Ο γαϊδαράκος - Αρλέτα 10+1 νύχτες

Ο Γαϊδαράκος
Στιχουργός:Αλέκος Σακελλάριος
Συνθέτης:Μάνος Χατζιδάκις

Ας ήταν όλη ζωή μας σαν και σήμερα
που είν’ όλα γύρω μας και όμορφα και ήμερα
και είναι τόσο γαλανός και τόσο φωτεινός
ο ουρανός

Ας ήταν σήμερα ο κόσμος να σταμάταγε
κι αυτή η στιγμή έναν αιώνα να εκράταγε
και να μην έφτανε ποτέ ποτέ το δειλινό
το σκοτεινό

Ντέει βρε γαϊδαράκο, ντέει
ντέει με τα γαϊδούρια τ’ άλλα
γά¨δαρέ μου κουτεντέ
Τι βρε γαϊδαράκο τι;
Τι την θέλεις την τρεχάλα
τρέχουν μόνον οι κουτοί

Τράβα τώρα κι όπου θέλουν ας σε παν
και τα πεταλάκια ας τα να χτυπάν
να χτυπάν, κι όπου παν
τη ζωή σου αν θες ωραία να περνάς
να μην σκέφτεσαι ποτέ ανθρωπινά
να περνάς σιγαλά, σιγαλά

Ας ήταν όλη ζωή μας σαν και σήμερα
που είν’ όλα γύρω μας και όμορφα και ήμερα
και είναι τόσο γαλανός και τόσο φωτεινός
ο ουρανός

Επειδή σήμερα η μέρα είναι όμορφη μαγευτική και ηλιόλουστη που σε γεμίζει καλοκαίρι, πρώτη μου σκέψη ήταν να ανεβάσω ένα τραγουδάκι τόσο ανάλαφρο, χαρούμενο και καλοκαιρινό. Κι ας ήταν όλη η ζωή μας σαν και σήμερα…

Τραγούδι του Χατζιδάκι που πρωτοτραγούδησε η Αλίκη, με νάζι και
τσαχπινά, στο ναυτικό με πατέρα φυσικά τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και ομορφόπαιδο τον Παπαμιχαήλ.

Μια από κείνες τις ασπρόμαυρες ταινίες όλο δροσιά και χαμόγελο, που μεκάνουν να σκέφτομαι καμιά φορά… πώς θα ήμασταν σαν λαός χωρίς αυτές τις ταινίες του Φίνου και του Σακελάριου, την Αλίκη, την Καρέζη, το ομορφόπαιδο τον Παπαμιχαήλ, χωρίς την ανέμελη ματιά που έριχναν στα παιδικά μας χρόνια; Χρόνια δύσκολα για όλους, μα κυρίως για τον απλό κόσμο που δεν ήθελε πολύ να κάνει το δάκρυ του χαρά κι ας τον πότιζαν μόνο δάκρυ.

Η Αρλέτα επέλεξε να τραγουδήσει στις 10+1 νύχτες στο Περοκέ, δύο από αυτά τα τραγουδάκια,, τον γαϊδαράκο και το χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα (θυμάστε ντε, Καρέζη – Ηλιόπουλος) και να τους κλείσει το μάτι γλυκά όπως κάνουμε με τα όμορφα της ζωής μας. Απολαυστική και η εισαγωγή της χαμηλότονη τρυφερή και γλυκύτατη.

Ντέει βρε γαϊδαράκο ντέει…

Τα καπνισμένα τραγούδια του Σπύρου Σεραφείμ - Μέρος Β’

Νυχτερινές, πολύ χαμηλές πτήσεις του Σπύρου Σεραφείμ,
με εισιτήριο την επιθυμία για άλλους κόσμους, άλλους χρόνους, άλλη ζωή.Και ένα κερδισμένο στοίχημα…

Πάμε για το Β’ Μέρος, το αντέχετε; Καπνίσαμε τα κέρατά μας χθες, ναν καλά ο Σπύρος.

Ωραία, μια βαθειλα ανάσα, ανάψτε τσιγάρο και φύγαμε για μια αλλιώτικη ελευθερία
cigarettes and alcohol κι όποιος αντέξει

Oasis - Cigarettes and Alcohol

Is it my imagination
Or have I finally found something worth living for?
I was looking for some action
But all I found was cigarettes and alcohol

You could wait for a lifetime
To spend your days in the sunshine
You might as well do the white line
Cos when it comes on top . . .

You gotta make it happen!

Is it worth the aggravation
To find yourself a job when there's nothing worth working for?
It's a crazy situation
But all I need are cigarettes and alcohol!

You could wait for a lifetime
To spend your days in the sunshine
You might as well do the white line
Cos when it comes on top . . .

You gotta make it happen!



…Τα αναπάντητα ίσως της ζωής μου. Τα αναπάντητα ίσως των ιστοριών που φτιάχνω, χωρίς τέλος.Κάθομαι να κάνω ένα τσιγάρο προτού ξεκινήσω και πάλι και βλέπω τα αυτοκίνητα να χάνονται στην Εθνική από και προς την Αθήνα και συνεχίζω να συνθέτω τις μικρές μου ιστορίες.

La fumee des cigarettes
(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)
(Όταν συμβεί στα πέριξ)
Τσιτσάνης - Μελίνα

Βάζω μπροστά τη μηχανή του αυτοκινήτου, νιώθω τα 420 άλογά του να μην είναι ελεύθερα, να είναι έτοιμα να τα κάνω ό,τι θέλω. Πόσο καιρό έχετε να ακούσετε το «κάνε με ό,τι θες» και όχι μόνο από ιπποδύναμη αυτοκινήτου;
Ο προφυλακτήρας βρίσκει στην άσφαλτο, είναι ένα με την άσφαλτο. Φεύγω. Σήμερα, ποιος ξέρει από πού θα δω την ανατολή του ήλιου; Θα δούμε. Το σίγουρο είναι ότι θα ακούω μόνο Ελευθερία. Αρβανιτάκη.
(Εδώ Σπυράκο, δεν ξέρω γιατί το παίζεις άκαπνος αλλά θεωρώ ότι απαιτείται τσιγάρο, σου ανάβω εγώ ένα στριφτό…

Τσιγάρο εγώ στο στόμα μου
(Ξιδάκης, Αρβανιτάκη)
(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)

Τσιγάρο εγώ στο στόμα μου
δεν έβαλα ούτε ένα
αλλά όταν βλέπω τον καπνό
σκέφτομαι πάντα εσένα

Τα χείλη σου, τα χέρια σου
η ανάσα κι η καρδιά μου
καπνός μπήκε στα μάτια μου
κλαίω απ’ τη χαρά μου
….
Φωτιά εγώ δε ζήτησα
ποτέ από κανένα
τον κόσμο μόνο γύρναγα
και έψαχνα για σένα

Όταν σε βρω όταν σε δω
κι όταν σε συναντήσω
το πρώτο το τσιγάρο μου
μαζί σου θα καπνίσω

φωτιά από τα χέρια σου
θα πάρω και θ ανάψω
και τότε όχι απ τον καπνό
μα απ’ τον καημό θα κλάψω…

Στον Αγιο Κωνσταντίνο περνάω με πολλά και ξαφνικά 2 φλασιές διακόπτουν αναιδέστατα το σκοτάδι. «Η κλήση σας, κύριε Σεραφείμ, προωθείται. Μαζί με τη φωτογένειά σας».Αει σιχτίρ, το είχα ξεχάσει αυτό, με γράψανε με Κόντακ!

Πέντε χρόνια δικασμένος
(δεξι κλικ και νεο παραθυρο)

Πέντε χρόνια δικασμένος
μέσα στον Γεντικουλέ
από το πολύ σεκλέτι
το ριξα στον ναργιλέ

φύσα ρούφα τράβα τονε
πάτα τονε κι άναφ’ τονε
φύλα τσίλιες για τους βλάχους
κείνους τους δεσμοφυλάκους

Έφτασα Θερμοπύλες. Όχι στο άγαλμα, έκοψα κάθετα την Εθνική και μπήκα απέναντι. Εκεί που η γη αναβλύζει ζεστό νερό, σα σπα στην Ισλανδία. Κάθομαι να κάνω ένα τσιγάρο, ο καφές έχει πια τη σωστή θερμοκρασία, ούτε ζεστός, ούτε φραπέ.

Special Hellas
(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)
Νίκος Ξυδάκης

Όλα τα ΄χαμε βρε Πέτρο
τέρμα και το σιγκαρέτο
ξαφνικά κακό μαντάτο
ήρθε από τον Παπαστρατο
κοίτα τώρα τι μπελάς
με το special Hellas

Τσιγάρο μου γλυκό πιοτό
φθηνό και μυρωδάτο
μαύρο χρυσό πακέτο μου
που να βρω να σ αλλάξω
…
Ψάχνω νέο τσιγαράκι
να μου σβήσει το φαρμάκι
μα δεν βρήσκω τέτοια γλύκα
στα καινούργια με τα φίλτρα
και γυρνάω σαν τρελός
άρρωστος και νευρικός

Κι όσα λίγα αγαπούμε
στη ζωή μας θα στερούνε
τρέχα τώρα βρες τον φταίχτη
που ναι ζωή μας σκέτη
και ο στίχος μου κακός
γιατί λείπει ο καπνός

Παίρνω τα κλειδιά, βάζω μπρος και μπαίνω κι εγώ στην Εθνική. Πίσω μου μια παρέα «γρήγορων» με φτιαγμένα αυτοκίνητα, που κάνουν βόλτα προτού πάνε για ύπνο, έχουν δημιουργήσει ένα μικρό κυκλοφοριακό jam. Ένας από αυτούς, ο πιο «γενναίος», κολλάει στον προφυλακτήρα μου, θέλει να με περάσει, θέλει να συνεχίσει να είναι ο πιο γρήγορος από όλους τους, να έχει για πάντα το απόλυτο respect. Μια κάποια άλλη μέρα, όμως. Βυθίζω το πεντάλ του γκαζιού στο πάτωμα, ένα κροτάλισμα ακούγεται κι αρχίζω να ξεκολλάω από μπροστά του σαν πέτρα που φεύγει από σφεντόνα. Hasta la vista, babe!




