Αρλέτα - Απο που πάνε για την Άνοιξη - το βιβλίο

. .

.

.

.

.

.

.

Εκείνα που δεν έχω

Εκείνα που δεν έχω - Αντριάνα Πάμπαλη
μεταφέρθηκε ΕΔΩ

Σαντορίνη

*

Είναι που το Αιγαίο το χω συνδέσει με τον Ελύτη,

αλλά η Σαντορίνη βεβαίως είναι του Γιώργου Σεφέρη!
Σαν απολογία ανεβάζω ολόκληρο το ποίημα Κλ.

Σαντορίνη
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)
Μυσική Ηλία Ανδριόπουλου Ερμηνεία: Άλκηστη Πρωτοψάλτη

Γυμνοπαιδία A΄. Σαντορίνη
Σεφέρης Γιώργος

Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας
τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη.

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα τ' όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.

Bρεθήκαμε γυμνοί πάνω στην αλαφρόπετρα
κοιτάζοντας τ' αναδυόμενα νησιά
κοιτάζοντας τα κόκκινα νησιά να βυθίζουν
στον ύπνο τους, στον ύπνο μας.
Eδώ βρεθήκαμε γυμνοί κρατώντας
τη ζυγαριά που βάραινε κατά το μέρος
της αδικίας.

Φτέρνα της δύναμης θέληση ανίσκιωτη λογαριασμένη
αγάπη
στον ήλιο του μεσημεριού σχέδια που ωριμάζουν,
δρόμος της μοίρας με το χτύπημα της νέας παλάμης
στην ωμοπλάτη·
στον τόπο που σκορπίστηκε που δεν αντέχει
στον τόπο που ήταν κάποτε δικός μας
βουλιάζουν τα νησιά σκουριά και στάχτη.

Bωμοί γκρεμισμένοι
κι οι φίλοι ξεχασμένοι
φύλλα της φοινικιάς στη λάσπη.

Άφησε τα χέρια σου αν μπορείς, να ταξιδέψουν
εδώ στην κόχη του καιρού με το καράβι
που άγγιξε τον ορίζοντα.
Όταν ο κύβος χτύπησε την πλάκα
όταν η λόγχη χτύπησε το θώρακα
όταν το μάτι γνώρισε τον ξένο
και στέγνωσε η αγάπη
μέσα σε τρύπιες ψυχές·
όταν κοιτάζεις γύρω σου και βρίσκεις
κύκλο τα πόδια θερισμένα
κύκλο τα χέρια πεθαμένα
κύκλο τα μάτια σκοτεινά·
όταν δε μένει πια ούτε να διαλέξεις
το θάνατο που γύρευες δικό σου,
ακούγοντας μια κραυγή
ακόμη και του λύκου την κραυγή,
το δίκιο σου·
άφησε τα χέρια σου αν μπορείς να ταξιδέψουν
ξεκόλλησε απ' τον άπιστο καιρό
και βούλιαξε,
βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες

Στην Ιστοσελίδα

"Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού"

βρήκα και ανάγνωση του ποιήματος

(διαβάζει: Kαράλη Tόνια, Aνέκδοτη ηχογράφηση, 1962)

.

Χάρτινο το φεγγαράκι

Το τελευταίο τ’ Αυγούστου φεγγάρι έφυγε μ ένα παράπονο. Κανείς δεν το κοίταξε, κανείς δεν του τραγούδησε, κανείς δεν το παρακάλεσε…
Τα είδε όλα γύρω του μαύρα, καμένα ζαρωμένα. Κατάλαβε. Έκλαψε μαζί μας κι αποσύρθηκε σιωπηλά…

Ψες όπως το κοίταζα ν ανεβαίνει λαμπρό και τεράστιο, το «τελευταίο» του Σεπτέμβρη το φεγγάρι, να προετοιμάζεται για την πανσέληνο του, ένιωσα ένοχη, υπεύθυνη για όσες πίκρες του δώσαμε, για όσα τραγούδια δεν του είπαμε ή δεν του γράψαμε ακόμη. Και το τραγούδι που είχα συνέχεια στα χείλη μιλούσε για ένα φεγγαράκι χάρτινο πάνω από μια ψεύτικη ακρογιαλιά που… αν πιστεύαμε λιγάκι στη αγάπη που νιώθουμε για το κάθε τι που μας ηρεμεί και μας γλυκαίνει κα μας φέρνει πιο κοντά στους ανθρώπους, σε σένα, σε μένα, στον εαυτό μας, τότε όντως θα ‘ταν όλα αληθινά!

