ΑΡΛΕΤΑ 60' s

Δεν έχω ζήσει από κοντά αυτή την υπέροχη μα και σκοτεινή δεκαετία του ’60, ήμουνα πολύ μικρή. Όμως νιώθω πως με αφορά άμεσα. Όλη αυτή η κίνηση για αλλαγή για πραγματικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους ήταν μια διαρκής επανάσταση που ήθελε τους νέους ανθρώπους μπροστάρηδες να διεκδικούν αυτά που δικαιούνταν. Ψωμί, παιδεία, Ελευθερία, μα κυρίως Απαλλαγή από τα συμβατικά καθωσπρεπείστικα σχήματα σχέσεων των προηγούμενων γενεών. Εκείνο που θαυμάζω πάνω απ’ όλα στους νέους του ’60, είναι που με την στάση τους με την έκφραση τους δημιούργησαν αυτό το υπέροχοδιεκδικητικό κλίμα. Κι ενώ το Παρίσι και Πράγα είχαν μόλις ζήσει τον Μάη τους, στην Ελλάδα στοίχειωσε μια χούντα που θέρισε τα πάντα. Όλα πήγαν πίσω. Όλα εκτός από τη φλόγα των ανθρώπων που ζούσαν το όνειρο. Την Αρλέτα, αν και δεν την φαντάζομαι σε διαδηλώσεις και πορείες την βλέπω να καθορίζει τρόπους συμπεριφοράς, με την ανεξάρτητη χαμηλών τόνων πορεία της και με τις αισθητικές/μουσικές επιλογές της. Με τον τρόπο που τραγουδούσε, απαλλάσσοντας την παρουσία της από οτιδήποτε το προσποιητό και φτιαχτό, έβγαζε την αλήθεια της που πιθανόν να ενοχλούσε κάποιους καθώς πρέπει νοικοκυραίους της εποχής εκείνης. Συνέχισε την πορεία της τραγουδώντας στις μπουάτ της εποχής που δρούσαν για τους νέους τότε σαν καταφύγιο μα και ορμητήριο. Ο πρώτος της δίσκος «Αρλέτα 1» κυκλοφόρησε το 1966 με τραγούδια σπάνια και πολύτιμα όπως το «Σάββατο απόγιομα», «Τώρα θ ανοίξω τα φτερά», «Το πέτρινο χαμόγελο» το «Μια φορά θυμάμαι» που σήμερα 40 χρόνια μετά ακούγονται με την ίδια κατάνυξη γιατί η Αρλέτα από την αρχή, , ήταν ήδη μεστή, όχι μόνο σαν ερμηνεύτρια μα και σαν πνεύμα. Ο τρόπος που τραγουδούσε τότε είναι ο ίδιος σήμερα, γιατί απέδωσε τα τραγούδια με τον καλύτερο τρόπο αν και 21 χρονών τότε: με βαθιά γνώση και αίσθηση της γλώσσας και της μελωδίας.

ΑΡΛΕΤΑ - ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ ΑΓΕΡΑ - ο δίσκος

Στο ρυθμό του Αγέρα


1. ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ  


2. ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΔΕΚΑΕΦΤΑ ΧΡΟΝΩ

     ΑΡΛΕΤΑ - ΝΤΑΚΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑ
3. ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΩΝ ΕΠΑΡΧΕΙΩΝ  
    ΓΛΕΖΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ - ΟΥΡΑΝΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

4. ΠΑΡΑΜΥΘΙ  
    ΠΑΜΠΟΥΔΗ ΠΑΥΛΙΝΑΣΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ - ΡΩΤΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

5. ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ    
    ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΥ - ΜΑΤΕΣΙ Π.

6. ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ ΑΓΕΡΑ      
    ΑΡΛΕΤΑ 
7. Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΙ Η ΜΑΡΙΩ
    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ -ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΩΤΑΣ

8. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ
    ΑΡΛΕΤΑ

9. Η ΚΥΡΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΟΥ
    ΑΡΛΕΤΑ

10. ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ
        ΑΡΛΕΤΑ

11. Η ΒΑΛΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΔΡΟΥ        
       ΣΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ - ΚΑΜΑΡΙΝΕΑ ΙΣΙΔΩΡΑ   

12. ΟΤΑΝ ΕΡΘΟΥΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ
     ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΥ Γ. ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ

13. ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
       Γ. ΡΩΜΑΝΟΣ

Η βαλκυρία του κάδρου * Αρλέτα

Η βαλκυρία του κάδρου

Στίχοι:  Ισιδώρα Καμαρινέα

Μουσική:  Γιάννης Σπανός

Στη γωνιά σωρό τα ξύλα
Τα γραπτά ριγμένα κάτω
Και μια Μπρούχελθ στο πορτραίτο
Να σε παίρνει από κοντά μου

Τα μικρά αδέξια χρόνια
Στη γαλάζια πολυθρόνα
Να θωρούν πιστά το τζάκι
Μια βραδιά κάποιο χειμώνα