Έκανε πολύ κούραση σήμερα
Είμαι πολύ κουρασμένος, σας το ΄πα; Ανάβω τσιγάρο και κάθομαι απέναντι στο τζάκι που καίει, μπας και ζεσταθώ λιγάκι, γιατί εκεί που ήμουν σήμερα φόρτωσα τόσο κρύο που θα μπορούσα να το κάνω εξαγωγή στη Νορβηγία!



Αν, λοιπόν, δεν κυλήσει κάποιο κούτσουρο στο χαλί ή αν δεν κοιμηθώ με το τσιγάρο στο χέρι με κίνδυνο να καεί το χέρι μου ή το σπίτι μου ολάκερο, βρε αδερφέ, δε βαριέσαι, ασφαλισμένο είναι, αύριο (που μόλις διαπιστώνω ότι θα είναι Πέμπτη) σας χρωστάω απαντήσεις στο ποστ του ηθοποιού και το τι έκανα σήμερα και είμαι τόσο κουρασμένος.Α, ναι, μπορεί και να μη σας το είπα από την πολλή κούραση: Είμαι πολύ κουρασμένος.

Όταν καπνίζει ο λουλάς
(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)

Όταν καπνίζει ο λουλάς
εσύ δεν πρέπει να μιλάς
κοίταξε τριγύρω οι μάγκες
κάνουν όλοι κάνουν τουμπέκι

Άκου που παίζει ο μπακλαμάς
και πάτα αργιλέ για μας
σαν θα γίνουμε μαστούρια
θα μαστε πολύ προσεκτικοί

κανένα`μάτι μη μας δει
και μας μπλοκάρουν δηλαδή
να μη μας βρούνε καμιά αιτία
και μας πάνε όλους φυλακή

Mία η Άνοιξη...

Σταματάω όταν η βελόνα στο καντράν, στο κοντέρ του αυτοκινήτου μου δείχνει απειλητικά 250 χλμ./ώρα, ανασαίνω ακόμα βαριά. «Θα με δέσουν καμιά ώρα», σκέφτομαι και γελάω. Καθώς φρενάρω στη στροφή προς Ποσειδώνος, σχεδόν κυλάω πια, ήρεμος, ανοίγω το παράθυρο, χαμηλώνω το «How To Save A Life» από Fray, ανάβω τσιγάρο, «διακτινίστε, μίστερ Σποκ», ο χειμώνας τελείωσε, οι γκρίζες μέρες τέλειωσαν μόλις, αυτό το βράδυ αρχίζει η Άνοιξη, αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Για τους επόμενους μήνες, οι νύχτες θα είναι πιο σημαντικές από τις μέρες μας.



Αποκρυπτογράφηση τώρα…
Κι όταν οδηγείς το νέο Audi TT roadster, μέσα στην Κηφισίας, είναι φυσικό να φας θόρυβο στ΄ αυτιά και καυσαέριο στα μούτρα, το περιμένεις. Στην προσωπική σου ζωή γιατί πρέπει να ρουφήξεις «καυσαέριο»;

Παραπονούνται οι μάγκες μας
(διπλό κλικ και νέο παράθυρο)
Γιοβάν Τσαούς

παραπονούνται οι μάγκες μας
κι οι αριστοκράτες όλοι
που δεν τους φέρνουνε να πιούν
μαυράκι από την Πόλη

έλα βρε μάγκα μου να πιεις
από τον αργιλέ μας
που έχουμε πολίτικο
μαυράκι στον τεκέ μας

On the beachΕκεί είναι ήδη εκείνη. Κι ο σκύλος της που παίζει το παιχνίδι «σου-πετάω-πέτρα-και-τρέχεις-να-την-πιάσεις». Με χαιρετάει. Και εκείνη κι ο σκύλος της. «Πάλι εσύ εδώ;».«Πάλι».«Θα μπεις για μπάνιο;».Χαμογελάω. «Θα μας μιλήσεις σήμερα ή πάλι έφερες μαζί σου και τις σκέψεις σου;».Ανάβω τσιγάρο και ο καπνός γεμίζει τα πνευμόνια μου. Ροκάνισμα χρόνου. Τώρα θα μου την πει… Στάνταρ.«Κύριε Σεραφείμ, θα μου κάνετε την τιμή να πιούμε ένα ποτό το βράδυ; Από το καλοκαίρι έχουμε να τα πούμε...». Ωχ. Αρχίζει και φορτώνει.

Δεν τα αξίζεις
(διπλό κλικ και νεο παραθυρο)

Ένα τσιγάρο ακόμα και φεύγεις
ένα τσιγάρο ακόμα
κι απ την νύχτα αυτή μην κλέβεις
τόσα που έχεις τι σου είναι να δώσεις
ένα τσιγάρο ακόμα
και σ αυτό μη με προδώσεις

άναψε τη φωτιά σου άναψε
τα όνειρα μου άλλαξες μα εσύ δεν άλλαξες
έλα δώσε μου και θα φύγεις δώσε μου
στο κορμί σου στρώσε μου
να χαθούμε γι άλλη μια φορά

δεν τα αξίζεις να σε θέλω
δεν τ αξίζεις να σε θέλω

Ένα τσιγάρο ακόμα και φεύγεις
έτσι κι αλλιώς δικό μου δε θα σ έχω
τι αποφεύγεις
όσο κι αν ψάχνω να μένω μακριά σου

Ωραία vavoura city

Ο ήχος της νύχτας.Ο ήχος της σιωπής.Το τσιγαρόχαρτο όταν καίγεται. Τίποτα δεν διαρκεί περισσότερο από ένα τσιγάρο. Fair Deal.

Woman amoking



Πάθος ή πόθος;
ηλεκτροφόρα καλώδια αγγίζουν το κορμί της. Ανάσες, τα δάχτυλά της γραπώνουν το σεντόνι κι άλλες ανάσες, πιο κοφτές, πιο γρήγορες, πιο γρήγορα, πιο δυνατά, κραυγές, οι σάρκες παράγουν ήχο όταν χτυπιούνται, σε θέλω τρελά, το κρεβάτι μπορεί και να σπάσει, ανάσες πνιχτές, ο ιδρώτας λούζει το σατέν σεντόνι, ψίθυροι, ακατάληπτα λόγια.
Φωνάζει πολύ δυνατά τώρα, προσπαθώ να καταλάβω αν τα 1025 BPM αλλάζουν το σφυγμό του ανθρώπου, αν μεταλλάσουν τα αιμοσφαίριά του.
Μπάνιο, τσιγάρο, χαμόγελα στο ημίφως, τα μάτια της γυναίκας έχουν άλλη γλύκα μετά το sex. Ερωτήσεις. Πολλές. «Πού μένεις, ποιος είσαι, τι κάνεις στη ζωή σου». Οι λεγόμενες και μετακρεβατιακές, βιογραφικές ερωτήσεις

Ο Τάκης
(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)
Αρλέτα

Παίζαμε σκάκι και είπα Τάκη
μην ρίχνεις στάχτες έξω απ το τασάκι
και είπες φεύγω γιατί το έργο
τελείωσε Μαρία ξελευθερία
πνιγόμαστε σ αυτό το δυαράκι

Λοιπόν να πεις να σου φτιάξουνε τα φρένα
στο χωλ θα βρεις τα παπούτσια βαμμένα
και μια και θες να πας αλλού
να πας αλλού και ραντεβού
το δυο χιλιάδες ένα

Κράτα από μένα μονάχα ένα
ξεκούρδιστο ρολόι με καδένα
να ’ρθεις εγκαίρως στο ίδιο μέρος
που είχες αγαπήσει ένα κορίτσι
τον Αύγουστο του ’71

Το δυο χιλιάδες θα ’ναι μπαμπάδες
οι σημερινοί πιτσιρικάδες
μα θα υπάρχει σε κάποιο χάρτη
το τσίγκινο μας Τάκη καφενεδάκι
με το φεγγάρι και τις πρασινάδες

Μ’ ένα μπλουζάκι δικό σου Τάκη
θα κάθομαι στο ίδιο τραπεζάκι
θα πλησιάσεις, θα μ αγκαλιάσεις
και θα μου πεις συγνώμη, κλείσαν οι δρόμοι
και άργησα αγάπη μου λιγάκι

Δεν ξέρω

Εδώ, μετράω τα δικά μου «δεν ξέρω»Δεν ξέρω γιατί. Tώρα τελευταία ανάβω με σπίρτα. M’ αρέσει η κίνηση. M’ αρέσει που έχω προσθέσει μια κίνηση. Ίσως μ’ αρέσει που καμιά φορά ξεχνιέμαι και καίγομαι με το σπίρτο και μοιάζει σαν να ξυπνάω απότομα.

Κόφτο το ρημάδι...