 

  Χάρτινο το φεγγαράκι

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Νανά Μούσχουρη
Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά. (δις)

Πώς, με τέτοιους απλούς στίχους και μια μελωδία σαν παιδικό νανούρισμα έγινε αυτή η χημεία που έχουν τα μεγάλα τραγούδια, που ημερεύουν, γαληνεύουν, αντέχουν!
Πώς ένα χάρτινο φεγγαράκι πάνω από μια ψεύτικη ακρογιαλιά έδωσε φως στα όνειρά μας, κι αν με πίστευες λιγάκι, λιγάκι αν με πίστευες θα μπορούσαν όλα να γίνουν αληθινά!
Δεν είναι στίχοι αυτοί! Είναι ταμπλό είναι μαγεία, είναι η απλότητα σε όλο της το μεγαλείο!


Διαλέγουμε ερμηνείες που μας αγγίζουν, που έρχονται από μόνες τους να αναδείξουν το τραγούδι, αρχίζοντας, τιμής ένεκεν και όχι μόνο, με την Αρλέτα, που το ερμηνεύει εσωτερικά, αέρινα σαν φλοίσβος που τον παίρνει πέρα δώθε το νυχτερινό αεράκι…

Αρλέτα

12 + 1 τραγούδια του Μάνου Χαζιδάκι

)

Σκίτσο της Αρλέτας

Η Λένα Πλάτωνος είναι μια μοναδική μορφή στον ελληνικό χώρο. Ανάμεσα στην ποίηση και στη μουσική δημιουργία ακροπατώντας έδωσε με τον ηλεκτρικό της ήχο δείγματα σπάνια. Το 1988 ηχογράφησε με τη Σαββίνα Γιαννάτου ένα δίσκο αφιερωμένο στον Μάνο Χατζιδάκι: Το 62 του Χατζιδάκι με τραγούδια εκείνης της χρονικής περιόδου του συνθέτη. Τα δικό της φεγγαράκι ακούγεται σαν προσευχή, έτσι όπως το απαγγέλλει κρατώντας μετέωρες τις σιωπές…

Λένα Πλάτωνος
(Το 62 του Μάνου Χατζιδάκι)

)

Ο Ηλίας Λιούγκος, αγαπημένος ερμηνευτής του Χατζιδάκι, το ερμήνευσε δωρικά μα και ευαίσθητα στην Ρωμαϊκή αγορά, με το άγρυπνο μάτι του συνθέτη να αποκλείει την όποια υπερβολή στο συναίσθημα!

Ηλίας Λιούγκος

(Ρωμαϊκή αγορά)

)





Νένα Βενετσάνου

ελλείπεις χωρίς την κατάθεση της Νένας Βενετσάνου από τον δίσκο της όπου τραγουδά Μάνο Χατζιδάκι

)



Δε θα τοθελα ν απουσιαζει η φωνη της Δημητρας Γαλανη απο ένα τετοιο αφιερωμα...

απο ζωντανή ηχογράφηση απο το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το 2003, 
απο το δίσκο "Αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο.

)

Ξέρω πως θα κατηγορηθώ γιατί δεν μπόρεσα να έχω την μοναδική και σπάνια ερμηνεία της Μελίνας όπως ακούστηκε στο Έργο του Tennessee Williams «Λεωφορείον ο πόθος» το 1949 με την Μπλάνς να τραγουδά «ξέγνοιαστα» στο πίσω μέρος της σκηνής και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο σε πρώτο πλάνο




Έτσι, σε μια προσπάθεια να επανορθώσω, επιστρατεύω το δεύτερο φεγγαρίσιο τραγούδι του ελληνικού DNA: "Αστέρι μου φεγγάρι μου" του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του Γιάννη Θεοδωράκη. Τραγούδι κτισμένο με… τα ίδια συστατικά. Λιτός στίχός ποιητικός να χορεύει αντάμα με μια ξελογιάστρα μελωδία, σαν τη Μελίνα

Αστέρι μου φεγγάρι μου
Μελίνα

)

Για το τέλος, λες και το είχα παραγγελιά:

Αι γενεαί πάσαι

ένα`"κολάζ" του Διονύση Σαββόπουλου

πάνω σε ξύλινη αγιογραφία

Σαββόπουλος Ε.Αρβανιτάκη

Γ. Νταλάρας Παπάζογλου
Ε. Κονιτοπούλου, Πάριος κ.α.
Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι

)

Update Νο 1: Γητεύτια said: Το φεγγαράι με τη Μελίνα υπάρχει σε βιντεάκι.

Νάτο λοιπόν και ανεκτίμητο, ευχαριστώωωω!

Κάνε τη ζωή δροσιά

.

Κάνε τη ζωή δροσιά

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

ερμηνεία: Ηλίας Λιούγκος

δίσκος: Λαϊκή αγορά

. ..

.