Λίγοι στίχοι του Καβάφη
Αίσθημα, δειλία, πάθος
Να σε κέρδιζα είχα ελπίσει
Παιδικό και μάταιο λάθος

Κι όταν το παλιό πορτραίτο
Βλέποντας εκεί αντικρύ μου
Τέτοια χέρια, κρίνους, μου είπες
Ονειρεύεται η ψυχή μου

Τα μικρά κοντά μου χέρια
Κρύβοντας αδέξια πίσω
Όλο τη φωτιά κοιτούσα
Τρέμοντας να μη δακρύσω

ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ ΑΓΕΡΑ   
    
    

Στο ρυθμό του αγέρα

Στίχοι/μουσική Αρλέτα

Στο ρυθμό του αγέρα ήρθε προχτές
ένα μικρό κορίτσι και με κάλεσε
να πάμε μαζί στο δρόμο με τ’ αγκάθια
Για μάτια είχε δυο βιολέτες
για χέρα είχε δυο πουλιά
ένα μικρό κορίτσι ήρθε προχτές
στο δρόμο με τ’ αγκάθια
Φορούσε μια τραχηλιά
από ακτίνες παιδικών αμαξιών, προχτές
κι ήτανε τόσο όμορφο
πιο όμορφο κι απ’ τις βιολέτες
Ένα μικρό κορίτσι με κάλεσε προχτές
να πάμε βόλτα στο δρόμο με τ’ αγκάθια
και περπατούσε στο ρυθμό του αγέρα
και περπατούσε στο ρυθμό του αέρα

χάραζε κύκλους πάνω στη σκόνη
με το μικρό γυμνό ποδάρι
χάραζε κύκλους πάνω στη σκόνη
και φύτευε αγκάθια στα μαλλιά του
Ένα μικρό κορίτσι προχτές
όταν με είδε να κλαίω
μου έφερε δυο λουλούδια
να ιδώ πόσο πιο άσχημα ήταν
τα δάκρυά μου απ τη δροσιά τους
ένα μικρό κορίτσι
με φυτεμένα αγκάθια στα μαλλιά του




Κόκκινα χείλη μου

 

Κόκκινα χείλη μου
Στίχοι/μουσική: Αρλέτα

Φύτεψα την αγάπη μου
ένα φθινόπωρο
την άνοιξη φυτρώσανε
δυο μενεξέδες
Ωωω κόκκινα χείλη μου
Ωωω δυο μενεξέδες

κρέμασα την καρδιά μου
από μια νεραντζιά
και το πρωί τη βρήκα
στ’ άσπρα ντυμένη
Ωωω κόκκινα χείλη μου
Ωωω στ’ άσπρα ντυμένη

Έχασα την αγάπη μου
ένα φθινόπωρο
Έχασα την αγάπη μου
ένα φθινόπωρο

Την άνοιξη στον κήπο σου
η λύπη μου άνθισε
Ωωω κόκκινα χείλη μου
Ωωω η λύπη μου άνθισε






ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

    

ΑΡΛΕΤΑ -ΠΑΜΠΟΥΔΗ ΠΑΥΛΙΝΑ

Τα παιδιά των είκοσι και εικοσιένα
Που η καρδιά τους βρίσκεται
Τον περσότερο καιρό
Έξω από το στήθος τους
Πάνω σε ένα δέντρο
Να κοιτά τον κόσμο με θυμό και φόβο

Τα παιδιά που έχασαν μόλις πριν δυο μέρες
Τη γεύση των παιχνιδιών
Και ξεχνιούνται ακόμα
Να παίζουν στον ύπνο τους
Με κούκλες και ξύλινα κουνιστά αλογάκια

Τα παιδιά των είκοσι και εικοσιένα
Που ζητούν να μάθουνε σε πέντε λεπτά
Πώς κερδίζεται η ζωή
Πώς γεννιέται ο έρωτας



Ο Γιάννης κι η μαριώ

Ένα αλλέγκρο τραγούδι δύο λεπτών που περιγράφει μέσα σε λίγους στίχους, ανθρώπινους χαρακτήρες, ατμόσφαιρα εποχής και νοοτροπία επαρχιακής κομώπολης πλέκοντας μια ιστορία τραγελαφική, με διδάγματα διαχρονικά! 

Η Αρλέτα με την κιθάρα και τη φωνή της μας μεταφέρει πότε το αστείο, πότε το τραγικό με θαυμαστή ακρίβεια στους χρωματισμούς της φωνής της. 