Θέλω να κόψω το κάπνισμα και δεν μπορώ. Γιατί δεν θέλω, μου λένε όλοι και, κοίτα, μια σύμπτωση, το λένε όσοι δεν έχουν καπνίσει ποτέ. Και πού ξέρεις εσύ αν θέλω, ρε; Αει σιχτίρ.
Anyway, πήρα από το φαρμακείο αντικαπνιστικά τσιρότα τάδε, αλλά δεν μπορεί να μου κάνει τίποτα εμένα ένα Λέοντος, ίσως αν έβγαινε σε άλλο ζώδιο, Υδροχόοντος, για παράδειγμα, να έβλεπα προκοπή και χαΐρι. Eγώ θέλω CD-Rom ολόκληρο για να πάρω είδηση. Στον «Γερμανό», μια μέρα που πήγα να πάρω μπαταρίες για το ελικόπτερό μου, βρήκα το «Stop Smoking Today!» του Προφέσορος Lagrue και το πήρα. Ένα απλό CD-Rom που μου βρίσκει, τρεις-το-λάδι-τρεις-το-ξίδι, το μηλόξιδο, όμως, γιατί το κανονικό με παχαίνει, ποια είναι η προσωπικότητά μου και πώς θα το κόψω το ρημάδι, να ξενοιάσω. Δεν με νοιάζει που δεν το κόβω. M’ αρέσει που είναι η επιτομή της παραφιλολογίας τέτοιων τίτλων της αγοράς. Kαι το καλύτερο; Eίναι τόσο ξεκούραστο και ασφαλές να το παίζεις (χωρίς δύσκολες πίστες, χωρίς βαθμούς, χωρίς μπλοκαρίσματα — μόνο ερωτήσεις και επιλογή από πολλαπλές απαντήσεις), που, ναι, είναι το καλύτερο CD-Rom για ένα μακρύ, καυτό, καπνιστικό καλοκαίρι. Στο τέλος, μπορείτε να το κάνετε και σουβέρ (διότι θα έχετε αρχίσει το πιοτό...).Καμία άλλη ιδέα;

Ωχ αμάν
(δεξι κλικ και νέο παράθυρο)

Το ‘να σβήνω τ άλλο ανάβω
τα θεριά μου δε δαμάζω
μια φιλιώνουν μια μαλώνουν
τον καιρό μου φαρμακώνουν

Ωχ αμάν, Ωχ αμάν
Ωχ αμάν και τι θα γίνω
Ωχ αμάν και τι θα γίνω
το ‘να ανάβω τ’ άλλο σβήνω

Με ποτό και με τσιγάρο
εγιν η καρδιά φουγάρο
μια φωτιά μια τσιμινιέρα
που θολώνει τον αέρα

απαντώ στο ερωτηματολόγιο του Marcel Proust
1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;Η μυρωδιά του τσιγάρου – χειμώνα, δίπλα σε τζάκι, έξω να βρέχει ή να χιονίζει, με μουσικές που έχω διαλέξει να παίζουν και να μιλάμε με την παρέα μέχρι το ξημέρωμα για τα νοητά και τα ακατανόητα αυτής της πλάσης. Και να είναι Σάββατο...

Πρωινό τσιγάρο (διπλό κλικ και νέο παράθυρο)

χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

άδειοι οι δρόμοι δεν φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι όλις χάθηκε στη δύση
κι εγώ σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιο Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ ένα καρέ τυφλόν

Μαριλένα said:

Με τη σειρά μου να σας αφιερώσω το
Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα
στα μπαρ της μοναξιάς στάλα με στάλα
ένα παλιό τραγούδι σιγοκλαίει
πόσο δεν χόρτασαν τα χείλη σου να λέει

Τι κι αν δεν είναι ο κόσμος ότι ονειρεύτηκες
τι κι αν σε ντύνει πάντα με ελπίδες ψεύτικες
η νύχτα απόψε μοιάζει να είναι φίλη σου
κόκκινο το φεγγάρι βάλτο στα χείλη σου..

Και για τους δυο σας.:)

Τα καπνισμένα τραγούδια του Σπύρου Σεραφείμ Μέρος Α1 (τα video)

Νυχτερινές, πολύ χαμηλές πτήσεις του Σπύρου Σεραφείμ, Τα video των τραγουδιών που για κάποιο μυστήριο λόγο δεν μπόρεσα να τα ενσωματώσω στο Μερος Α' (Fucκ Fucκ Fucκ!) Το τσιγάρο (Γιαννης Κότσιρας) Nicotine Les Rita Mitsouko Evidence Faith no more Cigarette Song from The Black Angels (1970)

Τα καπνισμένα τραγούδια του Σπύρου Σεραφείμ - Μέρος Ά

υχτερινές, πολύ χαμηλές πτήσεις
του Σπύρου Σεραφείμ,
με εισιτήριο την επιθυμία για άλλους κόσμους, άλλους χρόνους, άλλη ζωή.
Και ένα κερδισμένο στοίχημα…
( και ένα τσιγάρο να καίει (λέμε τώρα εμείς)


ΠΡΟΣΟΧΗ !
Το ποστ αυτό είναι αυστηρώς ακατάλληλο για τους μη καπνιστές, τους αντικαπνιστές αλλά κυρίως για τους πρώην καπνιστές που ακόμη το παλεύουν…
Το ποστ αυτό πιθανόν να τους προκαλέσει σοβαρή διαταραχή με ενδεχομένως τον κίνδυνο να υποτροπιάσουν.
Θα πρέπει επίσης να πω ότι λόγω των υπερβολικών τσιγάρων που έχει καπνίσει στα κείμενα του ο αγαπητός Σπύρος, αναγκαζόμαστε να τν εκθέσουμε σε δύο μέρη και αυτό είναι το

Α ΜΕΡΟΣ

Τα γραφτά του Σπύρου, και μιλώ για τα πιο προσωπικά του με τα οποία διανθίζει πότε πότε τις χαμηλές του πτήσεις, εκτός από την υπέροχα ανδρική γραφή που έχουν, κρύβουν και μια τάση ενδοσκόπησης, πάντα σχεδόν με τη βοήθεια μιας σπορ αυτοκινητάδας που δεν διστάζει να πατήσει τέρμα το γκάζι (του αρέσει γενικώς να ζει επικίνδυνα) και φυσικά ενός τσιγάρου.
Και κάθε φορά τα καταφέρνει να το ανάψει διαφορετικά! Δεν είναι θέμα τόπου, χρόνου ή γραφής. Είναι η αίσθηση που αφήνει…

Ωραία… τώρα που ξεκαθαρίσαμε τις προθέσεις μας, ας γεμίσει η ατμόσφαιρα με καπνούς και τσιγάρα και θα παραδώσουμε τη σκυτάλη στον φίλο συνblogger με τον οποίο μοιραζόμαστε ένα πάθος, που με ένα «λ» γίνεται λάθος αλλά εμάς σκασίλα μας..

Τα τσιγάρα Ορφέας Περίδης
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

τα τσιγάρα αναβοσβήνω
κάνω το πικρό γλυκό
κι ο καπνός που πάει επάνω
φτιάχνει ένα μηδενικό

φίλοι με ρωτούν τι κάνω
πώς τα πάω πώς περνώ
κι εγώ ανάβω ένα τσιγάρο
και δεν ξέρω τι να πω

το ταβάνι θα τρυπήσω
με το νου μου έξω θα βγω
μα ποιος μου ‘βαλε στο χέρι
το τσιγάρο που κρατώ

Αχ ψυχή μου φαντασμένη
και κορμί μου μοναχό
αν εγώ δεν σας παντρέψω
σαν τσιγάρο να καώ

Να το λένε τα μάτια σου…
Περπατάω στον ίδιο δρόμο που ξέρω καλά, κατεβαίνω τα σκαλιά και ξαπλώνω στην άμμο. Mετά από λίγες ώρες εδώ, χάνεσαι. Σαν να βλέπεις συνθετικές εικόνες από κομπιούτερ, που παριστάνουν τον κόσμο πριν από τον πολιτισμό, που κεντάνε τις πόλεις του «Yδάτινου Kόσμου» του Kέβιν Kόστνερ, βυθισμένες στη θάλασσα.
Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου, για να μη χάσω τις εικόνες, βγαίνω στην αποβάθρα μπροστά, κάθομαι στα σκαλιά, αξύριστος, κουρασμένος, με ένα τσιγάρο στο στόμα.

Τσιγάρο ατέλειωτο Μάλαμας
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

βαρύ η μοναξιά μου
μοιάζει γυναίκα
κουρασμένη απ το δρόμο
ρίχνει το γέλιο της
και κάθεται κοντά μου
κερνά τα επόμενα
και με κτυπά στον ώμο

Έχω κάνει μπάνιο, τα μάτια μου βαραίνουν πια, ενώ το body milk προσπαθεί να επιτεθεί στο δέρμα μου που είναι κατακόκκινο, κάηκα, γιατρέ μου. Κλείνω τα φώτα, είμαι σπίτι, είναι Άνοιξη-Καλοκαίρι του 2007, ανοίγω την μπαλκονόπορτα και κάθομαι στο μπαλκόνι για ένα τσιγάρο στο σκοτάδι.