Κάτω στο μεγάλο δρόμο
είχαμε τα νιάτα νόμο
και με το σταυρό στον ώμο
προχωρήσαμε

Ήταν δύσκολα τα χρόνια
μπόρες πυρκαγιές και χιόνια
ζήσαμε την καταφρόνια
και χωρίσαμε

Φίλος ήσουν κι αδελφός
κι Άη Δημήτρης μου κρυφός
έλα κάνε τη ζωή δροσιά
μες την κοσμοχαλασιά

Κάνε τη ζωή δροσιά
μες την κοσμοχαλασιά
φίλος ήσουν πάντα κι αδελφός
κι Άη Δημήτρης μου κρυφός

Κάτω στο μεγάλο δρόμο
είχες την αγάπη νόμο
κι έστειλες με ταχυδρόμο
χαιρετίσματα

Γύρνα τώρα την ανέμη
να σου φέρουν οι ανέμοι
της καρδούλας μου που τρέμει
φτερουγίσματα

*

Γι απόψε θέλω μόνο τον κ. Νίκο και τον κ. Μάνο να τα λένε σε πλήρη αρμονία να μιλάνε για τα τραγούδια που έχουν φτιάξει μαζί, δεμένοι σαν φίλοι κι αδελφοί (μας) γιατί τι άλλο μπορεί να ναι για μας αυτός που γέμισε και στόλισε τη ζωή μας ες αεί με τους ήχους του, τις λέξεις και το φως του;

Κι έναν Ηλία Λιούγκο στην πιο μεστή του ερμηνεία

Με την αγάπη μου

χρόνια μελένια

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ -Αρλέτα

Το τραγούδι της δραχμής
Στίχοι, μουσική: Αρλέτα
από τον δίσκο "Ένσ καπέλο με τραγούδια"

Άσε με να στο πω με μια κιθάρα
εκείνο το τραγούδι της δραχμής
ανάμεσα σε κρότους και φανάρια
μπορεί να έχεις ξεχάσει ότι ζει

Το πρωτοτραγουδήσαμε στα ψάρια
σε κάποιο εκδρομή φοιτητική
ύστερα αρχίσαν δίκες και παζάρια
μεσάζοντες κριτές κι εγωισμοί


Μου ‘λεγες η πολλή αγάπη βλάπτει
αλλά χωρίς αυτή η ζωή μένει λειψή
θυμάμαι ένα μεθυσμένο ναύτη
και μια ανοιξιάτικη ψιλή βροχή


Αν θέλεις κλείσ’ την πόρτα κλείδωσέ την
από μία χαραμάδα θα τρυπώσει
μια μελωδία επίμονη σαν γρύλος
που ακόμα δεν την έχεις ξεχρεώσει

Παλιέ μου φίλε και παλιά μου αγάπη
στο λέω ψιθυριστά μη σ’ ενοχλήσω
κι εσύ τραγούδησέ το στα παιδιά σου
σαν ξόρκι στους καιρούς μου ‘μειναν πίσω

Μου ‘λεγες η πολλή αγάπη βλάπτει
αλλά χωρίς αυτή η ζωή μένει λειψή
θυμάμαι ένα μεθυσμένο ναύτη
και μια ανοιξιάτικη ψιλή βροχή

Άσε με να στο πω με μια κιθάρα
εκείνο το τραγούδι της δραχμής
ξέρεις πολύ σε είχα αγαπήσει
αλλά παρακαλώ μην τους το πεις

ξέρεις πολύ σε είχα αγαπήσει
αλλά παρακαλώ μην τους το πεις


10 μήνες τώρα τον ψάχνω αυτό τον δίσκο!
Άδειασα τη δισκοθήκη μου, τα ράφια, πίσω απ τα βιβλία, στις ντουλάπες τα συρτάρια. Πέρασα απ το δισκάδικο, δυο και τρεις φορές μπας και τον ξανάβρω…
Άφαντος! Όταν λέω άφαντος λες και τον κατάπιε η γης! Μου μεινε σταχέρια μόνο η θήκη, άδεια...

Και είναι ένας δίσκος που αγαπώ τόσο...
Εντάξει το βινύλιο είναι εκεί αλλά εκτός του ότι η βελόνα πια αγκομαχά, το προσέχω ιδιαίτερα πια, να μην μου φθαρεί άλλο.
ΗΘΕΛΑ ΤΟ ΔΙΣΚΑΚΙ ΜΟΥ: Ένα καπέλο με τραγούδια!
Ήθελα να τον περάσω στο σκληρό δίσκο για να τον ακούω ανά πάσα στιγμή.

ΠΟΥΘΕΝΑ! Λες να μην το είχα και μην θυμάμαι καλά; Αρχίζεις να τρελαίνεσαι…

Χθες μ έπιασε πάλι η μανία. Τα κατέβασα όλα, τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Ήρθαν και δυο φίλες και αρχίσαμε το κυνήγι του χαμένου θησαυρού!
- Είσαι βέβαιη ρε Κλέλια πως τον έχεις;
- Απολύτως! Κάπου θα χει πέσει. Εξ άλλου έχω την θήκη με το βιβλιαράκι

Και ξαφνικά! φλασάκι!