Ο Γιάννης κι η μαριώ

Μουσική: Γιάννης Σπάνος
Στίχοι: Βασίλης Ρώτας
Δίσκος: Στο ρυθμό του αγέρα 

Τον Γιάννη καμαρώστε
που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του
το στραβαρίδι Γιάννη
φορεί καπέλο μαύρο
καδένα ολόχρυση
τη Μάρω από το χέρι
περήφανα κρατεί

Το Γιάννη καμαρώστε
που βγαίνει στο σεργιάνι
με την κουτσή Μαριώ του
το στραβαρίδι Γιάννη

Περήφανη κοιλίτσα
φουσκώνει της Μαριώς
τηνε φουσκώνει ο δράκος
του Γιάννη ο πρώτος γιος

φορεί καπέλο μαύρο
καδένα ολόχρυση
μπροστά κοιτάζει η Μάρω
μα Γιάννης δω και κει

Γιάννη μπροστά σου κοίτα
και μη στραβοθωρείς
αυτή την έχει η Μήτρος
και κείνη ο Θοδωρής

Γιάννη στο σπίτι πάμε
δε βρίσκομαι καλά
πράσινη πέφτει χάμω
προφτάστε αγκομαχά

Φέρτε γιατρό του Ρήγα
του παλατιού μαμή
χαλάλι τη Μαριώγκα
γλιτώστε το παιδί

Κι ουδέ παιδί γλιτώνει
κι η Μάρω δεν φελά
κλάψε πού να βρεις Γιάννη
κουτσή Μαριώ ξανά

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ - Αρλέτα

Τα παιδιά των είκοσι και εικοσιένα (Στίχοι, μουσική Αρλέτα) «Στο ρυθμό του Αγέρα» Τα παιδιά των είκοσι και εικοσιένα Που η καρδιά τους βρίσκεται Τον περσότερο καιρό Έξω από το στήθος τους Πάνω σε ένα δέντρο Να κοιτά τον κόσμο με θυμό και φόβο Τα παιδιά που έχασαν μόλις πριν δυο μέρες Τη γεύση των παιχνιδιών Και ξεχνιούνται ακόμα Να παίζουν στον ύπνο τους Με κούκλες και ξύλινα κουνιστά αλογάκια Τα παιδιά των είκοσι και εικοσιένα Που ζητούν να μάθουνε σε πέντε λεπτά Πώς κερδίζεται η ζωή Πώς γεννιέται ο έρωτας

28.9.06

Δεν έχω πολλή διάθεση σήμερα να σε ψάξω. Πήγε σχεδόν 5 το απόγευμα και είμαι πτώμα στην κούραση. Δεν έχω και τίποτα πια, έτσι νιώθω σήμερα να σου πω. Κατάλαβα πως όχι απλά δεν θέλεις ούτε να έχουμε επαφή SMS. Το τελευταίο με σκότωσε. Πέρασε και η «επέτειος» της γνωριμίας μας: 26.9.1986! Ναι 20 χρόνια! Διερωτώμαι αν το θυμάσαι, αν το σκέφτηκες καθόλου, αν απόρησες που δεν σε πήρα τηλέφωνο ή έστω δεν έστειλα ούτε ένα SMS. Πρώτη φορά εδώ και 20 χρόνια!!! Κουράστηκα. Με έχει εξοντώσει αυτό το παιχνίδι. Κι αν είναι για να είμαι απλά μια ενόχληση στη ζωή σου, άσε καλύτερα. Θα ζήσω μ’ αυτό μόνη μου αφού «εσύ τι φταις»; Απλά μου είναι τόσο επώδυνο, πιο πολύ απ’ το σαράκι που τρώει το κορμί μου όλο και περισσότερο, με πιο γοργούς ρυθμούς πια. Δεν ξέρω πού θα με βγάλει, όπως και το σαράκι το δικό σου, ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Είπαμε «όλα τα’ άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε…» Έχω μια θλίψη που δεν μπορεί κανείς να υποψιαστεί. Όλα είναι μέσα μου κρυμμένα. Με μένα τα συζητώ σε μένα τα λέω, άντε και λίγα στο Blog αυτό. Θα μου πεις η Αρλέτα τι μου φταίει; Είναι η γιατρειά μου, η λύτρωσή μου μα και η κόλαση μου. Όλα τα τραγούδια της τα ‘χω συνδέσει μαζί σου και συγχρόνως είναι τα μόνα που με κρατάνε στην επιφάνεια. «άλλη αλήθεια δεν ξανάβρα, με σημάδεψες» Δεν έχεις την παραμικρή υποψία πόσο με ορίζει αυτή η μη-σχέση. Νομίζεις πως τα πέρασα όλα επιφανειακά, πως κάνω ότι κάνω από συνήθεια, από ελαφρότητα ή γιατί έτσι εκφράζομαι. Πόσο λάθος με κατάλαβες! Αν με άφηνες θα ερχόμουνα στην πόλη σου θα νοίκιαζα ένα μονάρι απλά για να ζω εκεί που ζεις, για να με βλέπεις όποτε και αν εσύ το θέλεις… Ουφ, έπεσα πάλι. Τραγούδι παρακαλώ! Έχω μια τρελή διάθεση να ακούσω ¨Τα παιδιά των είκοσι και εικοσιένα», ένα τραγούδι που έγραψε η Αρλέτα και τραγούδησε στον δίσκο της «Στο ρυθμό του αγέρα». Περισσότερα αυριο…