Απόψε θέλω να πιω Αλεξίου
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Απόψε θέλω να πιω
τίποτα μετά να μη θυμάμαι
μέσα στον καπνό να παγιδευτώ
συνέπειες να μη φοβάμαι

Απόψε θέλω να πιω
θέλω να ξεφύγω από τα όρια μου
μέσα στον καπνό να εξομολογηθώ
για τα χαμένα όνειρα μου

θ ανάβω με τσιγάρα
θα σβήνω με ποτά
τώρα που πήρα τη λαχτάρα
στάχτη να γίνουν όλα πια

Απόψε θέλω να πιω
όλους και όλα να τα διαγράψω
μέσα στον καπνό να εξαφανιστώ
πίσω να μην κοιτάξω

Η καύτρα λέει αλήθειες στο σκοτάδι, το σκοτάδι ξέρει από αλήθειες, έχει μάθει πολλές ιστορίες, αυτή η μικρή φλογίτσα του τσιγάρου φαίνεται από πολύ μακριά, αυτή η αλήθεια των δαχτυλιδιών του καπνού ανάκατη με αναμνήσεις θα ταξιδέψει κι απόψε πολύ μακριά. Θα πάρει ανάσες από το χθες και θα τις οδηγήσει στο μέλλον, με τη μετάβαση που μόνο η νικοτίνη γνωρίζει.

Nicotine
(δεξί κλικ και ανοίξτε νέο παράθυρο)
Paroles et musique : Serge Gainsbourg

Il est parti chercher des cigarettes
En fait
Il est parti
Il est parti chercher des cigarettes
D’puis sept
Heures et demie
Mais comment ai-je pu être aussi bête
Il m’ jette
C’est bien fini

Il est parti chercher des cigarettes
En fait
Il est parti
À moins peut-être qu’une camionnette
Tout net
Me l’ait occis
C’ qui tendrait à prouver qu’ les cigarettes
Vous mettent
À l’agonie

Il est parti chercher des cigarettes
En fait
Il est parti
Il est parti chercher des cigarettes
D’puis sept
Heures et demie
Pour moi désormais finie la fumette
Plus d’ cette
Saloperie

Και, ποιος ξέρει; Μπορεί σε κάποιο άλλο μπαλκόνι, μέσα στο σκοτάδι, ένα άλλο τσιγάρο να καίει και τα χείλια που ρουφάνε το φίλτρο να σφίγγονται γιατί θα θυμούνται τα παλιά.
Εκείνη την εποχή που ήσασταν μαζί. Και ήταν Άνοιξη-Καλοκαίρι.
Βγες στο μπαλκόνι να δεις
το φεγγάρι που φέγγει την πόλη
και θυμήσου δικές μας στιγμές
δες στα μάτια μου μπογιές
που χρωματίζουν θάλασσες

Βγες στο μπαλκόνι να δεις. Είναι Άνοιξη-Καλοκαίρι…
Βγες στο μπαλκόνι και θυμήσου… Θυμάσαι;

Το τσιγάρο Κοτσιρας
στ.Ε. Ζιώγα, μους. Ε. Ρεμπούτσικα)
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Χάραξε και δε νυστάζω
σκέφτομαι τι μου ‘πες χθες
άσε με να σε κοιτάζω
κι άμα ξημερώσει ό τι θες

Γύρισε να σ αγγαλιάσω
τώρα ξέρω πως δε φταις
άσε με να σε χορτάσω
κι άμα βγει ο ήλιος ό τι θες

Στο τσιγάρο που κρατώ
στον ένα μου θεό
να μη δώσει να ξημερωθώ
στο κορμί αυτό τα αγγελικό


κι ο straight six της «μπέμπας» που πιλοτάρω ουρλιάζει σα διάολος που είδε μπροστά του έναν άγγελο και, πατώντας βαθιά το γκάζι, βρίσκομαι στο δρόμο με το πλάι. Σε ένα αυτοκίνητο στη δίπλα λωρίδα ένας τύπος, εκστασιασμένος, ουρλιάζει «λιώσ’ το, φίλε, σβούρα το!», κάνω ανάποδο, το ισιώνω και φεύγω, θα πρέπει να αρχίσω να κόβω εισιτήριο, σκέφτομαι και γελάω.
Ανάβω τσιγάρο, ο καπνός μπερδεύεται με την οσμή του βαυαρικού δέρματος και ψάχνω το τασάκι. Πού είναι; Α, να το. Αυτό είναι δείγμα από τασάκι, για να καπνίζει ο… τοσοδούλης!

Η γόπα
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Γιατί μ’ αφήνεις και αλλού ζητάς να πας
του χωρισμού πώς την απόφαση να πάρω
τι σου ‘χω κάνει τώρα και δε μ αγαπάς
και με πετάς σαν να μια γόπα από τσιγάρο

Πετάω τα χαρτάκια και τα τηλέφωνα, είναι άνοιξη, ο ήλιος τα τοποθετεί όλα στις σωστές, μικρές τους διαστάσεις, τίποτε απ’ όλα αυτά τα χαρτάκια δεν αξίζει μεγάλης προσοχής. «Σπυράκο», σκέφτομαι, «πέτα τις μπίζνες καρντς που σου έδωσαν, άσε τους “winners” στην αναζήτηση της υπεροχής, οι πραγματικοί νικητές της ζωής είναι νέοι, χαζεύουν εδώ μπροστά σου στις βιτρίνες».

Τσιγάρο λαϊκό
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Είμαι τσιγάρο λαϊκό
κι εσύ γουστάρεις Άσσο
μα πριν ανάψεις τη φωτιά
να πας έπρεπε πάσο

Όταν χαρμάνης ήσουνα
αχ με πάθος με ρουφούσες
σ εμένα βρήκες μού ‘λεγες
τη μάρκα που ζητούσες

κι αν σου είμαι γόπα άχρηστη
μην πας να με πατήσεις
μην έρθεις στα χαρμάνια σου
πάλι και με ζητήσεις

Είμαι και πάλι στο δρόμο, είναι βράδυ, το δέρμα του καθίσματος χαϊδεύεται με το πουκάμισό μου, η μηχανή του αυτοκινήτου βαριανασαίνει από τα απότομα κατεβάσματα στις ταχύτητες. Aντί να στρίψω προς το κέντρο, συνεχίζω τη Συγγρού, που αυτή την ώρα δεν έχει πολλή κίνηση, δυναμώνω τον ήχο, στα ηχεία ακούγονται οι Concrete Blonde και το Mexican Moon, η ζώνη ασφαλείας σφίγγει το κορμί μου και αρχίζω σιγά- σιγά να φεύγω, να πετάω μακριά από τα ναυάγια, τα ομόλογα, τους Τσιτουρίδηδες, το χειμώνα, την πόλη, κατευθύνομαι προς τη θάλασσα και την άνοιξη.

Ο πυρετός
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Μια ασπιρίνη και καφές
κι ύστερα δυο τσιγάρα
απόψε πάνε οι ψυχές
στην ανηφόρα τρίζοντας
σαν σκουριασμένα κάρα

Αχ να περάσει ο πυρετός
να ‘ρθουνε και δυο φίλοι
κι αυτό που λένε εαυτός
απ το βυθό του ποτηριού να βγει
να βγει πάνω στα χείλη

Κινδυνεύει η καρδιά μας
από φίλους και εχθρούς
πάλι ψάχνεις για τοξότες
πάλι ψάχνω για σκορπιούς
πάλι ψάχνω για σκορπιούς

Δεν έχω όρεξη να πάω ακόμη για ύπνο, βγαίνω στη βεράντα με μπουφάν για ποτό, τσιγάρο και σκέψεις. Το μυαλό φεύγει, δεν θέλει πολύ.

Τι σου κανα και πίνεις
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Τι σου ‘καναν και πίνεις
τσιγάρο στο τσιγάρο
κι ιν τα πικρά σου μάτια
στο πάτωμα καρφιά

Πες μου για δε μ αφήνεις
με δυο φιλιά να πάρω
απ’ τα θολά σου μάτια
τη μαύρη συννεφιά

Οι πόνοι που σε σφάζουν
πόνοι διπλοί για μένα
σταλάζουν στην καρδιά μου
τα δάκρυα που κλαις

Να ‘ξερες πως σπαράζουν
τα μέσα μου για σένα
που στέκεσαι μακριά μου
και λόγο δε μου λες

Kάθε βράδυ, λίγο μακριά από τα φώτα και τις επιγραφές, στις άκρες του όποιου λιμανιού, σ' ένα παγκάκι, βλέπω απέναντι το έργο. Στην πραγματικότητα βλέπω το έργο προσεχώς. Δικό μου έργο. Φτιάχνω ιστορίες και διαλόγους που μπορεί και να μη γίνουν ποτέ στην πραγματικότητα. Και σκέφτομαι πάρα πολύ. Πώς ήταν η μέρα μου, σε ποιον μίλησα καλά, ποιον αδίκησα, τους φίλους που χάθηκαν νωρίς, τις στιγμές που χάθηκαν «χωρίς». Και κάνω ομοιοκαταληξίες, σαν αυτή που έκανα μόλις.
Γελάω με την πάρτη μου κι ανάβω ένα τσιγάρο.

Κουτσή κιθάρα
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Τέσσερα πόδια δυνατά
και μια κουτσή κιθάρα
ναχαμε τώρα δυο τσιγάρα
και δύο για μετά

Θα ‘ταν ο κόσμος μαγικός
παράδεισος η πλάση
στου φεγγαριού το τάσι
καφές βαρύ γλυκός

Για να περάσουν οι άλλοι καλά μαζί σου, πρέπει να περνάς πρώτα καλά εσύ με σένα, να αυτοσαρκάζεσαι, να σε δουλεύεις, να σε κοροϊδεύεις, να σε ρωτάς πράγματα αμείλικτα
Αυτά σκέφτομαι και η ρουφηξιά από το τσιγάρο φτάνει πολύ βαθιά μέσα μου. Σαν εξαγνισμός. Ασχέτως αν πρέπει να το κόψω. Πρέπει; Από πότε άρχισα να ασχολούμαι με τα πρέπει που, τελικά, μπορεί και να μην πρέπει;

Γιατί δουλεύουμε; Γελάω μόνος μου, την ξέρω την απάντηση. Ανάβω τσιγάρο και ξεφυλλίζω ένα περιοδικό που υπάρχει πάνω στο γραφείο μου με σελεμπριτιλίκια και γκλαμουριές και συνεχίζω να γελάω μόνος μου.