Είχα αγοράσει κάποτε ένα portable CD player για ν ακούω στη δουλειά, πριν μεταφέρω το music box μου (έναν έξτρα σκληρό 300Giga με όλα τα δισκάκια) στο computer της δουλειάς. Και κάποια στιγμή είχε χαλάσει και δεν μπόρεσα ν βγάλω από μέσα το CD. Και το ξέχασα εκεί.

Το βρήκα λοιπόν, το διέρρηξα με χίλια κόλπα, το έκανα κομμάτια δηλαδή και πήρα στα χέρια μου σαν λάφυρο το αγαπημένο CD!

Το βάζω στο στέρεο και οι ήχοι της κιθάρας ξεχύθηκαν κελαριστοί, με μαστοριά κι ευαισθησία ..

Αρλέτα και Θανάσης Μπίκος ενώνουν τις κιθάρες τους!

Πάω κατ ευθείαν στο «τραγούδι της δραχμής».
Αυτό μου ‘λειψε, αυτό ήθελα ν ακούσω
Αυτό ήθελα να μοιραστώ μαζί σας!...


Στις παλιές αγάπες χαρισμένο,
στα όμορφα και τα πικρά που ζήσαμε
στις στιγμές που μας χαρίστηκαν
που δοθήκαμε και μας δόθηκαν.

Που κρατήσαμε για πάντα, όχι σαν ανάμνηση ακριβώς
αλλά σαν εμπειρία, σαν... σοφία ή σαν βάλσαμο για τα παρακάτω.

Που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν,
μα η κυρά ζωή άλλα είχε στο μυαλό της…

Για σένα, που άλλα είχες στο μυαλό σου
για μένα που όλο εσένα έχω στο μυαλό μου…

Νένα Βενετσάνου - το κουτί της Πανδώρας

.








.
Το ποστ αυτό εχει μεταφερθει ΕΔΩ (κλικ)













.

Ο κυρ Μιχάλης - Χατζιδάκις/Γκάτσος

.

Ο κυρ Μιχάλης

Μουσική/ Στίχοι: Χατζιδάκις/ Καμπανέλλης

ερμηνεία Ηλίας Λιούγκος

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Άσπρισε η κούτρα σου Μιχάλη

αλλά μυαλό, αλλά μυαλό δε λέει να βάλει

Μωρ’ λένε όχι στους πολλούς

τα βάζουνε με τους τρελούς

Μιχάλη μου, κύριε Μιχάλη μου


Κράτα το στόμα σου κλειστό

Κράτα για σέ-, κράτα για σένα το σωστό

Κι άσε με εμένα τον κουτό

κατά πώς θέλω να γλεντώ

το χάλι μου, κύριε Μιχάλη μου

Το χάλι μου, κύριε Μιχάλη μου

.

..

ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΛΙΟΙ

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Άλλες ερμηνείες: Δήμητρα Γαλάνη Γιώργος Νταλάρας *


Δρόμοι παλιοί(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα
χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας
με γνώριζε...
* στίχοι από info stixoi


Νομίζω πως δεν υπάρχει πιο τέλεια μελοποίηση ποιήματος από αυτή που έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης για το ποίημα του ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη.

Χωρίς ομοιοκαταληξία ο Θεοδωράκης κατάφερε να βρει τον εσωτερικό ρυθμό των εξαίσιων αυτών στίχων και να μας χαρίσει μια μελωδία σπάνια και πολύτιμη. που καταγράφτηκε στην πολιτιστική πορεία των Ελλήνων!

Είναι κι αυτό το τελικό Ε, εε που αξίζει χίλιες ομοιοκαταληξίες.και σφραγίζει την μοναξιά και την απαντοχή αυτού του τέλειου τραγουδιού
Από τα μεγαλύτερα τραγούδια !


Η ερμηνεία της Νένας Βενετσάνου ακολουθεί πιστά με την σπάνια φωνή της τους εσωτερικούς δρόμους του ποιήματος αφήνοντας μας την αίσθηση του ανεκπλήρωτου, γιατί θέλουμε να ακούμε ξανά και ξανά την επωδό του τραγουδιού!

Βαθιά υπόκλιση!


Για να μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι ικανή για πολύ πιο μεγάλα επιτεύγματα από το να προσπαθεί να πείσει τον Έλληνα πως οι επιλογές του εξαντλούνται σε γαλάζιο και πράσινο. Θυμηθείτε το αύριο όταν θα κοιτάτε βουβοί το ψηφοδέλτιό σας, κι αν θέλετε κάντε προηγουμένως μια βόλτα στον Allu fan Marx. Έχει κάτι πιο ευφάνταστο να προτείνει…





Keep walking!
αυτό είναι για μένα...
αφού δεν ψηφίζω!





.

.