Το νόημα των τραγουδιών

Η χαμηλόφωνη και διακριτική παρουσία της Αρλέτας, 40 χρόνια τώρα στο Ελληνικό τραγούδι είναι πραγματικά μοναδική. Έξω από κυκλώματα και κραυγαλέες συνεργασίες βαδίζει το δικό της δρόμο μεταφέροντας σε μας, τους πιστούς και φανατικούς ακροατές της, κάτι από τη μαγεία της μουσικής της. Μόνη με μια κιθάρα ή παρέα με αξιόλογους μουσικούς συνεργάτες ξέρει να φτιάχνει την κατάλληλη ατμόσφαιρα για κάθε τραγούδι είτε δικό της είτε άλλου συνθέτη. Τελευταία την άκουσα σε μια ανοιξιάτικη βραδιά στο Μέγαρο Μπενάκη, στην Πειραιώς, να τραγουδά το ¨Δρόμοι παλιοί» του Θεοδωράκη, ένα τραγούδι που έχει αποδοθεί από πάρα πολλούς τραγουδιστές,. Μαγεύτηκα από την ακρίβεια στην ερμηνεία της πολύτιμης φωνή της. Τους χρωματισμούς των λέξεων, των ήχων. Η Αρλέτα ξέρει να τραγουδά, να «αποκωδικοποιεί» τα τραγούδια με την φωνή της, την άρθρωση της και την ευφυΐα της, μεταφέροντας μας το πραγματικό νόημα και το κλίμα του κάθε τραγουδιού. Μια Αρλέτα τέλεια, με φωνή ανέπαφη από τα χρόνια και με τα σχόλια της, με το ασύγκριτο χιούμορ της να μας ταξιδεύει μέσα στον χρόνο αγγίζοντας απαλά τη ψυχή μας.

ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΕΣ

ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΕΣ (στχοι/μουσική: Αρλέτα) «Όλα τα’ άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε Αυγουστιάτικο μπουρίνι με ναυάγησες ότι πιο όμορφο έχω ζήσει ήσουνα εσύ κράτησε όσο μια δύση μια Ανατολή μια ανατολή Όλα τ άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε Είσαι στο κορμί σαράκι είσαι η τρέλα μου ό τι ζω μετά από σένα μου το κυνηγάς μου το διώχνεις το ορίζεις και μου το σκορπάς και μου το σκορπάς Όλα τ' άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε ό τι εσύ ξύπνησες φως μου και δεν κράτησες ένα ένα δύο δύο αριθμοί απλώς άλλη αλήθεια δεν ξανάβρα με σημάδεψες Σήμερα δεν πάμε καθόλου καλά… Η μέρα άρχισε με τον Γαϊτάνο να τραγουδά ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έγραψε η Αρλέτα: «Με σημάδεψες». Αυτό το τραγούδι είναι σαν καυτό σίδερο που σφραγίζει τις καρδιές. Έβαλα τα ακουστικά και έβαλα στο κομπιούτερ να το παιζει ξανά και ξανά και ξανά… Λιγάκι μαζοχιστικό αλλά το τραγούδι αυτό μου ξυπνά ο, τι ποιο όμορφο έχω ζήσει και συνάμα ό τι πιο όμορφο έχω χάσει. Όμως το χειρότερο είναι οι τύψεις μου, οι τύψεις μου, οι τύψεις μου για όσα εγώ ξύπνησα φως μου και δεν κράτησα… αλλά και για «όσα Εσύ ξύπνησες φως μου και δεν κράτησες άλλη αλήθεια δεν ξανάβρα ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΕΣ» Πώς γίνεται αυτό; Ένα τραγούδι, μέσα σε τρία λεπτά να κλείνει μέσα του όλη σου τη ζωή! Μόνο η Αρλέτα θα μπορούσε να το καταφέρει. Γι αυτό είναι «Η Μεγάλη», έτσι τη λέγαμε εσύ κι εγώ. Η ερμηνεία του Γαϊτάνου περιέχει ακριβώς ότι χρειάζεται αυτό το τραγούδι μια «εφηβική» ορμή και μια ώριμη εγκράτεια που δεν το αφήνει να γίνει μελό. Είναι και αυτές οι βυζαντινές καταλήξεις στη φωνή του που δίνουν στο τραγούδι αυτό τη μεγαλοπρέπεια που του αρμόζει. Η Αρλέτα έχει γράψει κάποια τραγούδια για άλλους τραγουδιστές όπως ο Λιδάκης με την υπέροχη «Χρυσαυγή» από τον δίσκο του «ούτε που ρώτησα», η Βόσσου με το «Κόκκινο πουκάμισο» που μελοποίησε η ίδια στο δίσκο της «Τα 28 μου χρόνια» αλλά και για τον Σάκη Μπουλά στο «je m’ en fou» και άλλα που τώρα δεν τα θυμάμαι αλλά θα τα ψάξω και θα στα πω. Προς το παρόν ας ακούσουμε το «Με Σημάδεψες» γι ακόμα μια φορά σ’ αυτό το Μπλοκ… Δικαιούμαι νομίζω, προστατευμένη μέσα στο μπλοκ μου να βουρκώσω ή και να αφήσω το δάκρυ μου να κυλίσει ανεμπόδιστα στο πρόσωπό μου. Καλό θα μου κάνει…

ΓΕΛΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ - Αρλέτα

Γέλα μωρό μου Η νύχτα είναι για τους γυάλινους Η μέρα είναι για τους ατσάλινους Γυαλί κι ατσάλι ήλιος και χιόνι Τη νύχτα τραγουδάει τ’ αηδόνι Γέλα μωρό μου, γέλα φως μου Θρύψαλα όλα αυτού του κόσμου Γέλα μωρό μου, γέλα φως μου Θρύψαλα όλα αυτού του κόσμου Έχεις ρυθμό κρυμμένο ήχο Θα σε τυλίξω σ’ ένα στίχο Μισό ρεμπέτικο βαρύ και σέρτικο Μισό μεράκι μισό μαράζι Να τρέμει και να αναστενάζει Στίχοι: Αρλέτα, μουσική: Σοφία Βόσσου Αν είναι ένα τραγούδι που με αγκαλιάζει και με παρηγορεί είναι αυτό. Μου δίνει πίσω τα χαμένα και μου υπόσχεται τα μελλούμενα. Τι περισσότερο μπορώ να ζητήσω από ένα τραγούδι!

ΑΡΛΕΤΑ - ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ -Ο δίσκος

ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ 

 1. Εκτός έδρας

Σοφίας Βόσσου - Αρλέτας

2. Rodeo

Σοφίας Βόσσου - Σωτηρίας Μπαβέλου

3. Μωβ πινέζες

Σοφίας Βόσσου- Σωτηρίας Μπαβέλου

4. Εγώ μιλάω με τραγούδια

Αρλέτας

5. Λάθος

Αρλέτας

6. Γέλα μωρό μου

Σοφία Βόσσου -Αρλέτα

7. Πάλι θα ζήσω

Αρλέτας

8. Θεσσαλονίκη

Σοφίας Βόσσου - Αρλέτας

9. Αγαπάω την βροχή

Αρλέτας - Αλέξανδρου Δήμα

10. Παιχνίδια της νύχτας

Σοφίας Βόσσου - Αρλέτας

11. Στην Αρλέτα Σοφίας Βόσσου

Και διαβάστε εδώ μια πολύ καλή παρουσίαση του δίσκου από την φοβερή "Κιβωτό του Ελληνικού τραγουδιού"

ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ

ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ

Στίχοι: Αρλέτα

Μουσ. Σ. Βόσσου

Με την πλάτη πάνω στον τοίχο

με τον φόβο μην αποτύχω

σ' ένα ρόλο άχαρο βουβό

κι εσύ με γερτό το κεφάλι

να γελάς μ' αυτό μου το χάλι

και να μου τσακίζεις το μυαλό

Bαρέθηκα 

να παίζωεκτός έδρας

Βαρέθηκα 

στη μάχη της εξέδρας

θύμα να ΄μαι εγώ

Μου 'λεγες γλυκά παραμύθια

μου 'γινες αρρώστια συνήθεια

Ξέχασα και και λόγια και σκοπό

Μου 'πες είμαι αυτό που δεν φτάνεις

εσύ ξέρεις μόνο να χάνεις

κι εγώ να σκοτώνω ό,τι αγαπώ

Την κλεισμένη πόρτα ανοίγω

ήρθε η ώρα μου και θα φύγω

η παρτίδα τέλειωσε εδώ

κι αν χαθώ σ' αυτό το ταξίδι

θα 'ναι παίζοντας το παιχνίδι

και πληρώνοντας ό,τι αγαπώ

Αγαπάω τη βροχή

Αγαπάω τη βροχή

Στίχοι Αλ. Δήμας 

Μουσ. Αρλέτα 

Αγάπησα τον άνεμο, 
τ’ αδέσποτα σκυλιά 

Τους δρόμους που με περνούνε 
για να ξεχνώ την πίκρα 

Κι εκείνα εκεί τα όμορφα και σιωπηλά παιδία 

Που βάφουνε τα χείλια τους 

Και χάνονται στη νύχτα 

 Αγαπάω τη βροχή, αγαπάω τη βροχή 

Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες 

 Αγάπησα τα μάτια σου 
που ήταν σαν κρασί 

Και τις ασπρόμαυρες σκιές 
που γέμιζαν οθόνες 

Κι εκείνες τις πολύπλοκες 
της μνήμης μυρωδιές 

Που αφήνουνε στο διάβα τους 

Οι γερασμένες πόρνες 

 Αγαπάω τη βροχή, αγαπάω τη βροχή 

Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες 

 Αγάπησα τα όνειρα 
Που τα ‘πνιξε η ζωή 

Αυτά που δεν πετάξανε 
και όνειρα θα μείνουν 

Κι εκείνους τους παράξενους 
του κόσμου ναυαγούς 

Που αρνήθηκαν πεισματικά 

Ενήλικες να γίνουν 

 Αγαπάω τη βροχή, αγαπάω τη βροχή 

Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες 

 ΠΑΛΙ ΘΑ ΖΗΣΩ

 ΠΑΛΙ ΘΑ ΖΗΣΩ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΣΟΦΙΑ ΒΟΣΣΟΥ

ΣΤΙΧΟΙ: ΑΡΛΕΤΑ

Έχασα όλα τα τρένα

Κι ότι είχε μείνει από εμένα

Άδεια βαλίτσα σε κάποιο σταθμό

Χωρίς κλειδαριά κι αριθμό

Χρόνια βουβά τσακισμένα

Χρόνια στην άμμο γραμμένα

Κι’ ήρθες σαν ήλιος, μικρή μουσική

Στην πιο σκοτεινή μου στιγμή

Πάλι θα ζήσω για σένα

Θα κλάψω πάλι για σένα

Θα μάθω πάλι να τραγουδώ

Όπως παλιά σαν παιδί σαν αλήτης

Πάλι θα ζήσω για σένα

Θα κλάψω πάλι για σένα

παιδί θα γίνω θα γίνω μωρό

Θα γίνω ό,τι κι αν θες

Σ’ αγαπώ

ΓΕΛΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ 

ΓΕΛΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ 

Στίχοι: Αρλέτα, 

μουσική: Σοφία Βόσσου 

Η νύχτα είναι για τους γυάλινους 

Η μέρα είναι για τους ατσάλινους 

Γυαλί κι ατσάλι ήλιος και χιόνι 

Τη νύχτα τραγουδάει τ’ αηδόνι 

Γέλα μωρό μου, \ γέλα φως μου 

Θρύψαλα όλα αυτού του κόσμου 

 Έχεις ρυθμό κρυμμένο ήχο 

Θα σε τυλίξω σ’ ένα στίχο 

Μισό ρεμπέτικο βαρύ και σέρτικο 

Μισό μεράκι μισό μαράζι 

Να τρέμει και ν' αναστενάζει 

ΕΓΩ ΜΙΛΑΩ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ 

ΕΓΩ ΜΙΛΑΩ ΜΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ 

Στ./μουσ. Αρλέτα 

Το θέλω να σε καταλάβω 

παρακαλώ μην με παρεξηγείς 

κάπου μιλάμε άλλη γλώσσα 

δεν φταις εσύ 

κι έτσι φτιάχνουμε ένα τοίχο 

εγώ από δω κι εσύ από κει 

 Εγώ μιλάω με τραγούδια 

δεν έμαθα άλλη γλώσσα ποτέ 

μπερδεύομαι στη λογική σου 

τραυλίζω γίνομαι παιδί 

 Μη μου γυρεύεις εξηγήσεις 

δεν ξέρω να σου εξηγώ 

πάρε με μες τη μουσική σου 

σ ένα τρελό χορό για δυο 

 Μην προσπαθήσεις να με βάλεις 

σ ένα τετράγωνο κουτί 

το σχήμα μου είναι αφηρημένο 

αν μ αγαπάς ίσως το βρεις 

 Ξέρεις πάρα πολύ το θέλω 

να ‘μαστε όμορφα μαζί 

αλλά μη με καταπιέζεις 

γιατί είναι δύσκολη η ζωή 

 Εγώ μιλάω με τραγούδια 

δεν έμαθα άλλη γλώσσα ποτέ 

μπερδεύομαι στη λογική σου 

τραυλίζω γίνομαι παιδί 

 Μη μου γυρεύεις εξηγήσεις 

δεν ξέρω να σου εξηγώ 

πάρε με μες τη μουσική σου 

σ ένα τρελό χορό για δυο 

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ 

Στ. Αρλέτα 

Μουσ. Σ. Βόσσου 

 Είναι παιχνίδια μιας νύχτας παιχνίδια 

Δυο παιδιά που όλο παίζουν κρυφτό 

Σε μια στιγμή ήρθε ανάποδα ο κόσμος 

Με τραβάς στο δικό σου ρυθμό 

 Τι να σου δώσω και τι να προδώσω 

Δεν είναι παιχνίδι αυτό 

Χάνεσαι μέσα σ αγάπες και τρόμους 

Κι εγώ δεν μπορώ να σε βρω 

 Νιώθω σαν ένα τρελό αεροπλάνο 

Όπου πάει ο αέρας πετώ 

Κάπου το θέλω και κάπου φοβάμαι 

Να αφεθώ στον δικό σου χορό 

 Είναι παιχνίδια μιας νύχτας παιχνίδια 

Δυο παιδιά που όλο παίζουν κρυφτό 

Είσαι παγίδα δεν είσαι παιχνίδι 

Είσαι δρόμος χωρίς γυρισμό 

 Τι να σου δώσω και τι να προδώσω 

Δεν είναι παιχνίδι αυτό 

Χάνεσαι μέσα σ αγάπες και τρόμους 

Κι εγώ δεν μπορώ να σε βρω 

ΛΑΘΟΣ

ΛΑΘΟΣ 

Στ. μουσ. Ααρλέτα 

Ζω με λάθος τρόπο 

σ ένα λάθος σπίτι 

σε μια λάθος πόλη 

σε μια λάθος εποχή 

 Λάθος κι από λάθος 

λανθασμένα κατά λάθος 

λαθροθήρας λαθρομάχος 

λαθροκυνηγός 

Ήρθα λάθος μέρα 

με μια λάθος πτήση 

σε λάθος πλανήτη 

σε μια λάθος εποχή 

 Λάθος κι από λάθος 

λανθασμένα κατά λάθος 

λαθροθήρας λαθρομάχος 

λαθροκυνηγός 

 Κι είπα κατά λάθος πάλι 

να σ ερωτευτώ 

μήπως, κατά λάθος πάλι, 

κάνω και κάτι σωστό 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

Στίχοι: Αρλέτα 

Μουσική: Σ. Βόσσου 

Μέρες είκοσι και δυο στη Σαλονίκη, 

διπλανά δωμάτια υπόγεια χρόνια. 