Καλημέρα
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο)

Μόλις ξυπνήσω το πρωί
τα βλέπω όλα μαύρα
θέλω μια κούπα με καφέ
και τέσσερα τσιγάρα

Τι νοημα έχουν όλα αυτά
τι τρέχω να προλάβω
πάρασε η μισή ζωή
δίχως να` καταλάβω

Τασάκι κι αποτσίγαρα
φλιτζάνι κατακάθι
όλα μαζί στον τενεκέ
κι απάνω το καπάκι

μα φτάνω στην εξώπορτα
κοιτάζω στον καθρέφτη
κι αντί να ρίξω μια μπουινά
χαμογελώ στον ψεύτη
(Νίκος Παπάζογλου)

ΘΥΜΩΝΩ ΕΥΚΟΛΑ - Αρλετα, Μετα τιμής

Πρωί, Τρίτης, 22 Μαίων
Ήρθα κάπως άκεφη στο γραφείο. Ανοίγω το μέιλ μου και βρίσκω το πιο κάτω το οποίο πραγματικά it made my day!!!
Σας το χαρίζω για να φτιάξει και τη δική σας...

Και καλή μέρα να έχετε!!!

HOW TO START EACH DAY WITH A POSITIVE OUTLOOK

1. Open a new file in your computer.
2. Name it "George W. Bush"
3. Send it to the trash.
4. Empty the trash.
5. Your PC will ask you, "Do you really want to get
rid of George W. Bush?"
6. Firmly Click "Yes."
Feel better now?




Θυμώνω εύκολα





Θυμώνω εύκολα

Στιχοι/Μουσική Ανδρέας Χατζηαποστόλου
Δίκος Μετα Τιμης

Πριν κουβεντιάσουμε
πριν να τα φτιάξουμε
πριν περπατήσουμε οι δυο
θέλω προσύλωση

κι άλου τη δήλωση
αν θες να κάνουμε χωριό

Θυμώνω εύκολα θυμώνω
γι αυτό εγκαίρως στο δηλώνω
κοίτα πως θα φερθείς μαζί μου
τις πονηριές δεν τις σηκώνω
Θυμώνω εύκολα παιδί μου
με το παραμικρό θυμώνω

Αν συμφωνήσουμε
μαζί θα ζήσουμε
θα σ’ αγαπώ θα μ’ αγαπάς
θα σεργιανίσουμε
και θα γλεντήσουμε
μονάχα κόντρα μη μου πας















(κλικ στον δισκο για πληροφορίες)

Η μικρή Ελένη 21.5.07

Της Ελενίτσας της κολυμβήτριας

Κλικ στο συνδεσμο

Ο Γιάννης κι η Μαριω - Αρλέτα

Ο Γιάννης κι η Μαριώ

Μουσική: Γιάννης Σπάνος
Στίχοι: Βασίλης Ρώτας
Δίσκος: Στο ρυθμό του αγέρα

07 O Gisnnis kai h...

Το Γιάννη καμαρώστε
που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του
το στραβαρίδι Γιάννη

φορεί καπέλο μαύρο
καδένα ολόχρυση
τη Μάρω από το χέρι
περήφανα κρατεί

Το Γιάννη καμαρώστε
που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του
το στραβαρίδι Γιάννη

Περήφανη κοιλίτσα
φουσκώνει της Μαριώς
τηνε φουσκώνει ο δράκος
του Γιάννη ο πρώτος γιος

φορεί καπέλο μαύρο
καδένα ολόχρυση
μπροστά κοιτάζει η Μάρω
μα Γιάννης δω και κει

Γιάννη μπροστά σου κοίτα
και μη στραβοθωρείς
αυτή την έχει η Μήτρος
και κείνη ο Θοδωρής

Γιάννη στο σπίτι πάμε
δε βρίσκομαι καλά
πράσινη πέφτει χάμω
προφτάστε αγκομαχά

Φέρτε γιατρό του Ρήγα
του παλατιού μαμή
χαλάλι τη Μαριώγκα
γλιτώστε το παιδί

Κι ουδέ παιδί γλιτώνει
κι η Μάρω δεν φελά
κλάψε πού να βρεις Γιάννη
κουτσή Μαριώ ξανά

ΤΟ ΛΑΘΟΣ - Αρλετα

05 Lathos.wma

(δεξι κλικ στον τίτλο και άνιγμα νέου παραθύρου)

Λάθος

Ζω με λάθος τρόπο σ ένα λάθος σπίτι σε μια λάθος πόλη σε μια λάθος εποχή Λάθος κι από λάθος λανθασμένα κατά λάθος λαθροθήρας λαθρομάχος λαθροκυνηγός Ήρθα λάθος μέρα με μια λάθος πτήση σε λάθος πλανήτη σε μια λάθος εποχή Λάθος κι από λάθος λανθασμένα κατά λάθος λαθροθήρας λαθρομάχος λαθροκυνηγός Κι είπα κατά λάθος πάλι να σ ερωτευτώ μήπως, κατά λάθος πάλι, κάνω και κάτι σωστό στ/μουσική Αρλέτα από τον δίσκο Εκτός έδρας Μήπως αναγνωρίζετε τον εαυτό σας στο τραγούδι αυτό, πάνω από τρεις φορές;

17.6.07

Ξαφνικά μείναμε λίγοι

για να κάνουμε τον απολογισμό!

Καλή τύχη σε όλους,

ό τι κι αν ψάχνετε

Barbara - Ma Plus Belle Histoire d'Amour Du plus loin, que me revienne, L'ombre de mes amours anciennes, Du plus loin, du premier rendez-vous, Du temps des premières peines, Lors, j'avais quinze ans, à peine, Cœur tout blanc, et griffes aux genoux, Que ce furent, j'étais précoce, De tendres amours de gosse, Ou les morsures d'un amour fou, Du plus loin qu'il m'en souvienne, Si depuis, j'ai dit "je t'aime", Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous, C'est vrai, je ne fus pas sage, Et j'ai tourné bien des pages, Sans les lire, blanches, et puis rien dessus, C'est vrai, je ne fus pas sage, Et mes guerriers de passage, A peine vus, déjà disparus, Mais à travers leur visage, C'était déjà votre image, C'était vous déjà et le cœur nu, Je refaisais mes bagages, Et poursuivais mon mirage, Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous, Sur la longue route, Qui menait vers vous, Sur la longue route, J'allais le cœur fou, Le vent de décembre, Me gelait au cou, Qu'importait décembre, Si c'était pour vous, Elle fut longue la route, Mais je l'ai faite, la route, Celle-là, qui menait jusqu'à vous, Et je ne suis pas parjure, Si ce soir, je vous jure, Que, pour vous, je l'eus faite à genoux, Il en eut fallu bien d'autres, Que quelques mauvais apôtres, Que l'hiver ou la neige à mon cou, Pour que je perde patience, Et j'ai calmé ma violence, Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous, Les temps d'hiver et d'automne, De nuit, de jour, et personne, Vous n'étiez jamais au rendez-vous, Et de vous, perdant courage, Soudain, me prenait la rage, Mon Dieu, que j'avais besoin de vous, Que le Diable vous emporte, D'autres m'ont ouvert leur porte, Heureuse, je m'en allais loin de vous, Oui, je vous fus infidèle, Mais vous revenais quand même, Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous, J'ai pleuré mes larmes, Mais qu'il me fut doux, Oh, qu'il me fut doux, Ce premier sourire de vous, Et pour une larme, Qui venait de vous, J'ai pleuré d'amour, Vous souvenez-vous ? Ce fut, un soir, en septembre, Vous étiez venus m'attendre, Ici même, vous en souvenez-vous ? A vous regarder sourire, A vous aimer, sans rien dire, C'est là que j'ai compris, tout à coup, J'avais fini mon voyage, Et j'ai posé mes bagages, Vous étiez venus au rendez-vous, Qu'importe ce qu'on peut en dire, Je tenais à vous le dire, Ce soir je vous remercie de vous, Qu'importe ce qu'on peut en dire, Je suis venue pour vous dire, Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous...

Έχεται δει ή ακούσει πιο όμορφη ερμηνεία;

ΠΑΡΑΠΟΝΟ - Αρλέτα 10+1 νύχτες

Δε θέλω κουβέντα. Δούλεψα πολύ σήμερα, σκυλίσια, παλικαρίσια, καθάρισα! Ξεχάστηκα…
Δεν έχω τίποτα σημαντικό να γράψω μόνο… να, η απουσία φίλων βαραίνει λίγο σαν βράχος ασήκωτος που σου κατσε στο στομάχι.



Δεν έχει ποστ για σήμερα γιατί
ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ στα comments


Παράπονο
(δεξί κλικ και νέο παράθυρο για ακρόαση)

Τι θέλεις απ τα νιάτα μου
που είναι πικραμένα
δεν ξέρεις τι θα πει καημός
τι θέλεις από μένα

Εγώ περπάτησα γυμνός
εγώ βαδίζω μόνος
μου ’γινε ρούχο ο σπαραγμός
και σπίτι μου ο πόνος

Δεν ξέρεις τι είναι παγωνιά
καρδιά που κλαίει τη νύχτα
όσα τραγούδια σου ’γραψα
στην κρύα νύχτα ρίχ’ τα

Τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη από την Πολιτεία σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου, που πρωτοτραγούδισε ο Καζαντζίδης, σαν λυγμός που βγαίνει σαν φωτιά απ τα σωθικά

Εδώ η Αρλέτα του δίνει μια διαφορετική, φοβερή ερμηνεία, πιο εσωτερική, σαν λυγμός αλλά βουβός... με μια κιθάρα και μόνο.