Να την και μια ακόμη απίστευτη φωτογραφία, από τις πιο πρόσφατες φωτογραφίες του Cristophe Boisvieux. στις ακτές της Νορμανδίας.
Ένα άγριο κύμα, σαν τσουνάμι που αρχιζει μπροστά μας να σπάει διαδοχικά και να υψώνεται θεόρατο, απειλητικό σαν οργή θεού, σαν να γίνεται ένα με τα σύννεφα!

Κι εμείς θεατές, στο μάτι του κυκλώνα, προλαβαίνουμε δεν προλαβαίνουμε να κρυφτούμε, να σωθούμε βαδίζοντας πάνω στην ήρεμη για κάποια κλάσματα του χρόνου ,θάλασσα, και περιμένουμε μαζί της ταπεινοί τη μοίρα της, φτιάχνοντας ανυποψίαστη δανδελλωτές κορδέλλες από αφρό : πέρα δώθε, μπρος πίσω, πάνω - κάτω, λίγο πριν μας αρπάξει η λύσσα του θηρίου…

Ήρθε χθες από το υπερπέραν του Ίντερνετ, στο μέιλ μου μαζί με μια ευχή, που τη μοιράζομαι μαζί σας αφού πια ο Christophe είναι και δικός σας φίλος!

.

.

"Je t'envoie une image pleine d'énergie pour te donner du courage."

"σου στέλνω μια φωτογραφία γεμάτη ενέργεια για να σου δώσει κουράγιο"

.

Je t'embrasse très fort,

.

Christophe

ΔΕΚΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΚΙ ΕΝΑΣ ΛΟΧΑΓΟΣ - Αρλέτα

.




Δέκα στρατιώτες κι ένας λοχαγός
(Γιάννης Σπανός , Κ. Γεωργουσόπουλος)

Δέκα στρατιώτες κι ένας λοχαγός
βγήκανε παγάνα πρίμος ο καιρός
άρβυλα παλάσκες, χλαίνη γυλιός
και στην άλλη άκρη ο κακός εχθρός

Εν δύο τρία σβήστε το φακό
έχουμε στη χούφτα τον αυγερινό

Δέκα στρατιώτες μ ένα λοχαγό

βγήκανε κυνήγι πιάσανε λαγό
στρώσανε τραπέζι ρίξαν τουφεκιές
κρέμασαν τη χλαίνη στις αλυγαριές

Εν δύο τρία πιάστε το χορό
δεκαπέντε χρόνια έχω να χαρώ

Δέκα στρατιώτες κι ένας λοχαγός
βγήκανε παγάνα πέρασ’ ο καιρός
μείναν εκεί πάνω στα ψηλά βουνά
πίνανε νεράκι ζούσανε καλά

Εν δύο τρία παίξε σαλπιγκτή
πες τους να γυρίσουν απ την εξοχή


Από τον πρώτο δίσκο της Αρλέτας πίσω στο 1966, ένα αλέγκρο, old time classic τραγούδι που αγαπήθηκε πολύ κυρίως απ τα παιδιά που παίζουν κιθάρα και τραγουδάν.

Ακούω τη φωνή της και σκέφτομαι πόσο παρέμεινε τρυφερή, καθαρή στους τόνους και στην άρθρωση. Ακόμη αυτή η διάθεση η λίγο σκωπτική όταν το τραγούδι το απαιτεί, είναι και σήμερα η ίδια γιατί, από μική Ήξερε τι τραγούδαγε και πως έπρεπε να το χρωματίσει!

.

Κόκκινα χείλη μου - Αρλέτα

Κόκκινα χείλη μου

Στίχοι/μουσική: Αρλέτα

Δίσκος :Στο ρυθμό του αγέρα

Φύτεψα την αγάπη μου
ένα φθινόπωρο
την άνοιξη φυτρώσανε
δυο μενεξέδες
Ωωω κόκκινα χείλη μου
Ωωω δυο μενεξέδες

κρέμασα την καρδιά μου
από μια νεραντζιά
και το πρωί τη βρήκα
στ’ άσπρα ντυμένη
Ωωω κόκκινα χείλη μου
Ωωω στ’ άσπρα ντυμένη


Έχασα την αγάπη μου
ένα φθινόπωρο
Έχασα την αγάπη μου
ένα φθινόπωρο

Την άνοιξη στον κήπο σου
η λύπη μου άνθισε
Ωωω κόκκινα χείλη μου
Ωωω η λύπη μου άνθισε

Christophe Boisvieux - India

.