Με τις ώρες έπαιζες σκάλες στην κιθάρα 

κι εγώ λύσεις έψαχνα να βρω σε μια γιάλα. 

 Μάγοι δίως μαγικά 

σκοτεινοί και μόνοι 

χώρεσαν σ΄έξι χορδές 

οι χαμένοι χρόνοι. 

 Μοναχός αργά στην παραλία 

σε μια αόρατη χαμένος συναυλία 

όργανα τρελά, γλυκά ήχους των αγγέλων. 

Κι έπαιζες ως το πρωί ήλιος ανατέλλων 

 Μέρες είκοσι και δυο στη Σαλονίκη 

ένας ήχος μυστικός σα θησαυρός. 

Μαγικές έξι χορδές μαγικά τα δάκτυλα 

μαγική είναι η μουσική 

θέλει μάγια για να βγει

Σ.ΒΟΣΣΟΥ ΑΡΛΕΤΑ - Rondeo

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΗΣ ΝΥΧΤΑΣ - Αρλέτα

  Παιχνίδια της νύχτας 

Στίχοι: Αρλέτα
Μουσική: Σοφία Βόσσου 
«Εκτός Έδρας» (Κλικ στον δισκο)

Είναι παιχνίδια μιας νύχτας παιχνίδια
Δυο παιδιά που όλο παίζουν κρυφτό
Σε μια στιγμή ήρθε ανάποδα ο κόσμος
Με τραβάς στο δικό σου ρυθμό

Τι να σου δώσω και τι να προδώσω
Δεν είναι παιχνίδι αυτό
Χάνεσαι μέσα σ αγάπες και τρόμους
Κι εγώ δεν μπορώ να σε βρω

Νιώθω σαν ένα τρελό αεροπλάνο
Όπου πάει ο αέρας πετώ
Κάπου το θέλω και κάπου φοβάμαι
Να αφεθώ στον δικό σου χορό

Τι να σου δώσω και τι να προδώσω
Δεν είναι παιχνίδι αυτό
Χάνεσαι μέσα σ αγάπες και τρόμους
Κι εγώ δεν μπορώ να σε βρω

Είναι παιχνίδια μιας νύχτας παιχνίδια
Δυο παιδιά που όλο παίζουν κρυφτό
Είσαι παγίδα δεν είσαι παιχνίδι
Είσαι δρόμος χωρίς γυρισμό

Τι να σου δώσω και τι να προδώσω
Δεν είναι παιχνίδι αυτό
Χάνεσαι μέσα σ αγάπες και τρόμους
Κι εγώ δεν μπορώ να σε βρω