Είναι τρελό και σχιζοφρενικό. Πως δένεσαι μέσα από μια οθόνη που το μόνο που σου δείχνει είναι ιερογλυφικά που ο καθένας τα γράφει και τα εννοεί όπως θέλει και ο καθένας τα διαβάζει και τα νιώθει όπως του γουστάρει…
Φοβερή η εποχή μας. Φοβερή και η δίνη που μας σέρνει και μας παρασέρνει και μας παραδέρνει. Πότε στα άγρια κύματα μιας λέξης, άτοπα ή άστοχα, ή και εύστοχα (τι το ψάχνω) ειπωμένης και πότε μας ξεβγάζει σε έρημη ακρογιαλιά μ’ ένα τραγούδι αγκαλιά.

Καλά ντε, μην πιάνεστε, έτσι για το κλίμα του τραγουδιού τα έγραψα.
Λέμε τώρα...

Πόσο με κουράζει ο κυκλοθυμικός καιρός! Πόσο αυτή η αλληλοδιαδοχή, "απ τον φούρνο στην κατάψυξη" και τούμπαλιν, με διπλώνει στα δυο... Θέλω την Άνοιξη να ναι Άνοιξη κι όχι να παίζει κρυφτούλι μια με τον χειμώνα και μια με το καλοκαίρι. Όμως, την αντέχω αυτή την Άνοιξη που ονειρεύομαι; Θα μου πεις, έτσι κι αλλιώς, την αντέχεις δεν την αντέχεις Άνοιξη είναι, κάποια στιγμή θα περάσει... Έτσι δε γίνεται πάντα;

ΑΣΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟΚΟΣΜΟ ΝΑ ΛΕΕΙ - Αρλέτα

Ένα τραγούδι του Μιχάλη Σουγιούλ και του Αλέκου Σακελάριου (του τόσο γλυκύτατου και αιώνιου παιδιού), που πρωτόειπε η Σοφία Βέμπο και που η Αρλέτα συμπεριέλαβε στον δίσκο της "Ζητάτε να σας πω".

Ένας δίσκος με τραγούδια χαμένα στο βάθος της παιδικής μας μνήμης, ανάλαφρα και "θεραπευτικά" γιατί έχουν μια οπική της ζωής που πάει χέρι χέρι με τα παιδικά μας χρόνια, "σαν απόηχος μιας ηλικίας" που μπορεί να μην τη ζήσαμε χρονικά αλλά θυμόμαστε πάντα τους... μεγάλους να τα τραγουδούν στα γλέντια τους και να μας αφήνουν για λίγο ήσυχους να κάνουμε τις σκανταλιές μας.
Ξεπερνώντας στεγανά και κατηγοριοποιήσεις (αστικά, ευρωπαικά), παρόλο που είναι συνηθισμένη σε μια άλλη στιχουργική, η Αρλέτα τα λέει τρυφερά και όσο πιο φυσικά και χαλαρά γίνεται αποβάλλωντας από πάνω τους την μυρωδιά ναφθαλίνης που έχουν ή την μελο ... κωμικοτραγική διάσταση τους και μας τα χαρίζει για αποτοξίνωση. Μια κιθάρα, ένα βιολί και ακουστική κιθάρα, άντε και κάποια πλήκτρα εκεί που είναι άκρως αναγκαίο...


Η ίδια σχεδιάσε το εξώφυλλο και καλλιγράφησε τους τίτλους των τραγουδιών, πράγμα που κάνει συχνά. (Νάτο, μου δωσε τώρα μια ιδέα για ένα αφιέρωμα στους δίσκους της των οπο’ίων η ίδια επιμελήθηκε τα εξώφυλλα, Yes!)


Όμως δεν ,,, καθαρίσαμε μ αυτό τον δίσκο μόνο μ αυτό το μικρό ποστ. Θ α κάνουμε στα προσεχώς ένα εκτενές αφιέρωμα γιατί... τα όσα γράφει η Αρλέτα μέσα στο εσώφυλλο των δίσκων της αξίζει να το διαβάζουμε, όχι μόνο για τις πληροφορίες που δίνει αλλά για την διάθεση που βγάζει και που είναι αλληλένδετη με την ακρόαση του.
Για τελευταίο να σας πω ότι ο δίσκος είναι αφιερωμένος από την ίδια "σ’ αυτούς που η ιδιαίτερα... αβρή εποχή μας έχει ονομάσει "άτομα τρίτης ηλικίας" (έλα ντε... γιατί;)
Εχω, τώρα μια τρελή ιδέα... Να απαντήσω στα σχόλια του προηγούμενου post μέsω... post (αυτό γιατί δεν έχω ώρα και αντοχές για τίποτ’ άλλο σήμερα... αλλά μην το πείτε παρακάτω. Το λέμε... τρελή ιδέα)


Παιδιά ευχαριστώ για τα όμορφα μηνύματά σας. Ψες ήμουν ψόφια απ’ την κούραση γι αυτό και δεν απάντησα όπως επιβάλλει το savoir vivre του καλού Blogger. Ίσως ακριβώς επειδή δεν είμαι καλή Bloggeuse (άραγε έτσι γράφεται το θηλυκό του; πλάκα δεν έχει; Θα πρέπει να το ψάξω με την ηλικιωμένη πια πλην όμως τέλεια δασκάλα μου των Γαλλικών, ή να ρίξω σήμα σε κανένα φιλαράκι απ’ την Γαλλία).


Τώρα που το σκέφτομαι, κάποια στιγμή θα σας γνωρίσω τον Cristophe, Boisvieux, έναν πολύ αγαπημένο φίλο που είχε τότε μεγάλη μανία με την φωτογραφία και τώρα έγινε σπουδαίος και γνωστός φωτογράφος. Έτσι είναι στη ζωή πρέπει να δίνεσαι με πάθος σ αυτό που... σ’ επέλεξε να το κάνεις, γιατί δεν αντέχεις να κάνεις τίποτα άλλο. Μ αρέσουν οι άνθρωποι που βρίσκουν τον προορισμό τους στη ζωή, μονοπάτι δύσβατο σίγουρα, αλλά αυτό θες κι αυτό σου πάει. Εκεί είσαι ευτυχισμένος κι ας λένε οι άλλοι ότι κι αν θέλουν. Εσύ εκεί. Να τρως τα μούτρα σου, να φυτοζωείς για να θρέφεις το πάθος της ψυχής σου, γιατί μόνο εκεί νιώθεις να ανήκεις. Κι ο Christophe είναι απ’ αυτούς τους ανθρώπους. Ένα ποίημα. Μια αυτούσια θετική ενέργεια που ζει στον κόσμο τον δικό μας και μας φωτίζει για να αντέχουμε.


Τι μ έπιασε σήμερα!; Και πού να τρέχω να τον βρω στο Νεπάλ ή στην γη του πυρός...

@Μαριλένα, μην κάνεις έτσι μωρέ, με πληγώνεις. Αυτά είναι τραγούδια ανάτασης της ψυχής. Άσε τα να λειτουργήσουν ομοιοπαθητικά. Άντε επειδή ακριβώς διάλεξες ένα άλλο ωραίο τραγούδι για αντίβαρο θα σου αφιερώνω το σημερινό για να πετάξεις.

@Σπύρο καλέ μου, είσαι λιγάκι υπερβολικός ή μου φαίνεται; Χαίρομαι που επικοινωνούμε στο ίδιο μήκος κύματος, γιατί, ουσιαστικά, αυτό είναι. Δεν είναι καλύτερο το Blog αυτό από οποιοδήποτε άλλο, αλλά απλά, αυτά που βρίσκεις εδώ σου πάνε. Κι αυτό είναι πολύ όμορφο, εΓώ σ ευχαριστώ.
Ακόμα το ψάχνω το τραγούδι που θα σου αφιερώσω...

@Α.Φ.Μαρχ. Πάντα η σύντομη επίσκεψη σου με χαροποιεί να ξέρεις. Ναι έχεις δίκιο Αυτή είναι η καλύτερη δουλειά και η πιο εμπνευσμένη του Γιάννη Σπανού. Και διερωτώμαι μήπως ο λόγος είναι που η μουσική του έμπνευση χορεύει πάνω σε στίχο - ποίημα, και «απλά» τον υπηρετεί; Και έτσι να ναι, είναι ένας καλός συνθέτης, γιατί δεν είναι εύκολο να μελοποιήσεις ποίηματα που έχουν το διό τους ρυθμό και ατμόσφαιρα και ο Γ.Σπανός το κατάφερε
Τώρα με στίχους του στυλ «Να μ αγαπάς, να ’σαι το φεγγάρι μου να πετάς για χάρη μου στον ουρανό», στίχους αλυσίδας παραγωγής δηλαδή, τι να κάνει ο συνθέτης;
Τι να κάΝει; Ας μην το μελοποιήσει…
Όμως, πώς θα ζήσει κι αυτός ο άνθρωπος του θεού όταν τα καλύτερα του τα έδωσε σε μια εποχή που τα φράγκα ήταν λίγα, και τώρα απλά αναμασά παρωχημένες μελωδιούλες .
Θέλεις την απάντησή μου;
Μα την ξέρεις (ελπίζω, πια)
Και το πιο αστείο είναι πως τα νέα παιδιά που προσπαθούν να βρουν μια θέση στο στερέωμα της νύχτας, νομίζουν πως αν τους δώσει τραγούδι ο Σπανός τέρμα έχουν ποιότητα στην τσέπη…

Όσο για την Αρλέτα… απλά δεν μπορώ να φανταστώ αυτό το τραγούδι με κανέναν άλλο. Το σφράγισε όπως και όλα όσα έχει τραγουδήσει.
Φιλάκια

Quartier, Μην μου είσαι θυμωμένο, ανέβα λίγο, κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει, να λέει…

Σπύρο Σεραφείμ μου εσύ… Με σπρώχνεις να θέλω να γίνω καλύτερη. Σ ευχαριστώ.