Άφησα λοιπόν σαν τελευταίο ποστ-αφιέρωμα στον Christophe Boisvieux 2 φωτογραφίες του που έχουν κυκλοφορήσει και σε κάρτες και που είναι όχι μόνο απίστευτες και εντελώς μαγικές, είναι αυτό που επιμένω να του λέω, πως ο θεός της φωτογραφίας είναι με το μέρος του για να του χαρίζει μοναδικές σκηνές, με την απόλυτη εμπιστοσύνη που του έχει ότι θα βγάλει απ’ αυτές το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα! (ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δείχνει… αδύνατον να έγινε από άνθρωπο)

Η φωτογραφία αυτή (ναι φωτογραφία είναι!) έχει μια τέτοια κίνηση, λες κι έκλεισε μέσα της το κύμα, το φως, την κουρασμένη κίνηση των ψαράδων καθώς μαζεύουν τα δίκτυα τους.κρύβει ακόμη την προσμονή για το αποτέλεσμα των κόπων τους.
Η βάρκα στο μέσο της εικόνας πως συναντά την κλίση που παίρνει το σώμα του άντρα που τραβά τα δίκτυα ενώ ακολουθούν αλλεπάλληλες προσπάθειες των δύο επόμενων ωσαν να σχηματίζουν κύμα έτοιμο να απλωθεί στην ακρογιαλιά!

Το κάτω μέρος της εικόνας, σαν βάση για όλο αυτό το σκηνικό, διατρέχει η σκούρα μάζα των μαζεμένων δικτύων. Και το κύμα, "άκίνητο" στο μάζεμά του, κρατά τις ισορροπίες σχηματίζοντας αυτή την γκρίζα διαγώνια ακτογραμμή που βάζει το κάθε τι σε απόλυτη ισορροπία ενθεν και ένθεν.

Κι αυτό το φως contre jour, πουβάφει όλα ασημένια με έναν απόκοσμο τρόπο!.

και κρατηθείτε γιατί η επόμενη φωτογραφία είναι εξίσου απίστευτη!

Σαν ένα θέατρο σκιών που περνά μέσα στον χρόνο, με τις αλλόκοτες σκοτεινές φιγούρες με φόντο το κόκκινο-πορτοκαλί της Δύσης του ήλιου - το χρώμα της Ινδίας. Και προχωρούν στην γέρικη γέφυραθα ’λεγε κανείς με την υπομονή που τους χαρίζει αυτή η χώρα, κουβαλώντας βιώματα και ιστορίες αιώνων, χιλιετιών!
Και τα συννεφάκια σαν γρίλιες στον ουρανό να διαθλούν το φως αυτό φτιάχνοντας ένα σκηνικό απόκοσμο

Ήταν εκεί ο Christophe μπροστά σ αυτή την αλλόκοτη γέφυρσα, ίσως και ώρες, περιμένοντας υπομονετικά αυτή ακριβώς την στιγμή που οι τρεις γυναίκες θα ακολουθούσαν την πομπή κουβαλώντας η μια στο κεφάλι το ανοικτό πανέρι δίνοντας της μια elegance αγγελική ενώ η άλλη υψώνει λίγο το χέρι σχηματίζοντας ένα τρίγωνο όσο για να περνά το φως. Και η "τριάδα της δημιουργίας" συμπληρώνεται από την τρίτη γυναίκα που περπατά θαρρείς στον ουρανό, για να συναντήσει το φως.

Και την ίδια ακριβώς στιγμή, οι ποδηλάτες, οι τρεις ποδηλάτες σ αυτή την απόσταση, ο ένας πιο πίσω, ακριβώς για να κρύβει το φως και οι άλλοι δυο να οδηγούν αυτή την ιερή πομπή της υπομονής…

Τι σας έλεγα για τον θεό της φωτογραφίας πως είναι στο πλευρό του;
Είμαι σίγουρη γι αυτό και πάντα έτσι να ναι, γιατί αυτός ο άντρας το αξίζει. Το κυνήγησε το όνειρό του ή μάλλον το ακολούθησε με την πίστη και την υπομονή παιδιού που θέλει να περπατήσει μέχρι την άκρη τα ουρανού, ίσα με κει που βγαίνει το ουράνιο τόξο, για να αγγίξει τα χρώματα…

.

.

Ο Christophe Βoisvieux ταξιδεύει τώρα 15 χρόνια στην Ινδία, γνωρίστηκε με τους κατοίκους, έγινε ένα μαζί τους. Τους ακολούθησε παντού. Στην προσευχή τους, στο διαλογισμό, στις θρησκευτικές τους τελετές αλλά και στην καθημερινότητά τους που σίγουρα εύκολη δεν είναι, είναι όμως μαγευτική, υπομονετική, γαλήνια. Μια καθημερινότητα που ξεκινά με λίγο νερό στην χούφτα, που το υψώνουν στο μέτωπο δοξάζουν τον θεό τους. Μια καθημερινότητα που είναι η ίδια όπως πριν 200 ή 500 χρόνια!

.

.