Για την Αρλέτα

Άρχισα να χάνω τις ελπίδες μου πως κάποια μέρα θα με ανακαλύψεις εδώ σ’ αυτό το μπλοκ κρυμμένη. Κατά βάθος ίσως να φοβάμαι μπας και μ’ ανακαλύψεις και θυμώσεις. Μην το θεωρήσεις ανοησία μου και ελαφρότητα, να κρύβομαι πίσω από ένα Μπλοκ «Για την Αρλέτα» για να γράφω τα δικά μου για σένα. Είναι και το άλλο: Αν βρει το Μπλοκ η Αρλέτα και θυμώσει με το θράσος μου που οικειοποιούμαι, κατά κάποιο τρόπο τα τραγούδια της για να φτάσω εσένα, τότε τι γίνεται; Ωχ, αυτό ομολογώ δεν το σκέφτηκα. Αλλά τι κάνω περισσότερο από μια μεταμεσονύχτια ραδιοφωνική εκπομπή; Λέω τις αρλούμπες μου και τους δίνω νόημα με τα τραγούδια της. Είμαι και φανατική φαν της Αρλέτας, τι άλλο να έκανα από το να ακούω τα τραγούδια της; Θα της εξηγούσα πώς όλα συνδέθηκαν με σένα. Όλα είναι κομμάτια από τη ψυχή μου την μοιρασμένη. Στο κάτω- κάτω όταν το έργο αποχωριστεί τον καλλιτέχνη και δει τα φώτα της δημοσιότητας δεν «ανήκει» πια σε αυτόν. «Ανήκει» σε όλους εμάς που το αγαπήσαμε και εν τέλει δεν ανήκει σε κανένα παρά μόνο στον χρόνο, που είτε θα τα’ αγκαλιάσει, είτε θα τα ξεχάσει. Και τα τραγούδια της Αρλέτας έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο γιατί είναι απ’ αυτά που δεν φθείρονται, δεν γερνούν. Συνοδεύουν ις στιγμές μας, τη ζωή μας και ενώ εμείς χανόμαστε αυτά θα μείνουν πάντα φρέσκα και γεμάτα από μια σπάνια αίσθηση του μέτρου, της ευαισθησίας, της γνώσης της ζωής, που πάντα θα ψάχνουν οι άνθρωποι, όσοι αιώνες και να περάσουν. Όλα από το πρώτο τραγούδι της μέχρι τι πιο πρόσφατο τα ‘χω μέσα μου σαν θησαυρό. Έχω συνδέσει κάθε στιγμή της ζωής μου με κάποιο τραγούδι της. Πριν από σένα, με σένα και πέρα από σένα. Είναι η ποιότητα της ψυχής μου νομίζω τέτοια που μόνο όταν την ακούω να τραγουδάει, νιώθω ότι κάπου υπάρχει χώρος και για μένα σ’ αυτή τη ζωή. Όταν τραγουδά: «γέλα μωρό μου, γέλα φως μου Θρύψαλα όλα αυτού του κόσμου» έτσι ακριβώς όπως τραγουδά, δίνοντας σε κάθε λέξη το νόημά της ε, πώς να το κάνουμε, με αφορά, με γιατρεύει, με συντροφεύει γιατί κι εγώ: «αγαπάω τη βροχή, αγαπάω τη βροχή Και τα τραγούδια που μιλάνε για αλήτες» Καλά μην τρομάζετε, ακούω κι άλλα τραγούδια άλλων, δεν είμαι μια μανιοκαταθλιπτική που αρπάζεται απελπισμένα από το κόλλημα του μυαλού της. Όμως η αλήθεια είναι πως πάντα ήθελα να κάνω μια ιστοσελίδα για την Αρλέτα. Δεν τα κατάφερα μέχρι τώρα κι όταν εμφανίστηκαν τα Blog, ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι σε σένα και για σένα, και συγχρόνως να το επενδύσω με τα τραγούδια της Αρλέτας που τόσο αγαπάς κι εσύ, ίσως περισσότερο κι από μένα. Εντάξει κι ήταν ο μόνος τρόπος που είχα για να με προσέξεις, να με βρεις! Ε, «χρησιμοποίησα την Αρλέτα» πες το κι έτσι. Τραγούδι παρακαλώ!

ΝΥΧΤΑ ΧΑΡΤΟΡΥΧΤΡΑ

ΝΥΧΤΑ ΧΑΡΤΟΡΥΧΤΡΑ

(Στίχοι, μουσική: Αρλέτα) Δίσκος: Έμπορος Ονείρων Τραγουδά η Αρλέτα με την Ελένη Τσαλιγοπούλου ` 
Από τον δίσκο "¨Ασε τα κρυφά κρυμμένα

Μεθυσμένη πέφτει η νύχτα η χαρτορίχτρα 
Με το σκούρο μπλε μαντήλι 
τα βαριά βαμμένα χείλη και το βάσανο 
κρεμασμένο από το αυτί της σκουλαρίκι 

 Στην ποδιά της ένα λάγνο πιτσιρίκι 
Να κερνάει τους χορτασμένους σκέτη φρίκη 
Μεθυσμένη πέφτει η νύχτα η χαρτορίχτρα 

 Στο λαιμό της αλυσίδα οι απόκληροι 
στη βαθιά της τσέπη μέσα οι αδάκρυτοι 

κι όλα τα στοιχειά της κάνουν 
τσαλιμάκια και χορεύουν 
στο ποτήρι της 
και το πιο όμορφο απ’ όλα 
πέφτει στη φωτιά και λειώνει 
για χατίρι της 

 Μεθυσμένη πέφτει η νύχτα η χαρτορίχτρα 
Με τα νύχια τα βαμμένα 
Με χαρτιά σημαδεμένα 
Και το βάσανο 

 κι όλα τα στοιχειά της κάνουν 
τσαλιμάκια και χορεύουν 
στο ποτήρι της 
και το πιο όμορφο απ’ όλα 
πέφτει στη φωτιά και λειώνει 
για χατίρι της 

 Μεθυσμένη πέφτει η νύχτα η χαρτορίχτρα 
Και το βάσανο 



Ένα Ποίημα για τη νύχτα, με όλα τα σκοτεινά και απόκρυφα της. Εμείς απόκληροι κι αδάκρυτοι ζούμε τον τρελό ρυθμό αυτού του σπάνιου τραγουδιού, κάτι σαν ζεϊμπέκικο, κάτι σαν απτάλικο, που συνθέτει μια ατμόσφαιρα φρίκης και μαγείας και λύτρωσης. Η ερμηνεία της Αρλέτας σκοτεινή και υπόγεια σαν χρησμός Πυθίας Δένει τέλεια με τη φωνή της Τσαλιγοπούλου: Αθώα, παιδική και συνάμα μοιραία, προσθέτει στην νυχτερινή μαγεία αυτού του σπάνιου τραγουδιού.