Ο θρήνος της Μάνας - Αρλέτα 3η Ανθολογία

Ο Θρήνος της Μάνας
(Από το έργο Αρκαδική Ραψωδία του Ηλία Σιμόπουλου)

Όλη τη μέρα που 'λειπες το σπίτι μας ρημάδι.
Κι όμως πώς ήταν όμορφα σα γύριζες το βράδυ
Κι ας τρώγαμε ξερό ψωμί κι ας έλειπε το λάδι.

Κι ας έλειπαν τα κάρβουνα φτάνει που ήσουν κοντά μου.
Αχ πως στο κάθε χτύπημα της πόρτας η καρδιά μου
Ραγίζουνταν, αγόρι μου, και μου 'φευγε η λαλιά μου.

Θυμάσαι τις τριανταφυλλιές μπροστά στο περιβόλι
Που ανθίζανε την άνοιξη και πια την κάθε σκόλη
Γιομίζαμε τριαντάφυλλα την αγκαλιά μας όλη.

Κι ο γέρος ο πατέρας σου καμάρωνε κι αντάμα
Καμάρωνα κι η δόλια εγώ, κι αν έκλαιγα - τι θάμα!-
Περσότερο ξαλάφρωνε η καρδιά μου από το κλάμα.

Μεγάλωσες. Δε μ' άκουγες. Έφευγες όλη μέρα.
Κι όταν τα βράδια μου 'λεγες «Η Λευτεριά μητέρα
Θα ρθεί» μ' άγγιζαν την καρδιά τα λόγια σα φοβέρα.

Μ' αν μου 'φευγες πρωί πρωί, προτού να φέξει, μόνος
Κι αργοκυλούσαν οι ώρες μου, κάθε στιγμή ένας χρόνος
Το 'ξερα πως θα γύριζες κ' ήταν γλυκός ο πόνος.

Τώρα στο παραγώνι μας κουβαριασμένη ρέβω
Σαν αστραποκαμένη ελιά και πια δε σε γυρεύω
Τι 'ναι ψηλός ο ανήφορος και δε μπορώ ν' ανέβω.

Γιατί δεν άκουες, γιόκα μου, τη μάνα που σ' εγέννα;
Κι αν έρθει τώρα η Λευτεριά πουν' όλα ρημαγμένα
Τι να την κάνω, αγόρι μου γλυκό, χωρίς εσένα

Στίχοι Ηλία Σιμόπουλου

Μουσική Γ. Σπανού

Ερμηνεία Αρλέτα

Δίσκος Τρίτη Ανθολογία

κλικ στον δίσκο

Περίεργο δεν είναι; Δυο από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια έχουν να κάνουν με τον θρήνο της Μάνας που χάνει το παιδί της. Παιδί που θυσιάστηκε για μια ιδέα για μια στιγμή ελευθερίας.

Το ένα είναι «Να χα τα αθάνατο νερό» από τον «Επιτάφιο» του Γ. Ρίτσου στην Χατζιδακική του όμως προσέγγιση, με την Νάνα Μούσχουρη (την... τότε όχι την τώρα), τουλάχιστον γι αυτό το τραγούδι, με επιπλέον στίχους από το «Ήσουν καλός ήσουν γλυκός».

Το άλλο από την Τρίτη Ανθολογία του Γιάννη Σπανού σε στίχους του ποιητή Ηλία Σιμόπουλου από το έργο «Αρκαδική Ραψωδία», μεγαλόπνοο έργο, γεμάτο ανθρώπινη ευαισθησία και λυρισμό 1958.

Ανάμνηση των εφηβικών χρόνων το τραγούδι αυτό, κλάμα βουβό, εσωστρεφές, κουβαλά μέσα του όλο το δράμα του εμφύλιου σπαραγμού, τον θρήνο της μάνας του παλικαριού που στο κάθε κτύπημα της πόρτας η καρδιά της ράγιζε γνωρίζοντας το μοιραίο. Ο γιος, το παλικάρι με όλη την ορμή και την θέρμη της νιότης αψηφώντας το θάνατο «ξόδευε» τη ζωή του με μια υπόσχεση, ένα όρκο, πως "η Λευτεριά μητέρα θα ’ρθει" μα τα λόγια τ’ άκουγε η Μάνα σαν φοβέρα...

13.5.2007

Άντε να κάνω μια παραχώρηση γι αυτές τις λίγες μαμάδες

που το αξίζουν

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ

ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ

(ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ)

Η Κρασογιώργαινα

Η Κρασογιώργαινα

Νειρεύονταν η Κρασογιώργαινα
σεργιάνιζε λέει με τον καλό της
σ’ ένα κλειστό περβόλι
και χαμογελούσε

Δεν ήταν ο Κρασογιώργης
ο χοντρομπαλάς
παρά ένα λύγερό παλικάρι
Στριμμένο αγκάθα το μουστάκι του
μαλλιά μακριά, κορακάτα
στη ζώνη ασιμοπίστολα
κι ανάπνια του εμύριζε κανέλλα

Ίδιος απαράλλακτος
ο Αθανάσιος Διάκος

Μουσική Μάνου Χατζιδάκη Τους στίχους εγραψε ο Γεράσιμος Σταύρου χρηγσιμοιποιώντας αυτούσιες φράσεις από το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη "Ο Καπετάν Μιχάλης". Τα τραγούδια πρωτοηχογραφήθηκαν το 1966 με ερμηνευτή τον Γιώργο Ρωμανό.
Η Αρλέτα το ττραγουδά στον δίσκο 12+1 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκη.
Ένα τραγούδι δροσερό σαν ανοιξιάτικο πρωινό, όπως και τ’ όνειρο της Κρασογιώργαινας.

Ίσα μ’ αύριο το πρωί

Δίκιο έχεις. Μόνο ένα τέτοιο τραγούδι Old time classic θα με φέρει ξανα στη ρότα μου (προς το πουθενά- αχ αμετανόητη και γκρινιάρα! Τι την ήθελες την παρένθεση; Αδιόρθωτη αιδί μου, αδιόρθωτη. Ένα κριάρι βιαστικό και απρόσεκτο. Άντε τελείωνε να δουλέψεις και λίγο. Γι αυτό σε πλερώνουνε; )

Ας χορέψουμε τότε μέχρι τελικής πτώσης. Αυτό είναι το γιατρικό!

Ίσα μ’ αύριο το πρωί

και μόνο με δεξι κλικ σε καινούγιο παράθυρο. Θέλω να σας βλέπω όταν χορεύετε!

6.5.07

Να λοιπόν μια καινούρια μέρα που χαράζει κουβαλώντας μαζί της τα απρόβλεπτα κα τα ωραία ούτε καλά, ούτε κακά. Ωραία . Όλα χρήσιμα είναι, όλα αποτελούν κομμάτια του ταξιδιού προς τα κει που προστάζει η ψυχή. Γιατί η ψυχή ξέρει, εμείς την καθυστερούμε με τις φοβίες και τις ανασφάλειες, τις αμετροέπειες και την προχειρότητά μας. Της δυσκολεύουμε την ζωή στ’ αλήθεια. Μα εκείνη επιμένει να μας τραβά προς τα μπρος, διψασμένη και με τα μάτια διάπλατα ανοικτά, όχι για να μας προσέχει απ’ τις κακοτοπιές αλλά για να μας κάνει να αντιληφθούμε γιατί βαδίσαμε ντουγρού προς αυτές. (Πάντα αργούσα να καταλάβω τα ευκόλως εννοούμενα ούτως η άλλως). Κι ας πέφτω κάποιες εποχές, από λάθος σε λάθος. Μειώνονται οι αντιστάσεις, μειώνονται οι αντιδράσεις και ο εγωκεντρισμός δεν σ’ αφήνει να κοιτάξεις πέρα απ’ τη μύτη σου. Ο πόνος που νιώθεις είναι ό τι πιο σημαντικό, αυτός μόνο μετράει κι ο φόβος που τον συνοδεύει. Φτάνει μια λέξη, καλά και ορθά ειπωμένη, να σε διαλύσει, ακόμη κι αν εσύ ξέρεις την άλλη μισή σου αλήθεια. Κλείνεσαι, ορθώνεις τείχη με τραγούδια ματωμένα και κλείνεσαι μέσα τους ψάχνοντας τα πώς και τα γιατί. Όχι, ψέματα, παρηγοριά ζητάς. Τα πώς και τα γιατί θέλουν τον καιρό τους. Οι άνθρωποι σου είναι εκεί στέλνουν συνιάλα, κλείνουν το μάτι τείνουν το χέρι. …Για δες απόψε πως ο κήπος μας ανθίζει καθώς ο αγέρας το τραγούδι μας σφυρίζει… Κοίτα γύρω σου λουλούδια, λουλούδια και Άνοιξη. Τραγούδια και άνοιξε. Τραγούδα και χάρισε. Let it be…

Για την Χ.