Εκείνο που κάνει εντύπωση στις φωτογραφίες του Christophe, είναι τα χαμόγελα που του χαρίζουν τα «μοντέλα» του. Παιδιά γυμνά στους λασπωμένους δρόμους, γυναίκες ντροπαλές που τον κοιτάνε κατάματα κι ας κοκκινίζουν από ντροπή κι ας φτεροπετά η καρδούλα τους μπροστά σ αυτό τον πανέμορφο άντρα με το εφηβικό παρουσιαστικό και το παιδικό χαμόγελο! Είναι η χημεία της συνάντησης που… ήτανε να γίνει!

Και η στιγμή που αιχμαλωτίζει μέσα απ το φακό του είναι η απόλυτη ισορροπία χρωμάτων, κίνησης, έκφρασης, που συνθέτουν το «άπιαστο» που διαρκεί τόσο ακριβώς όσο χρειάζεται για να πατήσει το κουμπί της φωτογραφικής του και να την κάνει δική του για πάντα..

Mystery tours(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Inde
photos: Christophe Boisvieux Ed. EDL
Collection GEO Partance

nouvelles images

Νάτος και ο κούκλος μου!

Christophe Boisvieux

Γεννημένος το 1960 στο Παρίσι, πήρε το πρώτο του δίπλωμα στις οικονομικές επιστήμες όμως σύντομα, το 1984, κατευθύνθηκε προς την δημοσιογραφία.

Το ταλέντο του στην φωτογραφία και στο γράψιμο του χάρισε το βραβείο Air France / Ville de Paris.
Συνεργάζεται με αρκετά γαλλικά αλλά και διεθνή περιοδικά είτε σαν φωτογράφος είτε σαν επιμελητής ύλης.
Οι φωτογραφίες του έχουν γίνει πλατιά γνωστές και συμμετέχει σε πολλές εκθέσεις a l espace Cannon, στο salon de la photo και στο Μουσείο Μοντέρνας τέχνης του Παρισιού.

Έχει μέχρι τώρα εκδώσει ταξιδιωτικά βιβλία τέχνης:
Cuba
Amdalousie
Cuba
Maroc
Tunisie
Viet-nam
Sicil
Syrie-Jordannie
Portugal
Toscane
Chine
Grece
Quebec
Ouest Americain
Turquie
Egypte

.

.

Πάντα από το βιβλίο του Christophe Boisvieux “Inde” –Mother India. Εκδ. EDL Collection GEO Partance 2005
Το φανταστικό αυτό ταξιδιωτικό βιβλίο τέχνης ο Christophe το αφιερώνει στις δυο του μητέρες. Την μητέρα που του χάρισε το φως, μια εκπληκτική γυναίκα που μας άφησε εδώ και 25 χρόνια, όταν ο Christophe ήταν 22 χρονών, και στην δεύτερη του μητέρα την Ινδία, που όπως γράφει χαρακτηριστικά του χάρισε το ψωμί και το αλάτι αυτού του κόσμου…

Βεγγάλη, περιοχή στα βορειοανατολικά της Ινδίας. Στην φωτογραφία ο διάσημος στην χώρα του ποιητής και συγγραφέας Rabindranath Tagore περιοδεύει από χωριό σε χωριό με τους μουσικούς του και τραγουδά με θεία έκσταση, ύμνους στον αιώνιο Θεό. Χρώματα και ήχοι στις φυλλωσιές, κατάνυξη κι υποταγή, υποταγή όμως όπως οι Ινδοί την εννοούν, ειρηνική, γαλήνια και υπομονετική, με τη σιγουριά της απελευθέρωσης από το σώμα αυτό, που φιλοξενεί την ψυχή για να ζήσει, να πάθει και να μάθει. Υπομονή μέχρι την τελική δικαίωση που είναι η ένωση με τον Θεό.

Σήμερα έχουμε και ηχητική κάλυψη με ένα θρησκευτικό ύμνο, μάντρας. Μια επαναλαμβανόμενη δηλαδή μουσική, βασισμένη σε μικρό ποίημα 2 στροφών, που η συνεχής και υπομονετική επανάληψη του οδηγεί στην απελευθέρωση του πνεύματος από την πλάνη της γήινης ζωής.
Το κομμάτι, διαρκεί πάνω από μία ώρα επαναλαμβάνοντας την ίδια μουσική και στίχο. Μην το φοβηθείτε! Άστε το ξεχυθεί στο άδειο σπίτι κι αφεθείτε στη δόνηση των ήχων. Χαλαρώστε, αδειάστε το μυαλό σας από οτιδήποτε ξένο από εσάς, από την ψυχή σας. Ακολουθείστε τον τραγουδιστή που με τόση τρυφερότητα μα και μαστοριά επιστρέφει ξανά και ξανά στην ίδια φράση μέχρι που να έρθει η κάθαρση ψυχής και μυαλού…
Κάντε το, μια φορά ζήστε το κι ανακαλύψτε πως η μουσική τραγουδιέται με «μόνη» ελπίδα την ένωση με τον ανώτερο εαυτό.

hindou mantras

(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Εδώ να πω κάτι που εγώ πιστεύω και νιώθω. Ο θεός που ψάχνουμε απεγνωσμένα, έχω την αίσθηση πως, είναι ακριβώς αυτός, ο ανώτερος εαυτός μας και η συνάντηση μαζί του κάθε φορά που μας συμβαίνει, όταν η συγκυρίες το επιτρέψουν, μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά του.

