούς μας ύμνους όπως το χαρακτήρισε η ίδια, Θεοδωράκη (“Άρνηση”, “Δρόμοι Παλιοί”), Ξαρχάκο (“Το Δίχτυ”), αλλα και κάποιες πιο λαϊκές επιλογές σε διαφορετικές και άκρως ενδιαφέρουσες εκτελέσεις όπως το “Μάλιστα Κύριε” του Ζαμπέτα και το “Μ’ Έχεις Μαγεμένο” του Μπαγιαντέρα.
Το κοινό από την αλλη, επιδεικνύοντας σοβαρότητα και παιδεία, κράτησε απόλυτα τις ισορροπίες ανάμεσα στο παρεΐστικο κλίμα και το σεβασμό στο ύφος και την ατμόσφαιρα των τραγουδιών (κάτι που η ίδια η Αρλέτα, εξάλλου, επιθυμεί και έχει καταφέρει να κερδίσει με το ήθος και τη στάση της τόσα χρόνια).
Ήταν ευτυχές και σπάνιο το γεγονός ότι απουσίαζε η ακατάσχετη φλυαρία που συνήθως συναντάται σε αυτούς τους χώρους. Εξίσου εντυπωσιακός ήταν και ο μέσος όρος ηλικίας με το μισό περίπου κοινο να είναι κάτω από τα 30, γεγονός που αφενός αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τη σπουδαία αυτή καλλιτέχνιδα, αφετέρου απόδειξη για «τις περίφημες επιλογές της νεολαίας» που προσπαθούν να επιβάλουν τα ΜΜΕ.
Επιστρέφοντας στην κεντρική persona της βραδιάς, την ίδια την Αρλέτα, νομίζω ότι θα μας μείνει αξέχαστη όχι μόνο η ξεχωριστή της ερνηνεία σε όλα τα τραγούδια, αλλά και η μοναδική επικοινωνία που αναπτύσσει με τον κόσμο χρησιμοποιώντας κυρίως το αυτοσαρκαστικό και αιχμηρό της χιούμορ: από τον τρόπο που υπερκέρασε ένα επεισόδιο ανάμεσα σε δύο οξύθυμους θαμώνες, μέχρι την αντιστροφή του παραμυθιού της Κοκκινοσκουφίτσας -στο οποίο όπως μας πληροφόρησε θύτης είναι το χαριτωμένο κοριτσάκι και η γιαγιά του και όχι ο κακόμοιρος λύκος!
Πιο έντονα χαραγμένη, όμως, θα μείνει η συγκλονιστική της ερμηνεία στον “Κεμάλ”, με το κοινό να τραγουδάει συγκινημένο και να της προσφέρει όρθιο και για παρατεταμένη ώρα το ζεστό και δυνατό του χειροκρότημα στο τέλος της βραδυάς.
Μίας βραδιάς που μας γέμισε ποιότητα, ουσία και ομορφιά, αυθεντική και γνήσια τέχνη, δηλαδή, από έναν άνθρωπο που έχουμε ανάγκη στη μουσική για να γιορτάζουμε πολλα ακόμα γενέθλια μαζί του.
από τον Μάκη Καλαμάρη
Αρλέτα
Χώρος: Συρμός,
Αθήνα Ημερομηνία: 24/11/2007
Κείμενο: Μάκης Καλαμάρης
Τα σαράντα χρόνια παρουσίας της στο ελληνικό τραγούδι, γιόρτασε φέτος το Νοέμβριο η Αρλέτα στο Συρμό και εμείς είχαμε την τύχη, έστω και την τελευταία ημέρα των εμφανίσεων, να γιορτάσουμε μαζί της.
Σαν καλή οικοδέσποινα, λοιπόν, έδειξε τις προθέσεις της από την αρχή κερνώντας μας ένα “Τσάι Γιασεμιού” -όπως καταλάβατε ξεκίνησε το πρόγραμμα με το ομώνυμο τραγούδι του σπουδαίου αυτού album. Η συνέχεια αναμενόμενη, όσο και υπέροχη: “Τα Μικρά Παιδιά”, “Τα Ήσυχα Βράδια”, “Η Ομίχλη Μπαίνει Από Παντού Στο σπίτι”, “Το Πέτρινο Χαμόγελο”, “Batida De Coco”, “Εκδρομή”, “Νησί Μέσα στην Πόλη”, “Μια Φορά Θυμάμαι M’ Αγαπούσες”, “Σερενάτα”, “Λύκος”, “Το Μπαρ Το Ναυάγιο”. Μέσα σε τρεις ώρες παρέλασαν όλα τα σπουδαία τραγούδια -από την εποχή του νέου κύματος μέχρι την πιο πρόσφατη pop, θα τολμούσα να πω, περίοδο της καριέρας της- που καταξίωσαν την Αρλέτα ως μία από τις σημαντικότερες και πιο ξεχωριστές παρουσίες τόσο ερμηνευτικά όσο και συνθετικά στο χώρο της ελληνικής μουσικής.