Καμιά φορά η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη, πιο πολύ τουλάχιστον απ’ όσο μπορείς να την μετρήσεις, που σε αναγκάζει να στηθείς στα πόδια σου… κι ας σου τα έχει πάρει.

Σχόλιο μου προς τον Σπύρο Σεραφείμ για το ποστ του, που μου έδωσε ώθηση για τα παρακάτω,,,

Η Χ. σε χαιρετά και μου ζητά να σου αφιερώσω ένα ποστ για να μάθεις τα νέα της. Για να ξέρεις λέει, τι θα συναντήσεις όταν κάποτε την ξαναδείς. Σ αγαπάει κι αυτή πάρα πολύ, δεν χάνει ευκαιρία να το εκφράσει, να το πει. Νομίζω το ’χει ανάγκη, ίσως όσο κι εγώ.

Από τότε που μοιράσαμε τις αποστάσεις, η ζωή έγινε κατά τι πιο δύσκολη, για όλους, το Ξέρω. Αλλάξαμε παραστάσεις, ονόματα, διευθύνσεις κι αριθμούς. Αλλάξαμε Ζωή…

Για την Χ. όμως τα πράγματα ζόρισαν ακόμη πιο πολύ, μιας και το πρόβλημα με την σκλήρυνση της άρχισε να βγάζει νύχια και δόντια διεκδικώντας το μερίδιό του.

Πόσο παράξενο και απάνθρωπο τελικά να τρώγεσαι με το κορμί σου το ίδιο. Να ξεκινάς την μέρα σου με κάτι λιγότερο, έτσι ξαφνικά. Δεν την άκουσα μια στιγμή να κλάψει, και ξέρεις πόσες ώρες περνάμε μαζί. Δεν λέω να βουρκώσει, εδώ για μια ακίδα στο δάκτυλο βουρκώνουμε, όχι να κλάψει με… απελπισία με στεναγμό για όσα χάθηκαν, όσα χάνονται με τον καιρό από μπροστά της.

Μια μέρα γυρνάει και με ρωτάει:

- Γιατί ρε συ, την λένε «σκλήρυνση κατά πλάκας»; Τι αποκρουστικό όνομα… Χάθηκε να την πουν με κάτι πιο σύγχρονο; Κάτι πιο ανώδυνο... Αυτό το αρχαιοπρεπές με την πρόθεση, κατά διαόλου σε πάει. Μόνο που το ακούς τα βάφεις μαύρα… Άκου Σκλήρυνση κατά πλάκας!

- Είναι που ’χεις ΕΣΥ πλάκα, της απαντώ σοβαρά.

Αυτό ήταν ξελιγωθήκαμε στο γέλιο. όλο το απόγευμα γελούσαμε φτιάχνοντας ονόματα της πλάκας, σλόγκαν, ιστοριούλες…

Της λείπεις, της λείπει το χιούμορ σου, η φυσικότητα με την οποία την έπαιρνες μπράτσο και βαδίζατε αυτοκρατορικά, με τον κόσμο γύρω να σας κοιτάει περίεργα. Ώρες ώρες «ζήλευα» αυτή την συνομωσία που είχατε μεταξύ σας. Ζήλευα και σας χαιρόμουν. Σας αγαπάω τόσο και τους δυο. Μακάρι να μπορούσα να της προσφέρω αυτά που μόνο εσύ μπορούσες. Τις ιστοριούλες σου, τις ανατροπές και τις ελπίδες σου.

Χειροτερεύει πιο γοργά πια. Νιώθω ότι σε χρειάζεται αλλά αποφεύγει να το λέει για να μην με πληγώνει. Όμως το νιώθω.

Την βοήθησα να φτιάξει το σπίτι της με τρόπο που να την ευκολύνει ώστε να μην έχει σκαλιά ν ανέβοκατεβαίνει. Ψηλώσαμε την αυλή και φτιάξαμε ένα πολύ όμορφο πασιο. Έτσι σταθμεύει το αυτοκίνητο της στο ύψος της βεράντας και μπαίνει κατ’ ευθείαν στο σπίτι της, το οποίο βέβαια, δεν είναι ανάγκη να σου πω πως το κάναμε λίγο κέντρο διερχομένων. Όλοι από κει περνάνε. Η μάνα της μας την σπάει λίγο με τη συμπεριφορά της, θυμάσαι. Ε! ναι. Δεν λέει να το συνειδητοποιήσει ότι η Χ. έχει σκλήρυνση. Φταίει λέει, ο «άσωτος βίος» και η κραιπάλη. Πού να ’ξερε ότι αυτά είναι που την κρατούν, την κάνουν να νιώθει χορτάτη. Έζησε και ζει με μια ορμή, πολύ περισσότερο απ’ ότι οι καθώς πρέπει κόρες της… σειράς της. ΧΑ ΧΑ! Τώρα την φαντάζομαι να διαβάζει αυτά που γράφω γι’ αυτήν και να πεθαίνει στο γέλιο.

Εργάζεται πάντα με το κομπιούτερ σχεδιάζει, γράφει , σερφάρει στο Internet και έχει μια ενεργό δράση στο αναπηρικό κίνημα.

Της πρότεινα να φτιάξει ένα Blog και να γράφει τις σκέψεις της τις εμπειρίες της, έχει τόσα πολλά να δώσει σε άλλους που αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα και όχι μόνο. Θυμάσαι πόσο ζωντανή γραφή έχει;

Δεν την ενδιαφέρει προς το παρόν. «Μετά, μου λέει, έχουμε καιρό» Όταν μου λέει για τον καιρό που… (δεν) έχει, που περνά εις βάρος της, νιώθω να πνίγομαι. Σκέφτομαι το τραγούδι των Πυξ Λαξ που τοσο συγκλονιστικά είπε η Σωτηρία Λεονάρδου «Δεν έχω χρόνο μάτια μου»…

Ποιο τραγούδι νομίζεις ότι διάλεξε για το ποστ της; Ε ναι είμαι σίγουρη πως το βρήκες. Το αγαπημένο σας «Εγώ κι εσύ» Αρλέτα – Λάκης Παπαδόπουλος; Εγώ κι εσύ θα ’μαστε πάντα οι καλύτεροι εχθροί…

Πάω πάσο για την αφιέρωση!

09 Εγω κι εσυ.wma

Κάνε δεξί κλικ στον τίτλο πιο πάνω και άνοιξε σε νέο παράθυρο για να μην χαθούμε
Εγώ κι Εσύ
στιχοι μουσική Αρλέτα

Δεν έκανα παρέα αυτούς που πρέπει
Κι αγάπησα ανθρώπους
που δεν γνώριζε κανείς
Στην ίδια γειτονιά τριάντα χρόνια
Στο κέντρο μιας Αθήνας τραγικής
Και μαγικής

Οι φίλοι σου γελάν με το ρυθμό σου
Σου λεν πως είν’ αργός, πολύ αργός
Πως έτσι σπαταλάς τον καιρό σου
Μα πάντα έτσι ήσουν
Ευτυχώς δυστυχώς

Εγώ κι εσύ, εγώ κι εσύ
Θα ‘μαστε πάντα οι καλύτεροι εχθροί
Εγώ θα ‘μια του μύθου η χελώνα
Κι εσύ μωρό μου θα ‘σαι ο λαγός
Ο λαγός

Τρέχα εσύ κι εγώ σε καμαρώνω
Κι όταν φτάσεις στο τέρμα θα ‘μια εκεί
Να πίνω τα ρυζάκια μου στον ήλιο
Κράτα ψηλά, μπορεί και να ‘μαι και ταπί

Εγώ κι εσύ, εγώ κι εσύ
Θα ‘μαστε πάντα οι καλύτεροι εχθροί
Εγώ κι εσύ

Εγώ θα ‘μαι του μύθου η χελώνα
Κι εσύ μωρό μου θα ‘σαι ο λαγός
Ο λαγός

Εγώ κι εσύ, εγώ κι εσύ
Θα ‘μαστε πάντα οι καλύτεροι εχθροί
Εγώ κι εσύ

Μου ζήτησε ακόμη για το τέλος να βάλω για σένα ένα στιχάκι της για την πόλη που αγάπησες μα δεν υιοθέτησες...

Λευκωσία
(Το μελοποίησε ο Μάριος σε αργό τσιφτετέλι!)

Αμανές μέσα στη νύχτα
που ο άνεμος φυσά
Από απέναντι τον στέλνει
προσευχή για να ξυπνά

Σε ανήσυχο τοπίο
το παράπονο γυρνά
Και το σύνοικο στοιχείο
δεν κοιμάται αγρυπνά

Στο λαβύρινθο της μνήμης
μόνο μίσος και σπαθιά
Και βουνό σημαδεμένο
από απέναντι κοιτά

μην ξεχνάς ή ξέχασέ με
ειν’ το δίλημμα πικρό
που η νύχτα προστατεύει,
κουβαλάει στον καιρό

μα η θάλασσα τριγύρω
τσίλιες κάνει σε σκοπιά
και βορρά και νότο βρέχει
όλα άγρια τα κτυπά
9.8.05
Περισσότερα για την Σ.Κ.Π. ΕΔΩ

Σευχαριστώ για το μήνυμά σου ότι διαβάζεις το Blog μου και σου αρέσει. Με γιατρεύει, όπως με γιάτρεψε και το Blogaki αυτό...

κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου. Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες. Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα. Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά; Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη… Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα. Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό. Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα. Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email. Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά; Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις. Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς! Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!