Εύχομαι πάντα το καλύτερο, για όλους μας.

Christophe Boisvieux I

I

.

Bhu Gujaarat

Η είσοδος του ναού

Swaminarayan

Ινδία

φωτο: Cristophe Boisvieux

από το βιβλίο του "Ινδία"

Collection GEO Partance

2007

II

Πολύ το χάρηκα που σας άρεσε η φωτογραφία του προηγούμενου ποστ! Αν κατάφερα να σας ταξιδέψω λίγο να ξέρετε ότι η ευχαρίστηση είναι και δικιά μου. Σας προσκαλώ να συνεχίσουμε στο ίδιο μήκος κύματος, μέσα από την ματιά του Christophe Boisvieux και το βιβλίο του «Inde» - Ινδία. Έτσι σαν προετοιμασία για να τον γνωρίσουμε καλύτερα μέχρι και ‘γώ να ετοιμάσω το ποστ.

Οι φωτογραφίες του είναι όντως απίστευτες! Είναι για να διερωτάσαι πώς είναι δυνατόν να βρέθηκε άνθρωπος εκεί την μοναδική αυτή στιγμή, από την οπτική αυτή γωνία! Μια ακρίβεια εντελώς μεταφυσική και μια σύνθεση εικόνας μαγική.
Θα το δείτε κι εσείς. Έχω σκανάρει κάποιες φωτογραφίες και θα σας τις στέλνω σιγά σιγά…

Σήμερα μια ακόμη αέρινη στιγμή, την ώρα που η κοπέλα ρίχνει το πέπλο στο ποτάμι για να το πλύνει και όλα τα στοιχιά της Ινδίας ακολουθούν την κίνηση, γυρνάν το πανί σαν να ναι σώμα ανθρώπινο που συνομιλεί με την κυρά του, ενώ το πάνω μέρος της εικόνας κλείνει με την ισοζυγισμένη ανταύγεια των δέντρων πάνω στα νερά αγκαλιάζοντας, προστατεύοντας την σκηνή…
Για τα χρώματα δεν θα πω τίποτα. Όταν σας λέω για μεταφυσική ακρίβεια…


Τη φωτογραφία την αφιερώνω στη φίλη quartier libre για τα τόσα συγκλονιστικά που έζησε, είδε και έγραψε για το σαββατοκύριακο που πέρασε, σαν εθελόντρια στην Πελοπόννησο.

Για το κουράγιο της, την ευαισθησία και την ανθρωπιά της. Άντε και για το ταλέντο της αφού το γράψιμό της εμπεριέχει όλα τα δικά της χαρακτηριστικά.

Όμορφη νύχτα να 'χετε.

Έχει και αγώνα μπασκετ σε λίγο, άντε να ευχηθούμε να γελάσει λίγο το χειλάκι μας!!!

Καλή τύχη Ελλάδα!

Σε όλα...

.

Bhu Gujaarat

Η είσοδος του ναού

Swaminarayan

Ινδία

φωτο: Cristophe Boisvieux

από το βιβλίο του "Ινδία"

Collection GEO Partance

2007

ΚΑΝΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ - Αρλέτα

Κάνε κουράγιο καρδιά μου

Στίχοι: Γιάννης Παπαϊωάννου, Ψηλός, Πατσάς
Μουσική: Γιάννης Παπαϊωάννου, Ψηλός, Πατσάς
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου & Στελλάκης Περπινιάδης ( Ντουέτο )
Αρλέτα από τον δίσκο "Μετά τιμής"

Κάνε κουράγιο καρδιά μου
μην τυχόν και μ' αρρωστήσεις
έχεις πολλά υποφέρει
φοβάμαι μη τσακίσεις

Έπεσες θύμα το ξέρω
σου είχα πεί να προσέχεις
με καρδιοκλέφτρες γυναίκες
άλλη φορά να μη μπλέκεις

Κρύψε τον πόνο σου τώρα
κι να μην παραπονιέσαι
τα ίδια θα υποφέρεις
αν δεν μ' ακούς και τραβιέσαι

στίχοι από info stixoi

Ένα από τα πιο όμορφα ρεμπέτικα του Γιάννη Παπαϊωάννου γιατί όλοι το χρειαζόμαστε αλλά και για σένα που δε μ ακούς και τραβιέσαι.

Καλημέρα Ελλάδα!

Καλό μήνα να χουμε

Δισκος Μετα τιμης

κλικ για πληροφοριες