Ανάμεσά τους εξαιρετικές επιλογές, κυρίως, από Χατζιδάκι -αφοπλιστική η ερμηνεία της στο “Χάρτινο Tο Φεγγαράκι”, έναν από τους εθνικούς μας ύμνους όπως το χαρακτήρισε η ίδια, Θεοδωράκη (“Άρνηση”, “Δρόμοι Παλιοί”), Ξαρχάκο (“Το Δίχτυ”), αλλα και κάποιες πιο λαϊκές επιλογές σε διαφορετικές και άκρως ενδιαφέρουσες εκτελέσεις όπως το “Μάλιστα Κύριε” του Ζαμπέτα και το “Μ’ Έχεις Μαγεμένο” του Μπαγιαντέρα.
Το κοινό από την αλλη, επιδεικνύοντας σοβαρότητα και παιδεία, κράτησε απόλυτα τις ισορροπίες ανάμεσα στο παρεΐστικο κλίμα και το σεβασμό στο ύφος και την ατμόσφαιρα των τραγουδιών (κάτι που η ίδια η Αρλέτα, εξάλλου, επιθυμεί και έχει καταφέρει να κερδίσει με το ήθος και τη στάση της τόσα χρόνια).
Ήταν ευτυχές και σπάνιο το γεγονός ότι απουσίαζε η ακατάσχετη φλυαρία που συνήθως συναντάται σε αυτούς τους χώρους. Εξίσου εντυπωσιακός ήταν και ο μέσος όρος ηλικίας με το μισό περίπου κοινο να είναι κάτω από τα 30, γεγονός που αφενός αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τη σπουδαία αυτή καλλιτέχνιδα, αφετέρου απόδειξη για «τις περίφημες επιλογές της νεολαίας» που προσπαθούν να επιβάλουν τα ΜΜΕ.
Επιστρέφοντας στην κεντρική persona της βραδιάς, την ίδια την Αρλέτα, νομίζω ότι θα μας μείνει αξέχαστη όχι μόνο η ξεχωριστή της ερνηνεία σε όλα τα τραγούδια, αλλά και η μοναδική επικοινωνία που αναπτύσσει με τον κόσμο χρησιμοποιώντας κυρίως το αυτοσαρκαστικό και αιχμηρό της χιούμορ: από τον τρόπο που υπερκέρασε ένα επεισόδιο ανάμεσα σε δύο οξύθυμους θαμώνες, μέχρι την αντιστροφή του παραμυθιού της Κοκκινοσκουφίτσας -στο οποίο όπως μας πληροφόρησε θύτης είναι το χαριτωμένο κοριτσάκι και η γιαγιά του και όχι ο κακόμοιρος λύκος!
Πιο έντονα χαραγμένη, όμως, θα μείνει η συγκλονιστική της ερμηνεία στον “Κεμάλ”, με το κοινό να τραγουδάει συγκινημένο και να της προσφέρει όρθιο και για παρατεταμένη ώρα το ζεστό και δυνατό του χειροκρότημα στο τέλος της βραδυάς.
Μίας βραδιάς που μας γέμισε ποιότητα, ουσία και ομορφιά, αυθεντική και γνήσια τέχνη, δηλαδή, από έναν άνθρωπο που έχουμε ανάγκη στη μουσική για να γιορτάζουμε πολλα ακόμα γενέθλια μαζί του.
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007
.
Σκίτσο της Αρλέτας
Άρχισε από ένα καπρίτσιο μου, όχι ψέματα, μια ανάγκη μου να επικοινωνήσω με κάποιον, εξίσου τρελαμένο με τη φωνή και τα τραγούδια της Αρλέτας και χωρίς να το καταλάβω ή να το προγραμματίσω, το Blog αυτό κατάφερε να γίνει μια βάση δεδομένων για την αγαπημένη τραγουδίστρια! (όχι αυτός ο κάποιος δεν μας έκανε τη χάρη. Χαλάλι...)
Έχω πάρει κάποιες αποστάσεις από το Blog αλλά επιστρέφω συχνά και με χαρά μου διαπιστώνω πως το «βιβλίο επισκέψεων» αποκτά όλο και περισσότερους φίλους, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο, ψάχνουν κάποιο τραγούδι της Αρλέτας, έχοντας στο νου τους κάποιο τίτλο ή κάποιο στίχο. Έτσι, θέλοντας και μη, η αγαπημένη Αρλέτα, απέκτησε τη δική της «ιστοσελίδα» ! Και νιώθω περήφανη γι αυτό! Και σας ευχαριστώ! : )
Ωραία που θα τανε αν, όσοι το νιώθετε, αφήνατε στα coments, έστω και ανώνυμα, ένα μηνυματάκι για την Αρλέτα. Κάτι που να σας εκφράζει, κάτι που θα θέλατε να πείτε γι αυτή την μοναδική φωνή που με το δικό της τρόπο μας συντροφεύει 40 τόσα χρόνια! Όλη μας τη ζωή! Όλη μας τη ψυχή!
Σας ευχαριστώ.
C.
Δεν είναι ο κόσμος πουθενά
πιο τρυφερός
πιο τρυφερός, απ' το δικό σου ροζ
πιο απαγορευμένος κι από το μωβ σου
κι από το μωβ σου πιο θλιμμένος
Σκίτσο της Αρλέτας Αυτό το Blog, πιστό στη ρότα του, συνεχίζει την καταγραφή των τραγουδιών της Αρλέτας μα και των δικών σας σχολίων αλλά και επισκέψεων.
Άρχισε από ένα καπρίτσιο μου, όχι ψέματα, μια ανάγκη μου να επικοινωνήσω με κάποιον, εξίσου τρελαμένο με τη φωνή και τα τραγούδια της Αρλέτας και χωρίς να το καταλάβω ή να το προγραμματίσω, το Blog αυτό κατάφερε να γίνει μια βάση δεδομένων για την αγαπημένη τραγουδίστρια! (όχι αυτός ο κάποιος δεν μας έκανε τη χάρη. Χαλάλι...)
Έχω πάρει κάποιες αποστάσεις από το Blog αλλά επιστρέφω συχνά και με χαρά μου διαπιστώνω πως το «βιβλίο επισκέψεων» αποκτά όλο και περισσότερους φίλους, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο, ψάχνουν κάποιο τραγούδι της Αρλέτας, έχοντας στο νου τους κάποιο τίτλο ή κάποιο στίχο. Έτσι, θέλοντας και μη, η αγαπημένη Αρλέτα, απέκτησε τη δική της «ιστοσελίδα» ! Και νιώθω περήφανη γι αυτό! Και σας ευχαριστώ! : )
Ωραία που θα τανε αν, όσοι το νιώθετε, αφήνατε στα coments, έστω και ανώνυμα, ένα μηνυματάκι για την Αρλέτα. Κάτι που να σας εκφράζει, κάτι που θα θέλατε να πείτε γι αυτή την μοναδική φωνή που με το δικό της τρόπο μας συντροφεύει 40 τόσα χρόνια! Όλη μας τη ζωή! Όλη μας τη ψυχή!
Σας ευχαριστώ.
C.
| 06 toyfero sou roz... |
Δεν είναι ο κόσμος πουθενά
πιο τρυφερός
πιο τρυφερός, απ' το δικό σου ροζ
πιο απαγορευμένος κι από το μωβ σου
κι από το μωβ σου πιο θλιμμένος
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 12, 2007
Ανατολικά της Εδέμ - Αρλέτα (E)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα
Ανατολικά της Εδεμ
Αχ, τίποτα πια δεν ζητώ
απόψε αυτό μου είναι αρκετό
εσύ στης καρδιάς τον ρυθμό να χτυπάς
κι εγώ να μην ξέρω ποιόν ίσκιο ρωτάς
Αχ. μια φορά κι έναν καιρό
όταν ρωτούσα ποιόν έχω Θεό
μου τραγουδούσε η μαμά
τα βράδια στα σκοτεινά:
Ανατολικά της Εδέμ
ζούσε ένας τύπος μποέμ
που φορούσε πάντα λουλούδι στο πέτο
Ήτανε πολύ αμπιγέ
είχε ένα κοστούμι ριγέ
περπατούσε λες κι είχε κάνει μπαλέτο
Μοίραζε χιλιάδες φιλιά
πλήρωνε για νά' ρθουν βιολιά
και τα βράδια γλυκά τραγουδούσε
έναν τόσο λυπημένο σκοπό
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
Amour, toujours
ca va? Bonjour!
Παντελόνια κοντά ναυτικά
με το πιάνο και τα γαλλικά
Amour, toujours
ca va? Bonjour!
Εν-δυο-τρία, ξανά τον σκοπό
σ'αγαπώ, σ' αγαπώ...
Αχ... Τίποτα πια δεν ζητώ
απόψε αυτό μου είναι αρκετό
εσύ, στης καρδιάς τον ρυθμό να χτυπάς
κι εγώ να μην ξέρω γιατί μ' αγαπάς...
από stixoi.info
Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2007
Δεκα και μια νύχτες -Αρλέτα
Το τραγούδι της λίμνης
| 14 Το τραγούδι της... |
Noble Dame
| 15 Noble Dame.wma |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)